środa, 22 maja 2013

22 maja - św. Rity z Cascia, zakonnicy

św. Rita z Cascia
(fot.: neobeatakoronki.blox.pl)
Urodziła się w 1381 roku w Roccaporena (Perugia). 

Wzrastała w bojaźni Bożej przy swoich starszych już rodzicach; w wieku około szesnastu lat poślubiła Paolo di Ferdinando Mancini, zamożnego, jednak gwałtownego i niespokojnego; z małżeństwa tego zrodziło się dwóch synów. Swym życiem prostym, bogatym w modlitwę i cnoty, w całości poświęconym rodzinie, doprowadziła do nawrócenia swojego męża do życia uczciwego i pracowitego. Jej postawa małżonki i matki zdenerwowała zabójcę jej męża, który stał się ofiarą nienawiści i porachunków swego poprzedniego życia. Rita przebaczyła całkowicie, jak Jezus, temu który zadał jej tak wielki ból. Synowie natomiast, pod wpływem otoczenia i krewnych, zaczęli pałać żądzą zemsty. Mama prosi Boga raczej o ich śmierć, niż mieliby się splamić czyjąś krwią; w rzeczywistości obydwaj zachorowali i zmarli w młodym wieku. 

Rita, osamotniona wdowa, wprowadzała pokój w dusze, pomagała w pojednywaniu rodzin siłą swojej modlitwy i miłości; nastęnie wstąpiła do klasztoru augustynianek Świętej Marii Magdaleny w Cascia, gdzie żyła czterdzieści lat, służąc Bogu i bliźnim swą radosną hojnością i dostrzegając ludzkie dramaty w swoim otoczeniu i w Kościele swojego czasu. 

Przez ostatnich piętnaście lat naznaczona była na czole stygmatem jednego z ciernia z korony Chrystusowej. 

Zmarła w klasztorze w Cascia w 1457 roku i od razu była czczona jako święta. 

Jej doczesne szczątki spoczywają w Sanktuarium w Cascia w przeszklonej i posrebrzanej trumnie. 


wtorek, 21 maja 2013

Reklama eutanazji

Świat dziś zdaje się krzyczeć:
"Nie zajmuj łóżka w szpitalu,
przecież i tak już wiele nie możesz"
(fot.: wolnemedia.net)
W zachodnich mediach, a jeszcze częściej w internecie można dziś odnaleźć wiele reklam eutanazji, albo jak ich twórcy woleliby powiedzieć: "pomocy człowiekowi cierpiącemu". 

Filmiki te są identyczne, tzn. mają ten sam schemat. Przedstawiają zawsze historię jakiejś osoby, mężczyzny lub kobiety, starszej, cierpiącą na nieuleczalną chorobę w stanie terminalnym. Podkreślone zostaje cierpienie tej osoby, najczęściej wynikające z samotności, oraz jakże "bezlitosne zachowanie" urzędników, zabraniających eutanazji w niektórych krajach. Często wykorzystuje się, na jak wielkie cierpienie nie tylko fizyczne, dana osoba zostaje wystawiona, aby móc spełnić swoje pragnienie: "umrzeć godnie". Najczęściej łączy się to z wyjazdem do innego kraju, w którym eutanazja jest dozwolona. Dla naszych krajów europejskich, chyba największym centrum samobójstwa (lub zabójstwa na życzenie) jest dzisiaj Szwajcaria. 

Tak naprawdę warto się zastanowić, jaki jest prawdziwy cel osób promujących takiego typu reklamy. Czy na pewno chodzi tutaj o tak wielkie okazanie współczucia, o troskę, by osoba nie cierpiała? Bardzo często osoby propagujące tego typu filmy są zaangażowane w politykę. Czy naprawdę zależy im na okazaniu troski, na ulżeniu w cierpieniu, na trosce o chorego? Wystarczy popatrzeć na identyczne zachowanie tych samych osób w przypadku głosowań i dyskusji, dotyczących służby zdrowia w poszczególnych krajach. Wystarczy spojrzeć na stan szpitali i funkcjonowanie opieki medycznej w tych krajach, by się zapytać i samemu sobie odpowiedzieć na pytanie: na prawdę im zależy na ulżeniu drugiemu, na okazaniu drugiemu należnej troski i opieki?


Życie darem od Boga

Tylko Bóg daje życie
(fot.: www.santantonio.org)
Patrząc na dzisiejszy świat i na postępowanie człowieka, można odnieść wrażenie, że życie ludzkie nie ma dziś wielkiego znaczenia dla człowieka. Narkotyki, aborcja, terroryzm, wojny, eutanazja - zdaje się, stawać stałą częścią naszej rzeczywistości, są już obecne wszędzie. Także u nas, w Polsce, gdzie żyje ogromna większość chrześcijan, którzy powinni być świadkami zupełnie czegoś innego. Dzisiaj, wychodząc od piątego przykazania Bożego, zatrzymamy się nad codzienną rzeczywistością i tajemnicą życia.

Godność człowieka

Życie zaczyna się (a przynajmniej powinno i wtedy pięknie widać jego sens) w środowisku miłości: mężczyzna i kobieta, którzy się kochają, współpracują z Bogiem, aby dać najpiękniejszy dar istnieniu ludzkiemu: życie, powołanie z niczego do istnienia. Zarówno Bóg, jak i małżonkowie są pełnymi autorami nowego życia, już od samego poczęcia, jest to istota ludzka. To istnienie ma swoją godność, swoją własną osobowość, swój sposób bycia, zupełnie oryginalny i niepowtarzalny. Odróżnia się od zwierząt swoją inteligencją i możliwością podejmowania decyzji, samookreślenia się w swoim zachowaniu i wolnością. Chrystus swoją męką i śmiercią dał mu dodatkowo możliwość stania się dzieckiem Bożym, dlatego udziela mu niezliczonych łask i kocha go dogłębnie, obdarzył go duszą nieśmiertelną i przyjął go i kocha go takim, jakim jest ze swoimi słabościami i chce dla niego jedynie dobra. Dlatego też w Piśmie Świętym człowiek jest centrum stworzenia. Bóg wszystko, co stworzył, stworzył dla niego i obdarzył go rozumem, by na wszystkim panował (zob. Rdz 1,28-30). Jest jedynym wolnym stworzeniem na ziemi. Bóg obdarzył go również rozumem, aby mógł Go poznać. Dlatego też w stworzonym świecie, w naturze, Bóg pozostawił znaki swojej obecności, aby dzięki nim, mógł odkrywać swojego Boga i Stwórcę: piękno świata, mikrokosmosu, życie roślinne i zwierzęce, niezwykłą potęgę, a zarazem delikatne piękno natury, siły i prawa, które kierują stworzeniem. Ale to jeszcze nie wszystko, Bóg objawiał się człowiekowi w różny sposób, aż do wcielenia, rodząc się ze zwykłej, prostej kobiety, pokornej dziewicy, aby zaprowadzić człowieka do zbawienia i stać się jego przewodnikiem i przykładem; zmarł na krzyżu dla ludzi i zmartwychwstał po trzech dniach, ukazując się człowiekowi jako prawdziwy Bóg, zwycięzca jego największego nieprzyjaciela, śmierci. Pragnie pozostać blisko człowieka na zawsze poprzez Eucharystię, w której prawdziwie spotyka się z nim. Wszystko to ukazuje szczególną i nieporównywalną z niczym godność człowieka. Bóg to wszystko czyni dla niego.

Wartość życia ludzkiego

Z godność wynika również wartość ludzkiego życia. Jest ono dobrem o nieporównywalnej wartości, jest ponad wszelkim innym dobrem. Niestety takie spojrzenie na godność i wartość życia ludzkiego nie jest podzielane w dzisiejszym świecie, zdającym się charakteryzować mentalnością przeciwną życiu. W rzeczywistości człowiek dzisiaj jest w stanie jeszcze dostrzec wartość i godność swojego własnego życia, ale brakuje mu szacunku do wszelkiego życia, poza moim własnym. Tymczasem chrześcijanin jest wezwany do uznania życia darem Bożym, każdego życia, nie tylko mojego własnego. Szczególnie winno się to tyczyć obrony tych, którzy sami bronić się nie mogą. Tak, jak ja jestem dzieckiem Bożym, tak każde istnienie ludzkie, każde życiem jest również życiem dziecka Bożego. Dlatego tak bardzo często Kościół wzywa chrześcijan do walki w obronie godności człowieka. Niech więc wszyscy uważają życie ludzkie za święte, a to dlatego, że od samego początku wymaga działania Boga Stwórcy. Ten więc, kto odstępuje od tych Bożych praw, nie tylko uwłacza Jego Majestatowi i okrywa hańbą siebie samego i rodzaj ludzki, lecz także podważa u samych podstaw siłę społeczności, do której należy (Jan XXIII, Mater et Magistra).


21 maja - św. Krzysztofa Magallanesa, prezbitera i Towarzyszy

św. Krzysztof Magallanes i Towarzysze
(fot.: www.santiebeati.it)
Krzysztof Magallanes, który stoi na czele wspominanej dziś grupy męczenników meksykańskich, był prawdziwie wielkim pasterzem, który od 1914 roku, aż do śmierci (1927), przewodził ewangelizacji wśród Indian Huiczoli. 

Urodzony w ubogiej rodzinie w 1869 roku, pracował  na roli od wczesnego dzieciństwa do 19 lat, kiedy to wstąpił do seminarium duchownego. Został wyświęcony na kapłana w 1899 roku a rok później został mianowany proboszczem w Totaltiche. 

Gorliwy popularyzator modlitwy różańcowej, zakładał centra katechetyczne i szkoły w różnych wioskach swojej parafii, dbając również o zaopatrzenie w wodę tych terenów. 

To, czemu najbardziej się poświęcał, to powołania kapłańskie. Kiedy prześladowcy Kościoła zamknęli seminarium w Guadalajarze, zaoferował założenie seminarium w swojej parafii, aby strzec, formować i dobrze ukierunkować przyszłych kapłanów, zyskując w ten sposób liczne nowe powołania. 

Choć był wielkim zwolennikiem nie stosowania przemocy, został wciągnięty w wojnę domową. 

Aresztowany 21 maja 1927 roku i oskarżony jako inicjator powstania, został rozstrzelany cztery dni później. 

Tuż przed śmiercią powiedział: Mam nadzieję, że moja krew przyczyni się do zjednoczenia mych braci Meksykanów. 

wtorek, 14 maja 2013

14 maja - św. Macieja, Apostoła

św. Maciej, Apostoł
(fot.: parafialapanow.pl)
Święty Maciej jest ostatnim, który został zaliczony do grona Apostołów. 

Po wniebowstąpieniu Jezusa, należało zastąpić Judasza Iskariotę, aby zachować liczbę dwunastu Apostołów. Wybór musiał być dokonany spomiędzy tych, którzy towarzyszyli nam przez cały czas, kiedy Pan Jezus przebywał z nami. Zostało wyznaczonych dwóch. Macieja i Józefa, zwanego Barsabą. Wtedy to, po przywołaniu imienia Pana, został wybrany Maciej. 

Jest on zatem jedynym spośród Apostołów, który nie otrzymał bezpośredniego wezwania od Jzusa, ale który mimo wszystko był z Nim, od początku do końca Jego życia publicznego, stając się świadkiem Jego śmierci i zmartwychwstania. 

Piotr, kiedy stawia warunki, temu który miałby zostać wybrany nowym Apostołem, mówi aby: stał się razem z nami świadkiem Jego zmartwychwstania. Inne wydarzenia z życia Jezusa były znane i widoczne dla wszystkich; zmartwychwstanie zaś, i Jego ukazywanie się po nim, spotkało jedynie niektórym. 

Warunek tego wyboru jest również wskazówką dla naszego życia. To, co jest najważniejsze dla chrześcijanina, to świadczyć o zmartwychwstaniu Jezusa swym autentycznym życiem, w pełni zgodnym z Ewangelią.


poniedziałek, 6 maja 2013

6 maja - świętych Filipa i Jakuba, Apostołów

św. Filip
(fot.: www.brewiarz.pl)
Filip pochodził z Betsaidy, z tej samej, z której Apostołowie Piotr i Andrzej. 

Jako uczeń Jana Chrzciciela, był jednym z pierwszych, którzy poszli za Jezusem. 

W czasie Ostatniej Wieczerzy Filip powiedział do Jezusa: Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy, w odpowiedzi otrzymując od Jezusa napomnienie: Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś?, po którym Pan sam wyjaśnił: Kto Mnie zobaczył, zobaczył także Ojca. 

Postać Filipa pojawia się jeszcze wiele razy w Ewangeliach. 

Według tradycji, udał się on głosić Ewangelię we Frygii, gdzie zginął jako męczennik.




św. Jakub Młodszy
(fot.: biblia.wiara.pl)
Jakub, którego Ewangelista Marek nazywa Młodszym, aby odróżnić go od jego imiennika - brata Janowego, pochodził z Kany Glilejskiej. Był synem Alfeusza i krewnym Jezusa. 

Odegrał znaczącą rolę w czasie soboru w Jerozolimie (ok. 50 r.), stając się głową Kościoła w tym mieście, po śmierci Jakuba Starszego. W czasie kontrowersji, związanych z obrzezaniem, poparł propozycję Piotra, aby nie nakładać tego obowiązku na uczniów nawróconych z pogaństwa. 

Ukoronował swoje apostolstwo męczeństwem. 

Napisał pierwszy spośród listów powszechnych Nowego Testamentu. W nim, zwracając się do chrześcijan pochodzenia żydowskiego, żyjących poza Palestyną, poruszy temat modlitwy, nadziei, miłosierdzia oraz - w bardzo energicznych wyrażeniach - temat sprawiedliwości. Znane jest jego zdanie: Wiara bez uczynków jest martwa. 

 

sobota, 4 maja 2013

5 pierwszych sobót miesiąca

(fot.: brewiarz.pl)
Córko moja, spójrz, Serce moje otoczone cierniami, którymi niewdzięczni ludzie przez bluźnierstwa i niewierności stale ranią. Przynajmniej ty staraj się nieść mi radość i oznajmij w moim imieniu, że przybędę w godzinie śmierci z łaskami potrzebnymi do zbawienia do tych wszystkich, którzy przez pięć miesięcy w pierwsze soboty odprawią spowiedź, przyjmą Komunię świętą, odmówią jeden Różaniec i przez piętnaście minut rozmyślania nad piętnastu tajemnicami różańcowymi towarzyszyć mi będą w intencji zadośćuczynienia.

Taka jest wielka obietnica Serca Maryi, złożona przez Maryję siostrze Łucji, kiedy to ukazała się jej 10 grudnia 1925 roku w Fatimie. Aby otrzymać obietnice Serca Maryi wymagane są:
1. Spowiedź odprawiona w ciągu ośmiu dni poprzedzających, z intencją zadośćuczynienia za wszelkie zniewagi wyrządzone Niepokalanemu Sercu Maryi. Jeśli w czasie spowiedzi zapomni się wyrazić tę intencję, można ją użyć podczas kolejnej spowiedzi.
2. Komunia Święta, przyjęta w pierwszą sobotę miesiąca w stanie łaski uświęcającej z taką samą intencją, jak przy okazji spowiedzi.
3. Spowiedź i Komunia muszą powtórzyć się przez pięć kolejnych miesięcy, bez przerwy, w przeciwnym wypadku należy rozpocząć od początku.
4. Odmówienie Różańca w tej samej intencji co przy spowiedzi. 
5. Medytacja: przez 15 minut towarzyszyć Maryi, rozważając tajemnice różańcowe.

Spowiednik siostry Łucji, ojciec Goncalves, zapytał jej, dlaczego akurat pięć sobót, a nie, na przykład dziewięć (jak pierwsze piątki miesiąca) lub siedem (ku czci siedmiu boleści Maryi). Taka była odpowiedź Jezusa: Córko moja, powód jest prosty. Chodzi bowiem o pięć rodzajów zniewag, którymi obraża się Niepokalane Serce Maryi:
1. obelgi przeciw Jej Niepokalanemu Poczęciu;
2. obelgi przeciw Jej Dziewictwu;
3. obelgi przeciw Jej Bożemu Macierzyństwu, odrzucając jednocześnie Jej rolę jako Matki ludzkości;
4. obelgi tych, którzy starają się publicznie wpoić w serca dzieci obojętność, wzgardę, a nawet nienawiść wobec Niepokalanej Matki,
5. bluźnierstwa tych, którzy Ją znieważają wprost w Jej Świętych wizerunkach
.  
Oto, moja córko, przyczyny, dla których wymagam wynagrodzenia dla Niepokalanego Serca Maryi. W ten sposób Ona pobudza Moje miłosierdzie do przebaczenia duszom, które obrażały Ją. Ty zaś, bez przerwy postaraj się pobudzać Moje miłosierdzie dla tamtych biednych dusz.