Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Słowo Boże i Liturgia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Słowo Boże i Liturgia. Pokaż wszystkie posty

środa, 19 czerwca 2013

św. Józef częściej na Mszy Świętej

św. Józef
(fot.: www.parafia-pomieczyno.yoyo.pl)
W opublikowanym dziś Dekrecie Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, została doceniona jeszcze bardziej postać św. Józefa. Związany mocno z początkiem tajemnicy ludzkiego zbawienia jest też przykładem niezwykłej pokory, która w wierze chrześcijańskiej służy do osiągnięcia wzniosłych celów, oraz obrazem zwyczajnych, ludzkich, prostych cnót, koniecznych aby być dobrymi i prawdziwymi świadkami Chrystusa. Dzięki nim, ów Sprawiedliwy mąż, troszcząc się z miłością o Bożą Rodzicielkę i poświęcając się z radością wychowaniu Jezusa Chrystusa, stał się opiekunem najcenniejszych skarbów Boga Ojca, a ciesząc się na przestrzeni wieków nieustannym kultem ludu Bożego, wspomagał mistyczne ciało Jezusa, czyli Kościół.

Dekret przypomina o bardzo wczesnym i szeroko znanym nabożeństwie do tego Świętego Oblubieńca Maryi. Wierni Kościoła Katolickiego mieli zatem do Świętego Józefa nieprzerwane nabożeństwo, oddając w uroczystych ceremoniach cześć najczystszemu Oblubieńcowi Bożej Rodzicielki i Patronowi w niebie Kościoła powszechnego. Dlatego też Błogosławiony Jan XXIII, w czasie II Soboru Watykańskiego, nakazał włączyć jego imię do pradawnego Kanonu Rzymskiego [I Modlitwy Eucharystycznej]. Papież Benedykt XVI z kolei, zważając na prawdę o świętych obcowaniu i na obecność świętych w naszym ziemskim pielgrzymowaniu aby doprowadzić nas do Chrystusa i z Nim zjednoczyć, przyjął łaskawie i zaaprobował kolejną pobożną prośbę, wyrażaną w różnych częściach świata, którą niedawno potwierdził także papież Franciszek. 

Prośba ta dotyczyła tego, aby nie tylko w I Modlitwie Eucharystycznej było wymieniane imię św. Józefa, ale również w pozostałych, spośród których może wybrać, sprawujący Mszę św. kapłan. Dlatego też, jak czytamy w dekrecie: Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, po uważnym rozważeniu sprawy i na mocy uprawnień otrzymanych od Ojca Świętego Franciszka, chętnie zarządza zatem, aby imię Świętego Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, zostało odtąd włączone do Modlitw eucharystycznych II, III i IV, w trzecim wydaniu typicznym Mszału Rzymskiego, zaraz po imieniu Najświętszej Maryi Panny, w następującym brzmieniu: w II Modlitwie eucharystycznej: «ut cum beáta Dei Genetríce Vírgine María, beáto Ioseph, eius Sponso, beátis Apóstolis»; w III Modlitwie eucharystycznej: «cum beatíssima Vírgine, Dei Genetríce, María, cum beáto Ioseph, eius Sponso, cum beátis Apóstolis»; w IV Modlitwie eucharystycznej: «cum beáta Vírgine, Dei Genetríce, María, cum beáto Ioseph, eius Sponso, cum Apóstolis».

niedziela, 9 grudnia 2012

II Niedziela Adwentu (C)

Niepokalanie Poczęta, Francisco Pacheco
(fot.: www.yoyita.com)
Druga świeca na adwentowym wieńcu niech będzie dla nas symbolem powszechnego powołania do zbawienia. Przyjdź szybko, Panie! Przyjdź, o Zbawicielu: niech ten drugi płomień rozświetli naszą drogę ku Bożemu Narodzeniu i pomoże nam przygotować Tobie drogę w naszym sercu; zniżyć góry pychy i zazdrości; zasypać doły wykopane przez obojętność i gnuśność; wyprostować ścieżki wielu naszych kompromisów. Bądź cierpliwy wobec naszej słabości i odnów wszystkich tak, aby Twoja obecność i Twoje pocieszenie doprowadziło nas do nawrócenia się do Ciebie. Panie Jezu, Ty jesteś Światłem świata.

Ba 5,1-9
Kiedy doświadcza się porażki i desperacji, wygnania i oddalenia od własnej ojczyzny, bardzo ciężko jest dostrzegać i myśleć o zupełnie innej przyszłości dla siebie. Ból i cierpienie przygniatają tak mocno, że odbierają możliwość jakiejkolwiek nadziei. Ale Bóg może uczynić to, co dla człowieka zdaje się niemożliwym: dlatego ogłasza on odkupienie i nowość tym, którym zdawało się, że nie ma już dla nich żadnej nadziei. Tę nadzieję Bóg ogłasza wszystkim narodom poprzez przyjście Swojego Syna, który wybawia nas od cierpienia bardziej tragicznego, którego bardziej należy się lękać: od cierpienia spowodowanego grzechem. W tym okresie mocnym, dziękuj częściej Bogu za to, że dzięki przyjściu Jezusa otworzyła się także dla ciebie nowa epoka. 

Flp 1,4-6.8-11
Oto pewne dwie kwestie dla głębszego przemyślenia: miłość i poznanie. Miłość jest tą cnotą, która wlana w nas poprzez Chrzest, pozwala nam żyć według tego, co Jezus nazwał swoim przykazaniem, tzn. według przykazania miłości. Tylko poprzez miłość możemy stać się podobnymi do naszego Ojca, który jest w niebie. Ale ta miłość idzie w parze z poznaniem. Jest to dar Boży, który otrzymuje się coraz pełniej poprzez jego uważne stosowanie i ćwiczenie. Co oznacza, tak naprawdę, umieć rozpoznawać? Bóg chce czegoś od ciebie, dzień po dniu. Ale jak zrozumieć czego pragnie i w jaki sposób tego dokonać? To jest właśnie zadaniem poznania. Dlatego, proś Pana o nabycie tej duchowej umiejętności.

Łk 3,1-6
Jan Chrzciciel jest prorokiem, którego zadaniem jest ogłoszenie szybkiego przyjścia Mesjasza. Od zawsze Bóg uczestniczył w życiu i historii swojego narodu, ale poprzez Wcielenie wszedł w szczególny sposób w historię ludzi, aby przemienić ją od wewnątrz. Ile informacji historycznych ewangelista Łukasz zamieścił na początku dzisiejszego fragmentu. Chciał on bowiem w ten sposób dać nam do zrozumienia, że Bóg nie jest jakimś abstrakcyjnym bytem, który znajduje się gdzieś nie wiadomo gdzie, ale że stał się On jednym z nas i wchodzi w historię pełną nędzy, w codzienność pełną przeciwieństw, aby wszędzie zanieść zbawienie. Nie szukaj Boga nie wiadomo na której chmurze, lub sięgając wzrokiem nie wiadomo jak bardzo daleko: On jest blisko ciebie i idzie wraz z tobą. Dlatego nie bój się nigdy, że jesteś sam: On wszedł do twojej historii, aby otworzyć cię na nadzieję i ofiarować ci pełną radość.

Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego!  Przyjmijmy to zaproszenie Jana Chrzciciela do przygotowania się na przyjście Pana: obniżmy góry uprzedzeń, wypełnijmy doliny nienawiści i zemsty i prostujmy ścieżki naszej jedności.

 

niedziela, 2 grudnia 2012

I Niedziela Adwentu (C)

(fot.: gosc.pl)
Pierwsza świeca na adwentowym wieńcu zaprasza nas do nadziei. Ojcze, wszyscy patrzymy z oczekiwaniem w przyszłość: potrzebujemy nadziei. Wokół nas widzimy wiele problemów w ludziach, w rodzinach, w pracy, w życiu społecznym i politycznym. Czasami mamy wrażenie, że zło jest silniejsze od dobra, że egoizm przezwycięża miłość, że niezgoda niszczy pokój. Potrzebujemy nadziei. W Twoim Synu, który dla nas stał się człowiekiem, obiecałeś nam dobro: umocnij nasze zaufanie do Ciebie, umocnij naszą nadzieję.

Jr 33,14-16
Bóg nigdy nie zapomina o swoich obietnicach zbawienia i pokoju. Także wtedy, gdy wypełniają się one zgodnie z czasem i w sposób nam nieznany. To natomiast, o co Pan nas prosi, to zachować postawę wiary i przyjęcia Jego Słowa, zwłaszcza wtedy, gdy wydaje się Ono tajemnicze i objawia się, jakby wprost niemożliwe do zrealizowania. W rzeczywistości bowiem, łatwo jest wierzyć takim obietnicom, które są dla nas wygodne. Ale zaufać Słowu Bożemu wtedy, gdy wszystko wokół nas zdaje się walić... oto prawdziwa nasza zasługa, która oznacza silną i dojrzałą wiarę. Okres Adwentu może być dobrym czasem na umocnienie tej wiary w Boga i w Jego Słowo, w oczekiwaniu, że zrealizuje się ona wtedy, gdy Syn Boży przyjmie nasze ciało śmiertelne, aby stać się jednym z nas. W Nim wypełniają się z miłością wszystkie Boże obietnice.

1 Tes 3,12-4,2
Oczekiwanie na Pana nie może być przeżywana w sposób bierny tak, jakby Jego przyjście miałoby nas zaskoczyć. Ma być ono raczej przygotowane naszym dobrym sposobem życia i świętością naszych wyborów. Chodzi więc o nasze zaangażowanie się, każdego dnia coraz bardziej, aż całym sobą będziemy mówić innym o łasce Pana, który przychodzi. Oczekiwanie, szczególnie w świecie pełnym chaosu i zamieszania, takim jak nasz, może być niebezpieczne i zwodnicze, jeśli nie uczynimy bardziej trwałym i umocnionym naszego serca. Adwent może być czasem, w którym można dostrzec na nowo rzeczy, które dla nas są naprawdę ważne w naszych relacjach z Jezusem i dać modlitwie pierwszeństwo w naszym życiu. To ona pomaga nam zrozumieć, że oczekiwaniu na Pana, który przychodzi musi towarzyszyć życie przepełnione miłością i dobrymi uczynkami.

Łk 21,25-28.34-36
Często Jezus powraca do tego ryzyka, do którego wszyscy zmierzamy. Wobec opóźniania się przyjścia Boga, jest prawie normalnym utracić trochę z tego tonu oczekiwania i pozwolić się poprowadzić roztargnieniom różnego rodzaju. Ale fakt, że Bóg opóźnia swoje objawienie się nie oznacza, że nie przyjdzie: dlatego właśnie Jezus zaprasza, aby nigdy nie zmniejszać swego czuwania, ale być zawsze uważnym i świadomym, że każda chwila naszego życia ma nieskończoną wartość dla naszego zbawienia lub naszego oddalenia się od Boga. Bardziej widocznym znakiem tego oddalenia się jest poddanie się pokusom tego świata. Tego typu pokusy są dobrym czasem, aby ćwiczyć swoją moc, by nie upaść, aby przeżywać swoje chrześcijaństwo w sposób bardziej zaangażowany, z konkretnymi decyzjami. Tylko wtedy, nasz sposób życia stanie się prawdziwym świadectwem dla innych.

Pomóż mi Jezu być czuwającym na modlitwie, aby z miłością przyjąć Twoje przyjście. Uwolnię moje serce z licznych, niepotrzebnych problemów, zrzucę ciężar moich lęków i zmartwień, przy pomocy Jezusa, aby być bardziej gotowym na przyjęcie Pana, który przychodzi. 


niedziela, 25 listopada 2012

Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata (B)

(fot.: forumdlazycia.files.wordpress.com)
Obchodzimy dziś XXXIV niedzielę zwykła, ostatnią w roku liturgicznym, uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla wszechświata. Słowo Boże wprowadza nas w samo serce tajemnicy cierpienia i miłości Chrystusa, zwłaszcza w momencie jego skazania na śmierć i w spotkaniu z Piłatem. Opis męki, który przedstawia nam czwarta Ewangelia, opisuje Jezusa świadomego swojej misji, swojego panowania królewskiego, swojego bycia dla innych, aby chronić prawdy. Więcej nawet: On sam jest prawdą. Dlatego kto stoi po stronie prawdy, stoi po stronie Chrystusa. Królowanie Chrystusa jest królowaniem służby, ofiarowania a jego królestwo opiera się na logice miłości a nie siły, prawdy a nie kłamstwa, dobroci a nie nienawiści, sprawiedliwości a nie złośliwości i egoizmie. On ofiaruje swoje życie i wydaje je całkowicie, aż do przelania krwi dla naszego zbawienia i odkupienia. Nie jest jakimś królem wszechpotężnym, despotycznym, zdolnym do sprawiania cierpienia innym, ale jest królem, który cierpi i bierze na siebie krzyż i cierpienie całej ludzkości. Chrystus przyszedł, aby zainaugurować na ziemi moc miłości: to jest prawdziwa władza, do której wszyscy powinniśmy dążyć, i która będzie miała swoje wypełnienie w wieczności. Tylko kochając i w miłości znajdziemy sens wszystkiego, co czynimy w życiu dla nas samych, dla innych, dla Kościoła i dla społeczeństwa.

Dn 7,13-14
Również my musimy oczyścić nasze patrzenie i myśl o władzy i królestwie. Prorok Daniel, który wypowiada to proroctwo, ogłaszał jego realizację w osobie Jezusa; nawet On sam powiedział, w obliczu swej męki, że Jego królestwo nie jest z tego świata. Trzeba więc szukać sensu Jego królowania w innym znaczeniu, niż to ziemskie. Miłość nie odchodzi nigdy i zostaje na zawsze; natomiast chwała i władza ludzka, które często są owocami nadużyć i niesprawiedliwości, skazane są z góry na to, że kiedyś się skończą. Dlatego też królowanie Chrystusa jest wieczne: On czyni ze swojego życia i ze swojej śmierci akt miłości wobec Ojca i wobec całej ludzkości, dlatego jest Królem, który nie przemija nigdy. Oczywiście, że miłość nie czyni tak wielkiego hałasu i rozgłosu wokół siebie, jak władza ludzka, ale z pewnością jest bardziej trwała i przynosi prawdziwe szczęście.

Ap 1,5-8
Według autora Apokalipsy, Jezus Chrystus jest Królem, ponieważ jest wiernym świadkiem Boga Ojca. Co oznacza, że mówił do całej ludzkości o miłości Ojca i świadczył całym swoim życiem swoje całkowite poświęcenie się Jemu; ci, którzy nie zrozumieli Jego misji i Go ukrzyżowali nie pojęli sensu Jego królowania. Jest to królowanie, które wykracza poza czas i miejsce, ponieważ jest zdobyta za cenę Jego krwi. W każdym królestwie są ministrowie i doradcy: w królestwie Chrystusa są nimi święci, to znaczy ci, którzy żyjąc Jego Słowem stawali się coraz bardziej podobni do Niego, aż do złożenia świadectwa o najwyższej miłości. Czy mamy świadomość, że to może i powinno być również naszym udziałem? Każdy z nas może również stać się wiernym świadkiem Boga Ojca na świecie i w dzisiejszej historii. 

J 18,33b-37
Fragment wyjęty z Ewangelii wg św. Jana ma w sobie coś zaprawdę paradoksalnego. Jezus objawia całkowicie swoją królewską tożsamość w momencie, gdy zostaje skazywany na śmierć, jak robiono to wobec zwykłego przestępcy. Piłat nie jest w stanie zrozumieć Kim jest ten, który stoi przed nim i jak wielką prawdę On objawia. Scena ta jednak pozwala nam zrozumieć, co oznacza naprawdę królować według Boga. Nie powinno się wtedy oczekiwać wielkiego uznania od ludzi albo ich zrozumienia, gdy mówi się i świadczy się o własnej przynależności do Chrystusa i Jego Ewangelii. Wręcz przeciwnie, właśnie wtedy, gdy będziemy prześladowani i niezrozumiani, będziemy mogli wnieść coś z naszego wkładu w sprawie Ewangelii. Pozwólmy królować Jezusowi Chrystusowi w naszym życiu, nawet jeśli czasami przejawia się to poprzez cierpienie i niezrozumienie. Pozwoli to nam widzieć chwałę Jego królestwa miłości nad nami i nad naszymi braćmi.

Królestwo moje nie jest z tego świata. Twoje Królestwo Jezu, tak bardzo różne od mocarstw ziemskich, związane jest z Twoją chęcią królowania w moim sercu z całą prawdą i miłością. Daj mi miłość, bym poddał się temu panowaniu. Panie Jezu, Królu wszechświata, bym uznał Cię i przyjął jako mojego Pana i prosił Cię o przymnożenie mojej wiary i mojej miłości. 


niedziela, 18 listopada 2012

XXXIII niedziela zwykła (B)

św. Michał Archanioł,
zwyciężający szatana i zło
(fot.: www.siedlce.odnowa.org)
Dn 12,1-3
Język proroków, bardzo często, zdawał się wręcz niezrozumiały. Jednakże przesłanie tego fragmentu jest jasne: przyjdzie taki czas, w którym Bóg wezwie swój naród na dzień zbawienia. Wtedy to ci, którzy w życiu czynili sprawiedliwość i innych uczyli ją zachowywać rozbłysną swą sławą, jak gwiazdy na niebie. To piękne wiedzieć, że gdy się uczy kogoś bycia sprawiedliwym i mądrym, zapala się światło w niebie. Oznacza to, że tak jak zło ma swoje szkodliwe skutki, tak przede wszystkim dobro otwiera drogi i perspektywy, które wyznaczają drogę w historii ludzkości, także niezależnie od tych, którzy to dobro czynili. Dlaczego więc nie zacząć wskazywać innym, zwłaszcza przykładem własnego życia, prawdziwą radość, której doświadcza, żyjąc sprawiedliwie, według Słowa Bożego, które uczy sprawiedliwości i prawdy?

Hbr 10,11-14.18
Rzeczywistość grzechu jest czymś duchowym, czego się nie widzi. Ale nie oznacza to, że przez to jest mniej realne. Tylko ofiara z siebie Jezusa Chrystusa przyniosła na nowo pokój do ludzkiego istnienia, który oddalił się od Boga przez swoje nieposłuszeństwo. Dlatego autor listu do Hebrajczyków podkreśla, że ofiara Jezusa jest jedyną i wyjątkową, która zgładziła grzechy raz na zawsze; wszystkie inne ofiary, składane dotychczas były jedynie wyobrażeniem tej jedynej ofiary, złożonej przez Jezusa. I ponieważ On tą ofiarą nas wydoskonalił, teraz wszystko co ofiarujemy Bogu staje się Jemu miłym o tyle, o ile jest to złączone z Jego darem. Dlatego też jesteśmy zaproszeni, aby codziennie jednoczyć się z Jego życiem i Jego śmiercią, aby móc doświadczyć mocy zmartwychwstania w naszym życiu i w naszym ciele.

Mk 13,24-32
W epoce ogromnego zamieszania i braku pewnych punktów odniesienia, pocieszające jest usłyszeć dzisiejsze słowa Jezusa. Przemijają królestwa i przemijają ludzie, ale Jego Słowo nie przeminie nigdy. Oznacza to, że nie utraci Ono nigdy na znaczeniu, nie utraci nowości i odnowy, które niesie wraz z sobą; jest prawdziwym punktem odniesienia, które pozwala nam zrozumieć, w którym kierunku podążać, szczególnie wtedy, gdy mamy uczucie zagubienia i wątpliwości, jakich wyborów dokonywać w życiu. Wszystko to jednak jest możliwe, pod warunkiem, że jesteśmy w stanie znaleźć miejsce w naszym życiu dla Słowa Bożego: jeśli słuchamy Go jedynie powierzchownie i z roztargnieniem nie tylko nie przyniesie w nas żadnego owocu, ale uczyni nas winnymi przed Bogiem za nieprzyjęcie prawdziwej kotwicy zbawienia dla naszego życia. Nie pozwólmy nam uciec żadnej okazji do przyjęcia, jako prawdziwego daru Bożego, Jego Słowa, które zbawia i oświeca.

Gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, że blisko jest, we drzwiach. To wszystko o czym mówisz Jezu, już się dzieje wokół mnie, dlatego nie przestanę się modlić i przyjmować Ciebie w Eucharystii i w sakramencie pokuty i pojednania, abyś zastał mnie gotowym na Twoje przyjście.
Muszę myśleć poważnie i z odpowiedzialnością o spotkaniu z Bogiem i o Jego sądzie, starając się czynić dobro, walcząc ze złem, wypraszając przebaczenia dla moich grzechów. Wtedy nie muszę się lękać ani końca świata, ani mojej własnej śmierci.

niedziela, 11 listopada 2012

XXXII Niedziela zwykła (B)

Prorok Eliasz
(fot.: www.dojlidy.cerkiew.pl)
1 Krl 17,10-16
Wobec prośby Eliasza, wdowa z dzisiejszego czytania, zdaje sobie sprawę, że prorok tak naprawdę prosi ją o ślepą nadzieję w moc Bożą. Rzeczywistość bowiem jest trudna: głód sprawił, że ona i jej syn powoli umierają z głodu. Natomiast prorok mówi jej, by się nie bała, ponieważ Bóg ma szczególne upodobanie właśnie w osobach bezbronnych, takich jak sieroty i wdowy. Ale najpierw, musi ona dokonać konkretnego aktu wiary: musi przygotować podpłomyk z końcówki jej mąki dla proroka, a następnie dla siebie i swojego syna. Pan prosi cię, abyś mu zaufał, zwłaszcza kiedy, tak po ludzku, nie ma już nadziei: On może dokonać tego, co wydaje się niemożliwe, pod warunkiem, że ty zechcesz mu zaufać. Wtedy otworzą ci się możliwości, o których nawet byś nie pomyślał: to On pozwoli ci zrozumieć, że kto zaufa Bogu nigdy nie straci. 

Hbr 9,24-28
Świątynia była miejscem najświętszym dla Izraela: była miejscem, które przypominało o obecności Boga pośród swojego ludu. W niej było miejsce szczególne i święte, do którego wnętrza mógł wejść jedynie najwyższy kapłan raz w roku. Autor listu do Hebrajczyków mówi nam, że taka praktyka była jedynie obrazem innej rzeczywistości: prawdziwym Najwyższym Kapłanem jest Jezus Chrystus, który osobiście wszedł do sanktuarium nieba. Nie złożył On ofiar, jak kapłani świątynni: ofiarował samego siebie Ojcu w ofierze całopalnej. Być chrześcijanami oznacza ofiarowywać się każdego dnia wraz z Jezusem, aby również nasze życie stało się ofiarą kapłańską, miłą Bogu. Jeśli nie mamy tej świadomości, nasze akty kultu - nawet jeśli wydają się piękne i właściwe - pozostają puste. Bóg nie pragnie naszych liturgii, jeśli one nie pomagają nam każdego dnia ofiarowywać samych siebie wraz z Nim z radością.

Mk 12,38-44
Pomiędzy faryzeuszami a wdową jest podstawowa różnica, jeśli chodzi o ocenę ich osobistych relacji z Bogiem. Pytanie, tak naprawdę, sprowadza się do tego, co należy Mu ofiarować i co byłoby dla Niego miłym. On nie wie, co zrobić z tym, na czym nam zbywa, nawet, jeśli za to można by wybudować katedry i pomniki; Jego interesuje coś innego i zdaje się właśnie, że to zrozumiała owa kobieta. Czym są owe drobne pieniążki wobec tak wielkiej skarbony? Mimo to, kobieta wraz z tymi pieniążkami wrzuciła do skarbony całe swoje życie, tzn. to wszystko, co miała na przeżycie. Tym wielkim aktem odwagi i zaufania w dobroć Bożą i Jego miłosierdzie, wrzuca swoją przyszłość i swoje istnienie w ręce Boga, pewna, że taka ofiara będzie Jemu miła. A ty, co ofiarujesz Bogu? To z czego ci zbywa, czy samego siebie i twoje całkowite zaufanie, które w Nim pokładasz? 

Wezmę sobie ubogą wdowę za wzór. Jej wiara i jej miłość popchnęły ją, aby oddać wszystko co posiada Panu. Nie jest niewolnicą rzeczy, ani samej siebie, jest wolna. Panie Jezu, daj mi odważną wiarę tej wdowy, aby móc zawsze coraz lepiej służyć Tobie!


niedziela, 21 października 2012

XXIX Niedziela zwykła (B)

(fot.: chleb-boski.blogspot.com)
Iz 53,10-11
Pierwsze czytanie zawiera króciutki fragment tak zwanej czwartej pieśni o Słudze Pańskim. W niej Izajasz wskazuje cechy pewnej szczególnej i tajemniczej postaci. Żydom, oczekującym Króla Mesjańskiego, który miałby uwolnić naród, prorok przedstawia postać cierpiącą, która dokona tego wyzwolenia, ale nie za pomocą wspaniałych i spektakularnych środków, o jakich myśleli oni. On osiągnie ten skutek poprzez swoje zbawcze cierpienie i poprzez swoją śmierć, która przyniesie korzyść wszystkim. To proroctwo pozostawało tajemnicze, także w czasach Jezusa i nikt nie rozumiał, że to właśnie w Nim ono się wypełni całkowicie w upokorzeniu krzyża. Jezus wiedział, że świat nie potrzebował kolejnego lidera, ale kogoś, kto weźmie na swoje barki cały ból historii, aby nadać mu nowe znaczenie.

Hbr 4,14-16
Idea wielkiego arcykapłana może nas nakierować na pewną postać bardzo uroczystą, bezcielesną, która celebruje swoje liturgie bardzo daleko od świata realnego. Ale Jezus Chrystus, prawdziwy Arcykapłan, który buduje most między Bogiem a człowiekiem, współczujący i miłosierny, jest Synem Bożym. Nie wypełnia On swego kapłaństwa w jakiś sposób pogański, ani tak, jak kapłani Starego Testamentu, ale zamyka całą ludzkość w samym Sercu Bożym. Ale Jezus jest także człowiekiem, takim jak my, On wie co to znaczy żyć jak człowiek, co znaczy cierpieć i walczyć. Oprócz grzechu, całkowicie przyjął On nasze ludzkie uwarunkowania. Dlatego też umie współczuć naszym słabościom. Jest więc zatem źródłem Bożego miłosierdzia. Każda nasza modlitwa i każda nasza łza nie pozostaje niewysłuchana, ponieważ jest echem w sercu Chrystusa tego cierpienia, które On poznał o wiele bardziej niż my. Zwróć się do Niego, złóż w Nim nadzieję, zawierz Jego miłości i Jego pomocy, zachowując w ten sposób stałą wiarę, niezachwianą pomimo różnych trudności.

Mk 10,35-45
Ofiarowanie samego siebie i służba innym jest niewygodna i nie podoba się nikomu; zakłada zdolność stania się bliźnim, zapominając o samym sobie i o własnych potrzebach. Jezus mówi, że właśnie w tej zdolności do ofiarowania się, do kochania i do służenia drugiemu, znajduje się prawdziwa wielkość. Dlatego nawet Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu. Apostołowie, którzy myśleli o przyszłości chwalebnej i pełnej przyjemności obok Mesjasza, nie są w stanie zrozumieć tych słów Jezusa. Dopiero po zstąpieniu Ducha Świętego zrozumieją sens tych słów i misji Jezusa oraz zrozumieją, że największym przywilejem jest właśnie ofiarowanie życia dla innych, bez oczekiwania niczego w zamian, nawet gdyby w cenę wchodziła własna śmierć. Dar z siebie i służba nie są upokarzającymi; nie służy się, aby zyskać władzę. Jedynym motywem, dla którego się służy jest miłość. Właśnie tak powinno być w naszym życiu.

Zatrzymajmy się dzisiaj chociaż na chwilę dłużej przy słowie kluczu dzisiejszej Ewangelii: służyć. Panie, pokaż nam moc Twojego całkowitego daru z siebie, pomóż nam pokochać służbę pokorną i prostą, jaką cechowała się Maryja.

niedziela, 14 października 2012

XXVIII Niedziela zwykła (B)

Bernardino Luini, Jezus wśród uczonych(fot.: www.allposters.com)
Mdr 7, 7-11
Dzisiejsza liturgia pomaga zrozumieć jakie są podstawowe wartości, na których należy budować swoje życie. Jest wiele rzeczy, których się pragnie i wszystkie one mogą nam dać wrażenie, że czynią nas szczęśliwymi wtedy, gdy je posiadamy. Ale jest coś, co jest ważniejsze niż to wszystko: mądrość. Nie jest to jedynie inteligencja i wiedza, otrzymana dzięki nauce czy kulturze, ale jest ona darem, pochodzącym bezpośrednio od Boga, który daje nam możliwość odróżniania dobra od zła. Autor Księgi Mądrości jest tak bardzo świadomy wielkości tego daru, że woli go posiadać bardziej niż wszelkie bogactwa i piękna, które są wśród dóbr najbardziej pożądanych zarówno przez mężczyzn, jak i kobiety. Ale mądrość przychodzi jedynie do serca, które go szuka całym sobą. Najlepszy przykład takiego poszukiwania odnajdziemy w życiu świętych: nawet jeśli z tego powodu wielu z nich było przez to postrzeganych jako głupich w oczach świata, w rzeczywistości zostawali napełnieni tą Bożą mądrością.

Hbr 4, 12-13
Stanąć wobec Słowa Bożego tak, jak nas zaprasza do tego autor Listu do Hebrajczyków, może być trochę kłopotliwe: tekst mówi bowiem, że jest Ono mieczem obosiecznym, które przenika nas samych aż do głębi, dotykając wprost serca. Ono dotyka i przenika człowieka i jego zachowanie, nie aby go potępiać, ale przeciwnie, aby zaprosić go do zmiany życia. Kiedy czytamy Słowo Boże, kiedy Go słuchamy w czasie Mszy Świętej, być może nie zdajemy sobie sprawy z Jego mocy: nawet jeśli Go do końca nie rozumiemy albo wydaje się nam Ono trudnym, zawsze prosi, abyśmy zrobili Mu miejsce w naszym sercu i w naszym życiu. Może Ono naprawdę działać cuda, pod warunkiem, że ofiarujesz Bogu swoją dyspozycyjność; może to na początku powodować ból i powodować różne cierpienia, ale później, jakby cudem, poczujemy w sobie narodziny prawdziwej miłości Bożej.

10, 17-30
Spotkanie z Jezusem powoduje radykalny kryzys naszego stosunku do "mieć". Bogactwo, samo w sobie, nie jest ani dobre, ani złe. Problem rodzi się wtedy, gdy serce człowieka przywiązuje się do niego tak mocno, że czyni go swoim sługą. Przemień się w pewnego typu zniewolenie, które nawet Bóg, jeśli tego nie chcemy, nie jest w stanie zniszczyć. Apostołowie zdali sobie sprawę, że każdy z nich ma swoje, małe lub większe, przywiązania i wystraszyli się, kiedy zrozumieli, że one mogą być przeszkodą w wejściu do Królestwa Bożego. Nie musimy jednak rozpaczać: Bóg doskonale zna nasze serca i wie, że Jego łaska może przynieść światło nawet tym najciemniejszym przywiązaniom. Prośmy dar nawrócenia, aby powrócić do słuchania Boga i braci, ponieważ pokładając nadzieję w sobie samych i w naszych siłach, nie dajemy wystarczająco miejsca dla Boga. Aby wyzwolić się ze swoich najciemniejszych przywiązań do różnych rzeczy i ludzi, do tego swojego "bogactwa" potrzeba tak niewiele: umieć się tym dzielić z innymi.

Ewangelia wzywa nas do podjęcia wysiłku: życia w prostocie, nie dążąc do gromadzenia bogactw, bycia szczęśliwym ze swojego życia i dzielenia się posiadanymi dobrami z innymi. Trudne? Być może, ale nie niemożliwe! Mówi to sama Ewangelia: Jezus spojrzał na nich i rzekł: „u Boga wszystko jest możliwe”.


niedziela, 7 października 2012

XXVII Niedziela zwykła (B)

Stworzenie Ewy
(fot.: iconartgallery.blogspot.it)
Rdz 2,18-24
Stworzenie jest piękne i dobre w oczach Bożych, ale ono, aby było kompletne, ma potrzebę kontaktu z człowiekiem, który odgrywa ogromną rolę w stosunku do całego stworzenia. Nadać imię, w pewnym sensie, oznacza mieć władzę nad tymi rzeczami: poprzez to Bóg wzywa człowieka do współpracy w Jego planie zbawienia. Także Ty jesteś wezwany do kontynuowania tej współpracy z Nim, o ile dzieło stwarzania nie zostało jeszcze zamknięte: w miłości i w szacunku do natury i zasobów, które Bóg oddał do dyspozycji Twojej i Twoich braci, jest możliwość ciągłego oświecania ziemi światłem Bożej miłości. Staraj się być na to szczególnie uważnym, aby umieć używać wszystkiego co na ziemi, bez nadużywania tego, bez niszczenia tego, według Woli Bożej.

Hbr 2,9-11
Jezus Chrystus, będąc Bogiem, nie odrzucił w swym życiu doświadczenia cierpienia i śmierci; nie musiał tego czynić, a jednak, poprzez swój dar miłości, zjednoczył się z każdym z nas w każdym naszym, nawet najmniejszym cierpieniu. Właśnie dlatego, że zechciał dzielić z nami naszą ludzką naturę we wszystkim, oprócz grzechu, pomiędzy nami i Nim została ustanowiona jedność i szczególna komunia. Dlatego właśnie On, tak dobrze nas znając, nie przestaje wstawiać się za nami u Ojca niebieskiego. Jak możesz mówić, że nie czujesz się zrozumiany przez Jezusa Chrystusa, jeśli On, jako pierwszy, przyjął na siebie Twoje cierpienia, aby mógł być jeszcze bliżej Ciebie? Dlatego też: nie bój się, że mógłbyś być przez Niego opuszczony, ponieważ On już wcześniej cierpiał wraz z Tobą.

Mk 10,2-16
Dzisiejsze Słowo Boże prowadzi nas do zastanowienia się nad bardzo aktualnym dziś tematem: godności małżeństwa i rodziny. Miłość pomiędzy mężczyzną i kobietą jest darem tak cennym i czystym, że tylko nieliczni są w stanie zrozumieć dogłębnie ich znaczenie. Nawet faryzeusze, eksperci w prawie Bożym, nie byli w stanie zrozumieć sensu i ważności, jaki Pan im przypisywał. Dlatego też, nawet prawo Mojżeszowe, źle zinterpretowane, mogło prowadzić do nieporozumień. Pomimo to, Jezus nie boi się przedstawić na nowo ich pierwotne znaczenie. Związek pomiędzy mężczyzną i kobietą ma znaczenie o wiele głębsze, gdyż jest symbolem miłości, którą Chrystus okazał swojemu Kościołowi. Małżeństwo, zatem, jest rzeczywistością, w którą zaangażowany jest sam Jezus i w której konieczna jest wiara. Dlatego też, przeżywaj swój związek małżeński z wielką radością i odpowiedzialnością, ponieważ w nim objawia się nieskończona miłość Boża.

Polecajmy Maryi wszystkich małżonków chrześcijańskich, aby nie bali się uczynić ze swojego małżeństwa i ze swojej rodziny, cudownego, małego domowego Kościoła. Niech w tych Kościołach panuje zawsze odpowiedzialność za siebie nawzajem i za swoje czyny, niech w tych Kościołach małżonkowie troszczą się o siebie nawzajem jak Chrystus troszczy się o swój Kościół, nie bojąc się cierpieć z cierpiącymi i płakać z płaczącymi, wspierając zawsze siebie nawzajem. Niech w tych Kościołach małżonkowie mówią do siebie nawzajem: "jesteś mój", "jesteś moja", nadając sobie nawzajem to imię "mój mąż", "moja żona", nie tylko po to, aby nad drugim zapanować, ale przede wszystkim po to, aby otoczyć troską, tak jak Pan polecił to Adamowi czynić nad stworzeniem.

niedziela, 30 września 2012

XXVI niedziela zwykła (B)

Lb 11,25-29
Działanie Boże jest tak wolne i bezinteresowne, że może on do niego zaangażować kogo chce i jak chce. Takie postępowanie, jak dla nas jest zawsze trudne do zaakceptowania: jesteśmy zawsze kuszeni, aby wymuszać dzieła Boże według naszego wąskiego sposobu widzenia i pojmowania, a kiedy On okazuje swoją całkowitą niezależność i wolność, dochodzimy do tego, że potrafimy się nawet Nim zgorszyć. Kiedy zaczniemy rozumować jak Bóg, wtedy nasze serce się wreszcie rozszerzy, obejmując swoją miłością wszystkich ludzi bez wyjątku. Ale dopóki to się nie stanie, pozostajemy wciąż w naszej wąskiej i ciemnej mentalności, przekonani, że tylko my jesteśmy umiłowani przez Boga i jedynie my jesteśmy posiadaczami jego zbawienia i jego tajemnic. W ten sposób myślał już naród wybrany, czego rezultatem było nierozpoznanie Zbawiciela, który przyszedł pośród nas.

Jk 5,1-6
Bogactwo, samo w sobie, nie jest ani złe, ani dobre. Problem powstaje wtedy, kiedy do nich przywiązujemy nasze serce. Są osoby, które mogłyby być szczęśliwe - i uczynić szczęśliwymi innych - dzięki licznym dobrom, które mają a.... pomimo nich właśnie, są nieszczęśliwe. Dlaczego? Problem tkwi w tym, że stają się one tak naprawdę niewolnikami tego, co mają, nie będąc już nawet w stanie żyć i normalnie funkcjonować bez swych dóbr. Nie umieją ich nawet dobrze wykorzystywać. W ten sposób staje się rzecz wprost odwrotna do normalnej sytuacji: zamiast umieć wykorzystywać rzeczy dla swego życia, wykorzystują swoje życie jedynie po to, by mieć, stając się sługami rzeczy. Dlatego też Słowo Boże jest tak bardzo twarde i nieugięte kiedy mówi o bogactwie: wszystkie te rzeczy kiedyś się zniszczą, przepadną i każdy kto na nich buduje swoje życie, kiedy przyjdzie ich koniec doświadczy ogromnego zniszczenia i pustki w swoim życiu. Jego życie legnie w gruzach. Wielkim problemem jest również fakt, że owa postawa wcale nie zależy od ilości posiadanych dóbr, ale od stopnia przywiązania się do nich. Te słowa zatem nie są skierowane jedynie do bogaczy, ale dotyczy również Ciebie.

Mk 9,38-43.45.47-48
Często aby żyć jako prawdziwy chrześcijanin trzeba być gotowym, aby dokonywać odważnych wyborów. Oczywiście nie chodzi tutaj o dosłowne okaleczanie się, ile raczej o zdolność odrzucenia i uczynienia ważnych cięć w naszym życiu, które wcale nie oznaczają, że są mniej bolesne, czy że kosztuje to mniej naszej krwi. To właśnie tylko wtedy, kiedy mamy odwagę do uczynienia tych wewnętrznych cięć i do życia Ewangelią bez żadnych kompromisów, możemy doświadczyć Jej wyzwalającej mocy. Pan nie chce osób smutnych i sfrustrowanych: On pragnie, abyśmy byli szczęśliwi. Ale przede wszystkim chce, abyśmy byli wolnymi i zdolni do pójścia za nim bez ciężarów i sytuacji, które mogłyby zagrozić w byciu Jego uczniem. Dlatego też pokładaj zawsze ufność w Panu, nawet jeśli prosi Cię o coś, co wydaje się być wielkim poświęceniem. Bardzo szybko doświadczysz nowej mocy w sobie.

Chcę dać się prowadzić Chrystusowi, pozwolić Mu pokochać mnie całkowicie, poznając całą prawdę o sobie samym, odcinając wszystko to, co w moich czynnościach budzi zgorszenie, wszystkie moje pragnienia i czyny, które nie prowadzą do Chrystusa, do mojej świętości, które są przyczyną moich grzechów.
To Ewangelia zachęca mnie do zdecydowanego wyeliminowania we mnie tego wszystkiego, co może stać się powodem zgorszenia. Może właśnie ten dzień Pański poświęcę na rozważenie tego zaproszenia. Moje ręce: budują czy niszczą? Moje stopy: zmierzają do wyznaczonego celu czy może uciekają od dobrych dróg? Moje oczy: widzą jeszcze Boga we wszystkim, co się wydarza wokół mnie?



niedziela, 23 września 2012

XXV Niedziela Zwykła (B)

Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie
Carl Vogel Vogelstein (1788-1868), Florencja
(fot. www.30giorni.it)
Mdr 2,12.17-20
Człowiek sprawiedliwy jest skazany na cierpienie. Ale nie dlatego, że wypowiada słowa upomnienia czy nagany wobec innych. Czyni go takim jego własne zachowanie, zwrócone ku sprawiedliwości i świętości, które mocno porusza sumienia tych, którzy żyją w kompromisach i w kłamstwie. Dlatego starają się oni, aby sprawiedliwy został wyeliminowany. Dzieje się tak również dzisiaj: może dziś sprawiedliwy nie jest eliminowany materialnie, ale jest uciszany i wyśmiewany do tego stopnia, że jego świadectwo traci siłę przebicia i nie budzi już sumień ludzkich. Co my możemy zrobić wobec takiej sytuacji? Możemy nie ustawać w naszym zaangażowaniu, aby żyć w świętości i miłości, bez względu na krytykę i odrzucenie, którymi świat obdarza tych, którzy należą do Chrystusa. W ten sposób Bóg wciąż będzie mówił do serc ludzi naszych czasów.

Jk 3,16-4,3
Nawet najbardziej święte rzeczy mogą stać się jedynie pewnym alibi, aby ukryć nasze własne żądze; zwłaszcza zazdrość, która jest okropną trucizną, może posłużyć się żądzami, wyglądającymi na pierwszy rzut oka, jako dobre i sprawiedliwe, aby nimi ukryć w rzeczywistości postawę niechęci i odrzucenia. Nie ma bardziej świętej i koniecznej pracy dla chrześcijanina, jak właśnie wykorzenienie z serca zazdrości i urazy wobec drugiego człowieka. Jest to prawdziwie diabelski grzech: w rzeczywistości bowiem sam diabeł utracił swoją godność z powodu zazdrości o człowieka. Często spędzamy życie na zazdroszczeniu sobie nawzajem, nigdy nie staramy się natomiast mocno odwdzięczać się Panu za dary, jakich udzielił nam w naszym życiu. Nigdy nie jesteśmy zadowoleni z tego co mamy i kontynuujemy porównywać się z innymi, z tym, co robią i z tym, co czynią. Musimy więc wykonać decydujący zwrot, jeśli na poważnie myślimy o wprowadzeniu Słowa Boże do naszego życia.

Mk 9,30-37
Przykrym jest rozważać dzisiaj wewnętrzną ślepotę uczniów, którzy nawet wobec zapowiedzi bliskiej męki i śmierci Jezusa nie są w stanie powstrzymać swoich ambicji. Pomiędzy nimi i Nauczycielem jest jeszcze ogromna odległość: wewnętrzne oddalenie, spowodowane niezrozumieniem i zatwardziałością serca. Kto wie, jakim ciosem było dla nich usłyszeć od Jezusa, że jest się naprawdę Jego uczniem o tyle, o ile stara się posiąść postawę dziecka. Być uczniem Chrystusa nie jest więc kwestią posiadania władzy, ale posiadania takiej samej prostoty serca, jaką kieruje się dziecko. Za każdym razem, gdy poszukujemy jedynie widocznych i wielkich znaków Kościoła i nie umiemy radować się nawet małą liczbą osób, które prawdziwie poszukują Pana, przyjmujemy taką samą postawę, jak Apostołowie z dzisiejszej Ewangelii.

Kim ja jestem? Jaką postawą życia i serca wykazuję się wobec Jezusa? Gdyby stanął dzisiaj przede mną uściskałby mnie, czy postawiłby mi kogoś innego za wzór? Kim są ci mali, o których ja zapominam na co dzień? Kim są ci, których ja określam jako niegodnych obecności w moim życiu, bo mogliby przeszkodzić mojej karierze lub mojej wolności? 
 
Proszę dzisiaj Jezusa, aby pomógł mi odkryć na nowo pokorę, która stałaby się podstawową cnotą mojego życia duchowego.


niedziela, 2 września 2012

XXII niedziela zwykła (B)

Jacques de Letin, Mojżesz na górze Synaj
(fot.: www.twoagespilgrims.com)
Pwt 4,1-2.6-8
Podstawowe polecenie z całego prawa, które naród wybrany otrzymał od Boga za pośrednictwem Mojżesza można streścić jednym słowem: słuchać. Izraelici mają więc przyjąć dogłębnie Słowo, które Bóg do nich kieruje i uczynić je, poprzez posłuszeństwo, praktyką swojego życia. Wiemy, z wydarzeń historycznych, że polecenie to zostało odrzucone przez lud, niewierny Bogu i Jego prawu. Jezus, wiele wieków później, potępi taką samą postawę powierzchowności okazywaną przez tych, którzy zachwyceni cudami, jakich dokonał, nie znaleźli jednak miejsca w swoim życiu dla Słowa, które do nich kierował, ponieważ słuchali uszami, ale nie sercem. Jakość chrześcijanina objawia się przede wszystkim w tym, jak słucha Słowa Bożego i ile miejsca Mu ofiaruje w swoim życiu.

 Jk 1,17-18.21b-22.27
 Jakub mówi o czystości i przekazuje chrześcijanom ze swojej wspólnoty jej nowe i głębsze znaczenie. Podczas gdy dla Żydów czystość była złożona z całej serii czynności, których nie powinno się czynić, aby pozostać czystym a nie zanieczyszczonym, dla Apostoła jest ona jednoznaczna z konkretnymi czynami, które sprawiają czystymi wewnętrznie. Miłość czynna i hojna jest prawdziwą siłą, która oczyszcza i czyni człowieka godnym i sprawiedliwym przed Bogiem. Ta czystość, która pochodzi z miłości jest również mocą, która nam pozwala uciec od wpływów świata, tak fascynujących, ale jednocześnie pełnych zła. To co winniśmy się nauczyć się z dzisiejszych czytań: czemu miałoby służyć nie ubrudzenie swych rąk grzechem i różnymi nieczystościami, jeśli później pozostają one puste, bez miłości i konkretnych gestów miłosierdzia wobec bliźniego?

Mk 7,1-8.14-15.21-23
W Ewangelii Jezus mówi o "sercu", tzn. o człowieku i jego wnętrzu, i precyzuje, że rytualizm, do którego odwołują się uczeni w Piśmie i faryzeusze jest ludzką tradycją. Niestety także i dziś, jak za czasów Jezusa, łatwo jest zatrzymać się jedynie na zewnętrznej praktyce, bez ducha i życia, bez zaangażowania swojego wnętrza. Jakże nie dającym żadnego owocu, niestety, jest praktykowanie pewnych rzeczy dlatego, że tak trzeba, że muszę, dlatego, że zawsze to robiłem, bo jak nie będę tego robił to pójdę do piekła. Przeciwnie natomiast, jakże wyzwalającym, przynoszącym liczne owoce, jest słuchać pewnej "nowości", którą głosi Jezus! Tak więc, to co jest ważne, to nie jedynie wypełniać zewnętrznie niektóre praktyki, które same z siebie są dobre i poprawne, ale oczyścić intencje, które nas do ich wykonywania popychają, troszcząc się w ten sposób o nasze wnętrze. To tam, w głębi serca, Duch Święty wlewa miłość, która jest nam nieustannie darowana właśnie po to, aby nasze przylgnięcie do Prawa było wynikiem wolności, a nie przymusu.

Jestem chrześcijaninem, powie z całą pewnością swych słów każdy, kto uczestniczy w każdą niedzielę we Mszy świętej. Ale w każdą niedzielę każdy z tych ludzi, podobnie jak faryzeusze, którzy spędzali przecież w świątyni całe dnie, może usłyszeć: obłudniku. Kiedy? Panie Jezu, pomóż mi, aby w moim sercu i życiu nie było żadnych rozdwojeń. Aby nie było rozdźwięku między tym w co wierzę, tym kim jestem naprawdę - uczniem Chrystusa, a moim życiem. Niech moje czyny świadczą naprawdę, że jestem uczniem Chrystusa, niech pokazują kim naprawdę jestem. 
Wymaga to mojej odpowiedzialności wobec Słowa, które z Twoich, Jezu, ust słucham. Jak je przyjmuję? Czy żyję według Niego? Stało się już praktyką mojego życia? Nie może mi wystarczyć być wśród tych, którzy jedynie słuchają. Muszę stanąć wśród tych, którzy według tego Słowa żyją i swym postępowanie dają odpowiedź na usłyszane Słowo.

niedziela, 19 sierpnia 2012

XX niedziela zwykła (B)

(fot.: www.chadashim.pl)
Prz 9,1-6
Mądrość Boża, w odróżnieniu od tej ludzkiej, nie wymaga jakichś szczególnych kwalifikacji, aby móc ją osiągnąć. Nie ma konieczności bycia bardzo inteligentnym albo ekspertem z filozofii i nie jest koniecznym również przeczytanie wielu książek. Wręcz przeciwnie, to mądrość sama chce się ofiarować wszystkim, którzy mają dobrą wolę przyjęcia jej, jak swoją najlepszą przyjaciółkę. Mądrość ta nie upokarza innych, ani nie jawi się jako trofeum dla lepszych; ma ona jednak ważną charakterystykę. Przynosi życie, tzn. prowadzi bezpośrednio do poznania Boga i Jego miłości. Ilu ludzi jest mądrych według tego świata, ale nadęci i dumni ze swojej wiedzy, tak naprawdę niewiele wiedzą z tego, co Boże? Ci ludzie poznają wiele rzeczy, teorii, definicji, ale nie mają pojęcia, co oznacza prawdziwa mądrość. Ona pozwala się poznać tylko tym, którzy są pokorni.

Ef 5,15-20
Należy zwracać szczególną uwagę na to, w jaki sposób się żyje, ponieważ istnieje ryzyko, że czyniąc wiele rzeczy, stracimy te, które są najważniejsze. Czas jest darem bardzo cennym i nie może być zmarnowanym. Zapewne zdaje Ci się, że wykorzystuje swój czas na rzeczy bardzo konieczne i codzienne, że nie masz go już więcej, aby poświęcić czemuś innemu lub komuś innemu. Dlatego też św. Paweł zwraca Ci uwagę, abyś był uważny. Jesteś pewny, że te rzeczy, które nazywasz pilnymi i obowiązkowymi, naprawdę takimi są i będą? Być może, po głębszej analizie, zauważysz, że jedyną rzeczą, naprawdę konieczną jest podtrzymywanie przyjaźni z Bogiem. Jeśli w rzeczywistości zdobyłeś cały świat, ale utraciłeś łaskę Bożą, tak naprawdę po prostu zmarnowałeś każdą minutę, którą On Ci powierzył.

J 6,51-58
Jezu mówi, bez żadnych półśrodków, że kto chce żyć w pełni, musi się Nim posilać: nie ma innej drogi. Na pierwszy rzut oka, może się to wydawać bardzo trudnym do zrozumienia, o czym świadczą słowa Jemu współczesnych, którzy Go słuchali. Natomiast dla nas dzisiaj, Jego słowa mają bardzo jasne znaczenie i są zrozumiałe. Jeśli chcemy zawsze żyć autentycznie swoją wiarą, musimy posilać się Ciałem Chrystusa, obecnym w Eucharystii. Dlatego też rodzi się w sposób spontaniczny pytanie: jak to możliwe, że tylu chrześcijan, z wielką łatwością, rezygnuje z przyjmowania Ciała i Krwi Jezusa? Być może powinniśmy zacząć od nowa, także my, rozumieć, że bez Eucharystii nie ma życia, ani nawet nadziei zmartwychwstania; bez tego pokarmu jesteśmy skazani na uschnięcie i śmierć z głodu. Niestety, ale właśnie taka jest sytuacja wielu dzisiejszych, powierzchownych chrześcijan.

Chciejmy zawsze dobrze wykorzystywać czas, nie zapominając o rzeczach najważniejszych: o Bogu, o rodzinie, o czynieniu dobra, o tych, którzy są wokół. Nie zapominajmy by znaleźć też czas, każdego dnia, dla Osoby najważniejszej, dla Boga. Miejmy czas, by zaprosić Go i przyjąć do swojego serca w czasie Komunii Świętej. Nie zapomnijmy również zatrzymać się na chwilę, po Jej przyjęciu i podziękować za tak wielki dar.

środa, 15 sierpnia 2012

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

(fot.: bolesna.szczecin.pl)
Ap 11,19a;12,1.3-6a.10ab
Zwycięstwo ludu wybranego, czyli wierzących w Chrystusa, jest w rękach kobiety, której zostało dane zadanie zrodzenia Pana historii, by potem strzec Go, przed pułapkami zła. Ale Jej zadaniem jest również chronienie tych, którzy uwierzą w Jego słowo i którzy są powołani do zbawienia. Jeśli na pierwszym miejscu to wyobrażenie może zostać odniesione do Kościoła, można jednak zauważyć wyraźne podobieństwa do Najświętszej Maryi Panny. Ona, po porodzeniu i opiece nad Synem Bożym, kontynuuje swą misję w każdym z nas. Ona, pomimo, że została wzięta do chwały nieba, nie zapomina o tym zadaniu, powierzonym Jej bezpośrednio przez Syna z wysokości krzyża. Zatem bierze Ona w opiekę także Ciebie.

1 Kor 15,20-26
Jednym z największych lęków, jakie nosimy w sobie, jest ten, dotyczący śmierci. Jest ona pewną nieznaną, z którą każdy z nas, prędzej czy później, będzie musiał się liczyć. Pomimo, że czyni się wszystko, aby usunąć jej przykrą i niewygodną obecność w naszym życiu codziennym, jest ona jednak wciąż obecna i przypomina nam, wieloma znakami, że także my, pewnego dnia, będziemy musieli się z nią spotkać. Dlatego też święty tekst pomaga nam dać sens także śmierci: nie jest ona ostatnim słowem, jak nie była ona w życiu Maryi. Ona, po swoim ziemskim pielgrzymowaniu, została przeniesiona do chwały nieba: tak więc, patrząc na Nią, także nasz głęboki lęk zostaje uzdrowiony przez miłość i nadzieję. Także my, pewnego dnia, będziemy mogli królować wraz z Nią w niebie.

Łk 1,39-56
Magnificat wyśpiewany przez Maryję zawiera słowa wieczne, które przekraczają czas. Wszystkie pokolenia będą Ją nazywać błogosławioną dlatego, że była pokorna i otwarta na wolę Bożą. Oto recepta, żeby nigdy nie umrzeć: jest tutaj pewna niezaprzeczalna więź pomiędzy pokorą i wiecznością. Im bardziej żyje się w pokorze i ukryciu, tym bardziej podobamy się Bogu, który przygotowuje nam miejsce w niebie obok siebie. Wśród tych pokoleń, o których mówi Maryja jesteś także Ty, który dzisiaj łączysz się z chórem nieba i ziemi, by wychwalać Tę pokorną uczennicę, której za zasługę zostało poczytane to, że uwierzyła, że Bóg jest wielki i że może czynić wielkie dzieła w sercu każdego, kto Mu całkowicie zaufa i jest w stanie zauważyć te wielkie dzieła w swoim życiu.  

niedziela, 12 sierpnia 2012

XIX niedziela zwykła (B)

Guercino, Prorok Eliasz karmiony przez kruki
(fot. abbracciepopcorn.blogspot.it)
1 Krl 19,4-8
Eliasz znajduje się w trudnej sytuacji: ucieka, ponieważ ktoś próbuje go wyeliminować i dodatkowo widzi, że jego posłannictwo prorockie stwarza coraz więcej nieprzyjaciół i coraz większą samotność. Musi jeszcze zobaczyć jeszcze oblicze Boga na górze Horeb: dlatego też musi iść jeszcze przez czterdzieści dni. Ta jego wędrówka jest bardziej jednak wewnętrzna i czyni go zdolnym do zobaczenia prawdziwego Boga, a nie jedynie jego fałszywego obrazu. Jednakże, aby pokonać tę podróż potrzebuje pożywienia: pokarm, który otrzymuje z nieba jest jego siłą. Również Twoja wędrówka życia jest często wchodzeniem pod górę: dlatego też Ty potrzebujesz odżywiać się chlebem życia. Zaprawdę dziwnym, wręcz zaskakującym jest widok tylu chrześcijan, którzy z wielką łatwością, rezygnują z przyjmowania Komunii Świętej z wielu różnych powodów. Jak zatem będą mogli pokonać długą wędrówkę, jaką jest ich życie?

Ef 4,30-5,2
Życzliwość jest cechą charakterystyczną miłości: możemy nawet powiedzieć, że jest ona konkretnym wykonaniem przykazania miłości. Być życzliwym wobec innych oznacza mieć wobec nich pozytywne zachowanie: zrozumienie, gościnność, łagodność, pozbawieni wszelkich negatywnych osądów. Bez tego typu charakterystyki, nasza miłość pozostaje jedynie słowem. Oczywiście, też może być piękna i znacząca, ale jednocześnie pusta i pozbawiona sensu. Jeśli chcesz wiedzieć, czy naprawdę żyjesz zgodnie z nowym przykazaniem Jezusa, zastanów się: jak się odnosisz się, w praktyce, do osób, obok których żyjesz? Umiesz być wyrozumiały dla nich i dla ich wad? Jesteś w stanie zaakceptować ich takimi, jakimi są, bez prób zmieniania ich na Twój obraz i Twoje podobieństwo?

J 6,41-51
Szemranie, o które Jezus oskarża sobie współczesnych jest czymś o wiele bardziej prostszym niż jakieś przekleństwa: jest wyrazem braku zaufania i bardzo przypomina szemranie Izraelitów na pustyni, za każdym razem, gdy buntowali się przeciwko Bogu. Pan mówi im prawdę: chleb, który oni jedli jest jedynie słabym wyobrażeniem chleba żywego, który Ojciec daje całej ludzkości: ciało swojego Syna, Jezusa. Czasami trudno jest zaakceptować obecność Boga w naszym życiu, zwłaszcza wtedy, gdy dokonuje się ona w sposób tak konkretny, jakim jest Eucharystia: zdaje się nam być po prostu niemożliwym, że jest On obecny tuż obok i próbujemy Go z powrotem do nieba, daleko od naszych spraw. Bóg jednak jest blisko i dzieli z nami całą naszą rzeczywistość: jeśli tylko pozwolisz mu wejść do Twojego życia, przyniesie Ci wielką radość.

Prośmy Jezusa, który Swoim Ciałem, daje nam siłę, pomagającą nam iść wciąż naprzód, jak Eliasz przez pustynię, abyśmy wtedy, gdy przyjdzie pokusa do gniewu, złości, zła wobec drugiego człowieka, umieli, umocnieni Komunią Świętą, odpowiedzieć życzliwością, miłością i przebaczeniem. 
Potrzebna nam wciąż umiejętność pilnowania naszych ust i języka, aby zamiast szemrania wypływała z nich przepiękna modlitwa: bądź Wola Twoja.

niedziela, 5 sierpnia 2012

XVIII niedziela zwykła (B)

Zbieranie manny z nieba
(fot. biblia.wiara.pl)
Wj 16,2-4.12-15
Niemożliwą zdaje się lekkość Izraelitów, z jaką wciąż podważają i buntują się przeciw mocy Bożej, będąc jednocześnie świadkami nieustannych wielkich dzieł, których dokonuje wśród nich. W rzeczywistości bowiem ich problemem był brak pełnego zaufania do Niego: pustyni, ze swoimi prawami i jej ogromne rozmiary, wywoływała ogromny strach o przyszłość, powodując zapomnienie, że Bóg był zawsze pośród nich, aby ich uwolnić. Czasami, próby i strach, których stajemy się niewolnikami osłabiają naszą wiarę i wywołują w nas pragnienie zawrócenia, w nadziei na znalezienia jakiegoś ideału, boga, który będzie mniej wymagający niż Bóg. Nie możemy się bać, ponieważ: Pan opiekuje się nami i wie, jakie próby jesteśmy w stanie znieść. On da nam zawsze siłę i łaskę aby wyjść z nich zawsze zwycięsko, jeśli tylko pozostaniemy z Nim zjednoczeni.

Ef 4,17.20-24
Żądze dawnego człowieka, jak je nazywa święty Paweł, mają jedną cechę wspólną: choć są różnego typu i dotykają różnych aspektów naszej osobowości, są zawsze kłamliwe, prowokujące fałszywy obraz rzeczywistości. Obiecują pewną satysfakcję, która w rzeczywistości nie jest prawdziwa, trwała. W ostateczności okazuje się bowiem, że stajemy się niewolnikami pożądań, za którymi podążaliśmy, nieszczęśliwie skrępowani ich łańcuchami, które bardzo często sami na siebie nakładamy. Rozwiązaniem ich jest próba życia, zgodnego z obietnicami naszego Chrztu. Jesteśmy umarli dla świata a Bóg uczynił nas w Chrystusie synami światłości. Dlatego też koniecznym jest, uczynić wszystko, aby dawny człowiek nie wyłonił się ponownie z mętnych wód naszej przeszłości. Zależy to od codziennych wyborów, których dokonujemy.

J 6,24-35
 Jest wiele powodów, dla których się poszukuje Jezusa. Oczywiście, nie wszyscy czynią to w sposób jednakowo szlachetny i czysty. Ludzie, którzy jedli za darmo chleb, który Pan rozmnożył, wierzyli, że znaleźli natychmiastowe rozwiązanie wszystkich swoich problemów i swojej biedy. Nie zrozumieli oni, że Chrystus nie przyszedł, aby całkowicie usunąć cierpienie i codzienną troskę i zmęczenie, ale aby umieścić je w nowej, synowskiej relacji do Boga. Współcześni mu ludzie szukali jeszcze innych znaków, jako warunków, dzięki którym mogliby w Niego wierzyć, natomiast On przypomina im, że znakiem, który należy przyjąć i w który należy uwierzyć, jest On sam - Jezus. Tak więc wiara w niego, jest najwyższym znakiem, który został nam dany, i w którym możemy żyć w prawdziwej relacji miłości z Bogiem. Reszta jest jedynie dodatkiem i tak naprawdę, wcale nie ma większego znaczenia.

Trzeba nam uwierzyć, że Bóg jest jedynym, który może nam dać "chleba naszego powszedniego", czyli tego, co jest nam naprawdę i jedynie konieczne do tego, by żyć i by być szczęśliwym, nawet jeśli nie tego po ludzku oczekujemy, lub nam się nie podoba. Dlatego też trzeba nam z wiarą, a nie z przymusu stawać do modlitwy, udawać się na Eucharystię. Nie muszę, ale chcę Panie, bo brakuje mi tego chleba, bo jeszcze tak wiele mi brakuje, bym był naprawdę szczęśliwy, nawet nie posiadając wiele, lub nawet niczego. A może trzeba sięgnąć na nowo do tego pokarmu, który jest w Piśmie Świętym? Kiedy tam ostatnio się żywiłem? Czy w ogóle może, choć raz w mym życiu to zrobiłem? Czy karmiłem się Jego Słowem? Czy szukałem tam odpowiedzi na moje cierpienia i trudności? Jeśli ich nie znajduję bowiem z życiu, to może właśnie dlatego, że szukam ich tam, gdzie ich po prostu nie ma. Daj nam tego chleba Panie, abyśmy nie łaknęli więcej. Ja już wa daję, zechciejcie tylko sięgnąć po niego.

środa, 1 sierpnia 2012

Odpust Porcjunkuli

Wizja św. Franciszka
(fot. brewiarz.pl)
Przywilej odpustu zupełnego, nazywanego Odpustem Porcjunkuli (Przebaczeniem z Asyżu), który obchodzi się 2 sierpnia, jest manifestacją nieskończonego miłosierdzia Bożego, który prowadzi do wielkiego pożytku duchowego wiernych, chcących z niego skorzystać, poprzez spowiedź świętą i Komunię eucharystyczną, aby zbliżać się coraz bardziej do stanu życia ewangelicznego, którym żyli Franciszek i Klara.

Jak święty Franciszek prosił i otrzymał odpust
Jednej z nocy roku Pańskiego 1216, Franciszek był zanurzony w modlitwie i kontemplacji w kościółku Porcjunkuli, kiedy niespodziewanie wlało się do kościółka jaskrawe światło i Franciszek zobaczył nad ołtarzem Chrystusa, zanurzonego w świetle i Matkę Najświętszą po Jego prawej stronie, otoczonych rzeszą aniołów. Franciszek, z twarzą przy ziemi, adorował w ciszy swojego Pana! Następnie Jezus zapytał go, czego pragnąłby dla zbawienia dusz. Odpowiedź Franciszka była natychmiastowa: "Panie, ponieważ jestem tylko biednym grzesznikiem, błagam Cię, abyś raczył dać Twoim wiernym tę wielką łaskę, aby każdy, kto po spowiedzi odbytej ze skruchą, nawiedzi ten kościół, mógł otrzymać odpust zupełny i przebaczenie wszystkich grzechów". "To o co prosisz, o bracie Franciszku, jest wielkie - odpowiedział mu Pan - ale godny jesteś większych rzeczy i otrzymasz jeszcze większe łaski. Przyjmuję twoją modlitwę, ale pod warunkiem, że poprosisz o ten odpust także mego Namiestnika na ziemi". Franciszek natychmiast udał się do papieża Honoriusza III, który w tych dniach znajdował się w Perugii, i ze szczerością opowiedział mu otrzymaną wizję. Papież wysłuchał go z uwagą i po pewnych trudnościach wypowiedział swoją zgodę. Następnie dodał: Na ile lat chcesz tego odpustu? Franciszek odpowiedział: Ojcze Święty, nie pytaj o lata, ale o dusze. I szczęśliwy zwrócił się ku drzwiom, jednak Papież przywołał go na nowo: Jak to, nie chcesz żadnego dokumentu? A Franciszek: Ojcze Święty, mi wystarczy Wasze słowo! Jeśli ten odpust jest dziełem Bożym, on pomyśli o tym, aby Jego dzieło stało się widoczne; ja nie potrzebuję żadnego dokumentu, tym dokumentem ma być Najświętsza Maryja Panna, Chrystus notariuszem a aniołowie świadkami. Kilka dni później, wraz z biskupami Umbrii, do ludu zgromadzonego w Porcjunkuli, powiedział ze łzami w oczach: Moi bracia, chcę posłać was wszystkich do Raju!

Wymagane warunki
Odpust Porcjunkuli jest możliwy do uzyskania od południa 1 sierpnia do północy 2 sierpnia lub, za zgodą Ordynariusza, w niedzielę poprzedzającą lub następującą (począwszy od południa w sobotę do północy w niedzielę).

Oznacza to, że można uzyskać odpust dwa razy: raz - 1 sierpnia i drugi - 2 sierpnia, raz za siebie samego i raz za jednego zmarłego, lub oba za zmarłych, pod następującymi warunkami:
1. Nawiedzić kościół Porcjunkuli (Asyż) lub jeden z kościołów parafialnych lub franciszkańskich, lub kościół który posiada możliwość powyższego odpustu. Odmówienie Wierzę, dla potwierdzenia swojej tożsamości chrześcijańskiej, Ojcze nasz, dla potwierdzenia godności dziecka Bożego.
2. Przystąpienie do Sakramentu Pokuty i Pojednania, aby być w stanie łaski Bożej (w ciągu ośmiu dni poprzedzających lub następujących).*
3. Uczestnictwo we Mszy Świętej i przyjęcie Komunii*.
4. Modlitwa w intencjach Ojca Świętego (przynajmniej Ojcze nasz, Zdrowaś Mario, Chwała Ojcu, lub inna dowolna modlitwa), dla potwierdzenia własnej przynależności do Kościoła, którego fundamentem i widzialnym centrum jedności jest Papież*.
5. Wykluczyć jakiekolwiek przywiązanie do grzechu, także lekkiego.

W kościele Porcjunkuli w Asyżu, odpust ten jest możliwy do uzyskania każdego dnia w ciągu roku. 

* Spowiedź, Komunia i modlitwa w intencjach Ojca Świętego mogą być odprawione w ciągu ośmiu dni poprzedzających lub następujących (jeśli nie jest się w grzechu ciężkim) po dniu odpustu; mimo to jednak zachęca się, aby Komunia i modlitwa w intencjach Papieża były odprawione w tym samym dniu, w którym nawiedza się wybrane miejsce święte i uczestniczy się we Mszy Świętej.

niedziela, 17 czerwca 2012

XI niedziela zwykła (B)

Nasienie kiełkuje i rośnie
(barankowy.blogspot.it)

Ez 17, 22-24
To piękne porównanie proroka Ezechiela symbolizuje odnowienie narodu Izraelskiego po niewoli babilońskiej: zostaje ona przedstawiona jako pewien rodzaj zmartwychwstania. Na początku jest on bardzo delikatną gałązką ułamaną z wysokiego cedru, która później wyrośnie i stanie się majestatycznym drzewem. Prorok wygłasza to proroctwo jeszcze w Babilonii, w czasie wygnania. Naród Izraelski jest już bardzo pomniejszony: tylko nieliczni wierzący pozostali wierni prawdziwemu prawu. Ale dla proroka nie jest jeszcze nic straconego: Bóg sprawi, że z maleńkiej sadzonki wyrośnie wielkie drzewo, które bardzo mocno powiększy swoją liściastą koronę. To porównanie odnosi się do Kościoła zbudowanego na Chrystusie: od swoich skromnych początków, poprzez nieprzerwane działanie Słowa Ewangelii, rozszerzy się On na całą ludzkość.

2 Kor 5, 6-10
Paweł, pewny że znajduje się w relacji miłości do Boga, któremu starał się być zawsze wierny, wykazuje swoje całkowite zaufanie Bogu. Opisuje on swoim wiernym trudności napotkane w swojej posłudze. Wyraża swoje przekonanie, że właśnie poprzez te trudności, prawdziwe życie kiełkuje i rośnie. Oczywiście, jeśli chodziłoby jedynie o niego, zapewne chciałby już być przeniesiony do tego pełnego światła; ale, poddając się Bogu, będąc pewnym, bycia na drodze do osiągnięcia pełni życia, akceptuje trudności i próby teraźniejszego czasu. Za przykładem Pawła, chrześcijanin musi podjąć wysiłek podobania się Panu, dokładnie wypełniając Jego Wolę. Tylko w ten sposób może ze spokojem oczekiwać dnia sądu, będąc pewnym otrzymania nagrody wiecznej.

Mk 4, 26-34
Jezus głosił, że przyszedł, aby ustanowić królestwo Boże na ziemi. Ale aż do tej pory nic takiego nie da się zaobserwować: jedynie mało znaczącą grupę uczniów, bez żadnych instrukcji i wpływu, a na dodatek już widać powstałą wobec nich opozycję ze strony władzy religijnej. Aby się temu przeciwstawić, Jezus opowiada dwie przypowieści: o ziarnie pszenicy i o ziarnku gorczycy, które kiełkują i rosną także wtedy, gdy nikt się o to nie troszczy. Po wrzuceniu ziarna w glebę, rolnik czeka: wszystko zdaje się zastałym i nieaktywnym; ale ziarno nie stoi w miejscu: wciąż kiełkuje i rośnie. Czasami zdarza się i nam podzielić niepokój pierwszych uczniów. Zdaje się nam, że dzieło Kościoła jest nieskuteczne i że królestwo Boże w ogóle się nie rozwija. Trzeba się nam uwolnić od tych niepokojów. Bądźmy spokojni i ufni. Bóg jest z nami. Przypowieść o ziarnie, które niejako stawia nas wobec czasu, koniecznego na jego kiełkowanie i przyniesienie owocu, zaprasza nas do cierpliwości w dziele Bożym, zarówno jeśli chodzi o cały Kościół, jak i o każdego z nas.

piątek, 15 czerwca 2012

Najświętszego Serca Pana Jezusa

(swjozef.nazwa.pl)
Poprzez dzisiejszą uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, Kościół proponuje kontemplację tajemnicy Bożego Serca, który się wzrusza, który nie poddaje się wobec niewdzięczności ani wobec odrzucenia przez naród wybrany; wręcz przeciwnie: w swym nieskończonym miłosierdziu posyła na świat Swojego Syna Jednorodzonego aby wziął na siebie los miłości odrzuconej; aby, pokonując moc zła i śmierci, mógł zwrócić godność dzieci istnieniom ludzkim zamkniętym w niewoli grzechu. 

To wszystko dokonało się za ogromną cenę: Jednorodzony Syn Ojca ofiarowuje się na krzyżu. Symbolem tej miłości jest Jego bok przebity włócznią: Jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok, a natychmiast wypłynęła krew i woda (Zob. J 19,34). 

W Sercu Jezusa została nam objawiona i ofiarowana cała nowość Ewangelii: miłość, która nas zbawia i pozwala nam żyć już teraz w wieczności z Bogiem. Jego Boskie serce wzywa zatem i nasze serca; zaprasza nas do wyjścia z samych siebie, do opuszczenia naszych ludzkich pewności, aby zaufać Jemu i podążając Jego przykładem, uczynić z siebie samych dar miłości bez żadnych ograniczeń. 

Jeśli jest prawdą, że zaproszenie Jezusa do trwania w Jego miłości (por. J 15,9) jest skierowane do każdego ochrzczonego, w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, światowy dzień modlitw o uświęcenie kapłanów, to zaproszenie rozbrzmiewa z jeszcze większą mocą do kapłanów. Módlmy się zawsze za nich, aby mogli być dobrymi i skutecznymi świadkami miłości Chrystusa. 

Panie Jezu Chryste, który objawiłeś się jako nieskończona miłość i miłosierdzie, przyjmij nasz akt wynagrodzenia za wszelkie bluźnierstwa, profanacje eucharystyczne, obrazy Twojej Boskiej miłości i miłości bliźniego.
Tą modlitwą poświęcamy się Tobie i oddajemy się Twojej świętej Woli, przez Niepokalane Serce Maryi, we wszystkich sytuacjach życia i pełni nadziei ofiarujemy Twojemu Boskiemu Sercu wszystkie nasze oczekiwania i nadzieje, aby być miłym w oczach Ojca niebieskiego i w ten sposób otrzymać wszelkie łaski materialne i duchowe konieczne dla naszego wiecznego zbawienia w radosnej komunii świętych.

niedziela, 1 kwietnia 2012

Niedziela Palmowa, Męki Pańskiej

fot. www.deon.pl
Niedziela Palmowa wprowadza nas w Wielki Tydzień. W tym dniu, podobnie jak tłum z Jerozolimy, z gałązkami palmowymi i oliwnymi, z wielką radością ogłaszamy Chrystusa Królem chwały. 

Procesja z palmami jest wyrażeniem wiary, poprzez którą chcemy rozpoznać Jezusa jako Mesjasza, Pana i Króla naszego życia: rozpoznać Go i przyjąć oznacza słuchać Jego Słowa i wprowadzać je w czyn; oznacza naśladować Go na drodze, którą On nam wyznacza: drogę miłości i ofiarowania, którą On sam przeszedł jako pierwszy. 

Po procesji, Liturgia Słowa doprowadza nas do rozważenia tajemnicy naszego odkupienia w cierpieniu Pana. Nasze zbawienie nie przychodzi poprzez drogę triumfu, ale poprzez tajemnicę miłości i cierpienia, przyjętego i przeżytego do samego końca dla każdego z nas: Człowiek jest dla Boga tak bardzo cenny, że On sam stał się człowiekiem, aby móc współcierpieć z człowiekiem, w sposób rzeczywisty, w ciele i krwi, jak to nam przedstawia opis Męki Jezusa. Stąd w każde cierpienie ludzkie wszedł Ktoś, kto je z nami dzieli i znosi; stąd w każdym cierpieniu jest odtąd obecne con-solatio, pocieszenie przez współcierpiącą miłość Boga, i tak wschodzi gwiazda nadziei. (...) Tak również małe kłopoty codzienności mogą nabrać sensu i być wkładem w ekonomię dobra, miłości pośród ludzi. (Spe salvi 39-40) 

W Liturgii Eucharystycznej, w znaku chleba i wina, Pan przychodzi do każdego z nas i staje się naszym Towarzyszem na drodze życia. Z każdym człowiekiem dzieli radość, cierpienie i próby, nadając im nowe, głębsze znaczenie. 

W tę niedzielę, w diecezjach na całym świecie katolickim, obchodzi się Światowy Dzień Młodych, którego punkt centralny dokonuje się na Placu Świętego Piotra w obecności Papieża.