 |
Tylko Bóg daje życie
(fot.: www.santantonio.org) |
Patrząc na dzisiejszy świat i na postępowanie człowieka, można odnieść wrażenie, że życie ludzkie nie ma dziś wielkiego znaczenia dla człowieka. Narkotyki, aborcja, terroryzm, wojny, eutanazja - zdaje się, stawać stałą częścią naszej rzeczywistości, są już obecne wszędzie. Także u nas, w Polsce, gdzie żyje ogromna większość chrześcijan, którzy powinni być świadkami zupełnie czegoś innego. Dzisiaj, wychodząc od piątego przykazania Bożego, zatrzymamy się nad codzienną rzeczywistością i tajemnicą życia.
Godność człowieka
Życie zaczyna się (a przynajmniej powinno i wtedy pięknie widać jego sens) w środowisku miłości: mężczyzna i kobieta, którzy się kochają, współpracują z Bogiem, aby dać najpiękniejszy dar istnieniu ludzkiemu: życie, powołanie z niczego do istnienia. Zarówno Bóg, jak i małżonkowie są pełnymi autorami nowego życia, już od samego poczęcia, jest to istota ludzka. To istnienie ma swoją godność, swoją własną osobowość, swój sposób bycia, zupełnie oryginalny i niepowtarzalny. Odróżnia się od zwierząt swoją inteligencją i możliwością podejmowania decyzji, samookreślenia się w swoim zachowaniu i wolnością. Chrystus swoją męką i śmiercią dał mu dodatkowo możliwość stania się dzieckiem Bożym, dlatego udziela mu niezliczonych łask i kocha go dogłębnie, obdarzył go duszą nieśmiertelną i przyjął go i kocha go takim, jakim jest ze swoimi słabościami i chce dla niego jedynie dobra. Dlatego też w Piśmie Świętym człowiek jest centrum stworzenia. Bóg wszystko, co stworzył, stworzył dla niego i obdarzył go rozumem, by na wszystkim panował (zob. Rdz 1,28-30). Jest jedynym wolnym stworzeniem na ziemi. Bóg obdarzył go również rozumem, aby mógł Go poznać. Dlatego też w stworzonym świecie, w naturze, Bóg pozostawił znaki swojej obecności, aby dzięki nim, mógł odkrywać swojego Boga i Stwórcę: piękno świata, mikrokosmosu, życie roślinne i zwierzęce, niezwykłą potęgę, a zarazem delikatne piękno natury, siły i prawa, które kierują stworzeniem. Ale to jeszcze nie wszystko, Bóg objawiał się człowiekowi w różny sposób, aż do wcielenia, rodząc się ze zwykłej, prostej kobiety, pokornej dziewicy, aby zaprowadzić człowieka do zbawienia i stać się jego przewodnikiem i przykładem; zmarł na krzyżu dla ludzi i zmartwychwstał po trzech dniach, ukazując się człowiekowi jako prawdziwy Bóg, zwycięzca jego największego nieprzyjaciela, śmierci. Pragnie pozostać blisko człowieka na zawsze poprzez Eucharystię, w której prawdziwie spotyka się z nim. Wszystko to ukazuje szczególną i nieporównywalną z niczym godność człowieka. Bóg to wszystko czyni dla niego.
Wartość życia ludzkiego
Z godność wynika również wartość ludzkiego życia. Jest ono dobrem o nieporównywalnej wartości, jest ponad wszelkim innym dobrem. Niestety takie spojrzenie na godność i wartość życia ludzkiego nie jest podzielane w dzisiejszym świecie, zdającym się charakteryzować mentalnością przeciwną życiu. W rzeczywistości człowiek dzisiaj jest w stanie jeszcze dostrzec wartość i godność swojego własnego życia, ale brakuje mu szacunku do wszelkiego życia, poza moim własnym. Tymczasem chrześcijanin jest wezwany do uznania życia darem Bożym, każdego życia, nie tylko mojego własnego. Szczególnie winno się to tyczyć obrony tych, którzy sami bronić się nie mogą. Tak, jak ja jestem dzieckiem Bożym, tak każde istnienie ludzkie, każde życiem jest również życiem dziecka Bożego. Dlatego tak bardzo często Kościół wzywa chrześcijan do walki w obronie godności człowieka. Niech więc wszyscy uważają życie ludzkie za święte, a to dlatego, że od
samego początku wymaga działania Boga Stwórcy. Ten więc, kto odstępuje
od tych Bożych praw, nie tylko uwłacza Jego Majestatowi i okrywa hańbą
siebie samego i rodzaj ludzki, lecz także podważa u samych podstaw siłę
społeczności, do której należy (Jan XXIII, Mater et Magistra).