| (fot.: www.piotrskarga.pl) |
Na środowej audiencji, 9 stycznia, Papież zatrzymał się jeszcze na okresie liturgicznym Bożego Narodzenia i na tajemnicy Wcielenia, nad wielką tajemnicą Boga, który zstąpił z nieba, aby przyjąć nasze
ciało. W Jezusie Bóg przyjął ciało, stał się człowiekiem takim, jak my i
w ten sposób otworzył nam drogę do swojego nieba, do pełnej komunii z
Nim.
Na początku swej katechezy Ojciec Święty wyjaśnił znaczenie używania słowa "wcielenie". Pochodzi ono z łacińskiego "incarnatio", które było używane przez świętych do komentowania fragmentu z Ewangelii św. o Słowie, które stało się ciałem. Tutaj słowo „ciało” wskazuje człowieka w jego pełni, właśnie w aspekcie
jego przemijania i czasowości, jego ubóstwa i przypadkowości. Ma to nam
powiedzieć, że zbawienie przyniesione przez Boga, który stał się ciałem w
Jezusie z Nazaretu dotyka człowieka w jego konkretnej rzeczywistości i
niezależnie od sytuacji w jakiej się znajduje. Bóg przyjął ludzką
kondycję, aby ją uzdrowić od tego wszystkiego, co nas od Niego oddziela,
aby nam pozwolić nazywać Go w jego Jednorodzonym Synu „Abba, Ojcze” i
być naprawdę Jego dziećmi. Stąd wypływa prawda, powtarzana dziś często, a zapoczątkowana przez św. Ireneusza: Taka jest racja, dla której Słowo stało się człowiekiem, Syn Boży Synem
Człowieczym: aby człowiek, jednocząc się ze Słowem i przyjmując w ten
sposób synostwo Boże, stał się synem Bożym.
Papież zauważa również ogromne spłycenie tej wielkiej tajemnicy i sposobu przeżywania Świąt Bożego Narodzenia. I rzeczywiście w tym okresie Bożego Narodzenia (...) czasami większą uwagę zwracamy na
aspekty zewnętrzne, na „barwy” święta, niż na istotę obchodzonej przez
nas wielkiej nowości chrześcijańskiej: coś absolutnie nie do pomyślenia,
czego dokonać mógł tylko Bóg i w co możemy wejść jedynie z wiarą.
Logos, który jest u Boga, Logos, który jest Bogiem (por. J 1,1), Stwórca
świata, dla którego zostały stworzone wszystkie rzeczy (J 1,3), który
swoim światłem towarzyszył ludziom na przestrzeni dziejów (por 1,4-5;
1,9), staje się ciałem i zamieszkuje między nami, staje się jednym z nas
(por 1,14). Dlatego koniecznym jest przypomnienie sobie prawdziwego znaczenia tych dni świątecznych. Ważne jest więc odzyskanie zadziwienia w obliczu tajemnicy, pozwolenie
objęcia się wielkością tego wydarzenia: Bóg jako człowiek przemierzył
nasze drogi, wkraczając w czas człowieka, aby nam przekazać swoje życie
wewnętrzne (por. J 1, 1-4). Uczynił to nie z przepychem władcy, który
podporządkowuje świat swoją władzą, ale z pokorą dziecka.

