poniedziałek, 15 października 2012

15 października - św. Teresy od Jezusa, dziewicy i doktora Koscioła

św. Teresa od Jezusa
(fot.: www.szarytki.pl)
Teresa od Jezusa, reformatorka Karmelu, jest pierwszą kobietą w historii, której został przyznany tytuł Doktora Kościoła. 

Urodziła się w Avili w 1515 roku, wychowana w duchu religijnym przez swoich rodziców, w wieku 20 lat wstąpiła do Karmelu w swoim mieście, pomimo sprzeciwu ojca. 

Dotknięta poważną chorobą, która przez trzy lata utrzymywała ją w paraliżu, w sierpniu 1542 roku otrzymała całkowite uzdrowienie, które sama przypisywała świętemu Józefowi, którego obejmowała żarliwą pobożnością. 

Kiedy miała około 40 lat, podczas modlitwy przed figurą Ecce Homo, doznała głębokiego nawrócenia. Jezus pozwolił jej doświadczyć licznych ekstaz, objawień, uniesień oraz mistycznych zaślubin. W 1560 roku, po słynnej wizji piekła, Teresa przyjmuje pilną prośbę niektórych współsióstr o założenie małego klasztoru, w którym byłaby dokładnie przestrzegana pierwotna Reguła. Pierwszym założonym przez nią klasztorem był klasztor św. Józefa w Avili (24 sierpnia 1562r.). Jej reforma rozciągnęła się również na gałąź męską zgromadzenia, przy pomocy św. Jana od Krzyża. 

Wyczerpana licznymi wysiłkami zmarła w wieku 67. lat, 4 października 1582 roku (który poprzez gregoriańską poprawkę kalendarza stał się 15 październikiem) w ramionach swojej sekretarki, błogosławionej Anny od św. Bartłomieja, po długiej ekstazie, trwającej 14 godzin. 

Tuż przed śmiercią zawołała: Panie mój i Oblubieńcze mój, nareszcie nadeszedł moment, będę mogła nasycić się Tobą, którego tak bardzo pragnęłam! Jej ciało pozostało nienaruszone, a nawet przez wiele lat, wciąż elastyczne. 

Teresa pozostawiła wiele pism, spośród których, najważniejszymi są: Autobiografia (Życie lub Księga życia), Księga fundacji, Twierdza wewnętrzna.


niedziela, 14 października 2012

XXVIII Niedziela zwykła (B)

Bernardino Luini, Jezus wśród uczonych(fot.: www.allposters.com)
Mdr 7, 7-11
Dzisiejsza liturgia pomaga zrozumieć jakie są podstawowe wartości, na których należy budować swoje życie. Jest wiele rzeczy, których się pragnie i wszystkie one mogą nam dać wrażenie, że czynią nas szczęśliwymi wtedy, gdy je posiadamy. Ale jest coś, co jest ważniejsze niż to wszystko: mądrość. Nie jest to jedynie inteligencja i wiedza, otrzymana dzięki nauce czy kulturze, ale jest ona darem, pochodzącym bezpośrednio od Boga, który daje nam możliwość odróżniania dobra od zła. Autor Księgi Mądrości jest tak bardzo świadomy wielkości tego daru, że woli go posiadać bardziej niż wszelkie bogactwa i piękna, które są wśród dóbr najbardziej pożądanych zarówno przez mężczyzn, jak i kobiety. Ale mądrość przychodzi jedynie do serca, które go szuka całym sobą. Najlepszy przykład takiego poszukiwania odnajdziemy w życiu świętych: nawet jeśli z tego powodu wielu z nich było przez to postrzeganych jako głupich w oczach świata, w rzeczywistości zostawali napełnieni tą Bożą mądrością.

Hbr 4, 12-13
Stanąć wobec Słowa Bożego tak, jak nas zaprasza do tego autor Listu do Hebrajczyków, może być trochę kłopotliwe: tekst mówi bowiem, że jest Ono mieczem obosiecznym, które przenika nas samych aż do głębi, dotykając wprost serca. Ono dotyka i przenika człowieka i jego zachowanie, nie aby go potępiać, ale przeciwnie, aby zaprosić go do zmiany życia. Kiedy czytamy Słowo Boże, kiedy Go słuchamy w czasie Mszy Świętej, być może nie zdajemy sobie sprawy z Jego mocy: nawet jeśli Go do końca nie rozumiemy albo wydaje się nam Ono trudnym, zawsze prosi, abyśmy zrobili Mu miejsce w naszym sercu i w naszym życiu. Może Ono naprawdę działać cuda, pod warunkiem, że ofiarujesz Bogu swoją dyspozycyjność; może to na początku powodować ból i powodować różne cierpienia, ale później, jakby cudem, poczujemy w sobie narodziny prawdziwej miłości Bożej.

10, 17-30
Spotkanie z Jezusem powoduje radykalny kryzys naszego stosunku do "mieć". Bogactwo, samo w sobie, nie jest ani dobre, ani złe. Problem rodzi się wtedy, gdy serce człowieka przywiązuje się do niego tak mocno, że czyni go swoim sługą. Przemień się w pewnego typu zniewolenie, które nawet Bóg, jeśli tego nie chcemy, nie jest w stanie zniszczyć. Apostołowie zdali sobie sprawę, że każdy z nich ma swoje, małe lub większe, przywiązania i wystraszyli się, kiedy zrozumieli, że one mogą być przeszkodą w wejściu do Królestwa Bożego. Nie musimy jednak rozpaczać: Bóg doskonale zna nasze serca i wie, że Jego łaska może przynieść światło nawet tym najciemniejszym przywiązaniom. Prośmy dar nawrócenia, aby powrócić do słuchania Boga i braci, ponieważ pokładając nadzieję w sobie samych i w naszych siłach, nie dajemy wystarczająco miejsca dla Boga. Aby wyzwolić się ze swoich najciemniejszych przywiązań do różnych rzeczy i ludzi, do tego swojego "bogactwa" potrzeba tak niewiele: umieć się tym dzielić z innymi.

Ewangelia wzywa nas do podjęcia wysiłku: życia w prostocie, nie dążąc do gromadzenia bogactw, bycia szczęśliwym ze swojego życia i dzielenia się posiadanymi dobrami z innymi. Trudne? Być może, ale nie niemożliwe! Mówi to sama Ewangelia: Jezus spojrzał na nich i rzekł: „u Boga wszystko jest możliwe”.


sobota, 13 października 2012

Odszkodowanie za narodziny

(fot.: www.pro-life.org.pl)
Włoski Sąd Najwyższy, wyrokiem z 2 października b.r., nakazał wypłacenie odszkodowania w wysokości miliona euro dziecku, urodzonemu 16 lat temu z zespołem Downa, oskarżając i potępiając jednocześnie lekarza za niewykonanie odpowiednich badań, mogących postawić powyższą diagnozę. Tekst uzasadnienia wyroku jest bardzo skomplikowany, przepełniony argumentami i analizami z wielu płaszczyzn: od prawa do filozofii. 

Na powyższy wyrok swoją opinią odpowiedziało Centrum Bioetyki Uniwersytetu Katolickiego Sacro Cuore w Mediolanie. Pomijając wszelkie prawne i filozoficzne uzasadnienia wyroku, podkreśla z obawą główne przesłanie, jakie można z tej sentencji wyciągnąć: lepiej byłoby się nie urodzić, niż żyć z tą chorobą. Ludzkość dokonała okropnego kroku, w którym jakość życia, zawsze postrzegana subiektywnie, jest w stanie osłabić, a nawet odebrać człowiekowi wszelką autonomię i niezależność, pozbawiając go nawet podstawowych praw człowieka: prawa do życia.

Warto zauważyć, że nie chodzi tutaj jedynie o umożliwienie wyboru za życiem czy przeciw, czyli o możliwość aborcji lub nie. Problem jest głębszy i dotyka podstawowego pytania: czy osoba choroba, upośledzona, na przykład właśnie z zespołem Downa, jest w pełni człowiekiem, który może żyć wśród nas, czy lepiej by było, aby się wcale nie urodził. 

Odpusty na Rok Wiary

(fot. www.podlasie24.pl)
Stolica Apostolska związała z rozpoczętym Rokiem Wiary możliwość uzyskania odpustu zupełnego. Można go uzyskać przez cały czas trwania Roku Wiary, tj. od 11 października 2012 r. do 24 listopada 2013 r.

Odpust zupełny związany z Rokiem Wiary może uzyskać każdy, kto:

- weźmie udział w co najmniej trzech konferencjach misji świętych lub w co najmniej trzech wykładach na temat dokumentów II Soboru Watykańskiego i artykułów Katechizmu Kościoła katolickiego (w jakimkolwiek kościele lub innym stosownym miejscu);

- za każdym razem, gdy będzie pielgrzymował do którejś z bazylik papieskich, katakumb chrześcijańskich czy sanktuarium wskazanego przez ordynariusza miejsca z okazji Roku Wiary, weźmie tam udział w nabożeństwie lub pomodli się w tym miejscu, odmawiając Ojcze nasz, wyznanie wiary, wezwania do Matki Bożej lub świętych;

- w dniach wyznaczonych z okazji Roku Wiary przez ordynariusza będzie uczestniczył w uroczystej Eucharystii lub liturgii godzin i odmówi wspólnie z zebranymi wyznanie wiary;

- w dowolnie wybranym dniu w Roku Wiary pobożnie nawiedzi baptysterium lub inne miejsce, w którym otrzymał chrzest, i odnowi tam przyrzeczenia chrzcielne.

Odpust zupełny mogą uzyskać również te osoby, które z poważnych przyczyn nie mogą spełnić wyżej wymienionych warunków (np. mniszki klauzurowe, osoby chore, starsze, więźniowie). Warunkiem jest zjednoczenie się duchowe, np. poprzez transmisje telewizyjne lub radiowe w uroczystościach Roku Wiary pod przewodnictwem Ojca Świętego lub biskupa diecezjalnego i odmówienie modlitwy Ojcze nasz, wyznania wiary oraz innej modlitwy odpowiadającej celom Roku Wiary, ofiarowując jednocześnie swoje cierpienia i niewygody. 

Penitencjaria Apostolska, udzielająca w imieniu Ojca Świętego odpustów, zachęca również biskupów diecezjalnych, aby kapłanom spowiadającym w katedrach i kościołach wyznaczonych jako sanktuaria z okazji Roku Wiary, udzielili władzy zwalniania z kar kościelnych zastrzeżonych normalnie biskupom.

czwartek, 11 października 2012

Otwarcie Roku Wiary

fot. Ks. Grzegorz Umiński
Dziś, 11 października, uroczystą Mszą Świętą na Placu Świętego Piotra, pod przewodnictwem Benedykta XVI, został zainaugurowany Rok Wiary.

Otwarcie Roku Wiary miało miejsce dokładnie w pięćdziesiątą rocznicę otwarcia Soboru Watykańskiego II. Nie był to jedynie przypadek, gdyż jak już napisał Ojciec Święty w liście apostolskim Porta Fidei: Uznałem, że zainaugurowanie Roku Wiary w połączeniu z 50. rocznicą otwarcia Soboru Watykańskiego II może być dobrą okazją do tego, aby zrozumieć, że  teksty należące do spuścizny pozostawionej przez ojców soborowych, zgodnie ze słowami  bł. Jana Pawła II, «nie tracą wartości ani blasku. Konieczne jest, aby były należycie odczytywane, poznawane i przyswajane jako miarodajne i normatywne teksty Magisterium, należące do Tradycji Kościoła. Dzisiaj, po zakończeniu Jubileuszu, szczególnie mocno odczuwam powinność ukazywania Soboru jako wielkiej łaski, która stała się dobrodziejstwem dla Kościoła w XX wieku: został on dany jako niezawodna busola, wskazująca nam drogę w stuleciu, które się rozpoczyna». Ja również pragnę z naciskiem potwierdzić to, co powiedziałem na temat Soboru kilka miesięcy po moim wyborze na Następcę Piotra: «Jeśli go odczytujemy i przyjmujemy w świetle prawidłowej hermeneutyki, może on być i coraz bardziej stawać się wielką mocą służącą zawsze potrzebnej odnowie Kościoła» (nr 5).

Już przygotowanie do Eucharystii, prowadzone na placu, miało ukazać potrzebę nie tylko wspomnienia Soboru, ale uroczystego niejako, rozpoczęcia przeżywania go na nowo, wciąż pogłębiając jego główne znaczenie i przesłanie. Dlatego też przed Eucharystią, czytane były fragmenty czterech konstytucji soborowych. 

niedziela, 7 października 2012

XXVII Niedziela zwykła (B)

Stworzenie Ewy
(fot.: iconartgallery.blogspot.it)
Rdz 2,18-24
Stworzenie jest piękne i dobre w oczach Bożych, ale ono, aby było kompletne, ma potrzebę kontaktu z człowiekiem, który odgrywa ogromną rolę w stosunku do całego stworzenia. Nadać imię, w pewnym sensie, oznacza mieć władzę nad tymi rzeczami: poprzez to Bóg wzywa człowieka do współpracy w Jego planie zbawienia. Także Ty jesteś wezwany do kontynuowania tej współpracy z Nim, o ile dzieło stwarzania nie zostało jeszcze zamknięte: w miłości i w szacunku do natury i zasobów, które Bóg oddał do dyspozycji Twojej i Twoich braci, jest możliwość ciągłego oświecania ziemi światłem Bożej miłości. Staraj się być na to szczególnie uważnym, aby umieć używać wszystkiego co na ziemi, bez nadużywania tego, bez niszczenia tego, według Woli Bożej.

Hbr 2,9-11
Jezus Chrystus, będąc Bogiem, nie odrzucił w swym życiu doświadczenia cierpienia i śmierci; nie musiał tego czynić, a jednak, poprzez swój dar miłości, zjednoczył się z każdym z nas w każdym naszym, nawet najmniejszym cierpieniu. Właśnie dlatego, że zechciał dzielić z nami naszą ludzką naturę we wszystkim, oprócz grzechu, pomiędzy nami i Nim została ustanowiona jedność i szczególna komunia. Dlatego właśnie On, tak dobrze nas znając, nie przestaje wstawiać się za nami u Ojca niebieskiego. Jak możesz mówić, że nie czujesz się zrozumiany przez Jezusa Chrystusa, jeśli On, jako pierwszy, przyjął na siebie Twoje cierpienia, aby mógł być jeszcze bliżej Ciebie? Dlatego też: nie bój się, że mógłbyś być przez Niego opuszczony, ponieważ On już wcześniej cierpiał wraz z Tobą.

Mk 10,2-16
Dzisiejsze Słowo Boże prowadzi nas do zastanowienia się nad bardzo aktualnym dziś tematem: godności małżeństwa i rodziny. Miłość pomiędzy mężczyzną i kobietą jest darem tak cennym i czystym, że tylko nieliczni są w stanie zrozumieć dogłębnie ich znaczenie. Nawet faryzeusze, eksperci w prawie Bożym, nie byli w stanie zrozumieć sensu i ważności, jaki Pan im przypisywał. Dlatego też, nawet prawo Mojżeszowe, źle zinterpretowane, mogło prowadzić do nieporozumień. Pomimo to, Jezus nie boi się przedstawić na nowo ich pierwotne znaczenie. Związek pomiędzy mężczyzną i kobietą ma znaczenie o wiele głębsze, gdyż jest symbolem miłości, którą Chrystus okazał swojemu Kościołowi. Małżeństwo, zatem, jest rzeczywistością, w którą zaangażowany jest sam Jezus i w której konieczna jest wiara. Dlatego też, przeżywaj swój związek małżeński z wielką radością i odpowiedzialnością, ponieważ w nim objawia się nieskończona miłość Boża.

Polecajmy Maryi wszystkich małżonków chrześcijańskich, aby nie bali się uczynić ze swojego małżeństwa i ze swojej rodziny, cudownego, małego domowego Kościoła. Niech w tych Kościołach panuje zawsze odpowiedzialność za siebie nawzajem i za swoje czyny, niech w tych Kościołach małżonkowie troszczą się o siebie nawzajem jak Chrystus troszczy się o swój Kościół, nie bojąc się cierpieć z cierpiącymi i płakać z płaczącymi, wspierając zawsze siebie nawzajem. Niech w tych Kościołach małżonkowie mówią do siebie nawzajem: "jesteś mój", "jesteś moja", nadając sobie nawzajem to imię "mój mąż", "moja żona", nie tylko po to, aby nad drugim zapanować, ale przede wszystkim po to, aby otoczyć troską, tak jak Pan polecił to Adamowi czynić nad stworzeniem.

sobota, 6 października 2012

6 października - św. Brunona

św. Brunon
(fot.: www.brewiarz.pl)
Urodzony w Kolonii (Niemcy) w 1030 roku, swoje życie spędził pomiędzy swoim krajem, Francją i Włochami, gdzie zmarł w 1101 roku. 

Po tym, jak objawił się, jako ceniony nauczyciel, Brunon odczuł wezwanie do całkowitego poświęcenia się Bogu. Znalazł sześciu towarzyszy, wraz z którymi, z pomocą biskupa Grenoble, osiedlili się w odosobnionym miejscu. Tam stworzyli miejsce na wspólną modlitwę i małe domki, w których każdy żył modląc się i pracując. 

Lecz kiedy Urban II, jego były uczeń, został papieżem, wezwał go do Rzymu i mianował swoim doradcą, Brunon odłożył swój projekt, aby móc odpowiedzieć na wezwanie Papieża, ukazując w ten sposób swoje żywe odczucie Kościoła, którego głową na ziemi jest Następca Świętego Piotra. 

Za namową Urbana, kanonicy Reggio Calabria wybrali go na arcybiskupa. Ten nie przyjął nominacji ze względu na miłość do swojego życia kontemplacyjnego, pragnąc jak najszybciej odnaleźć samotność i ciszę, za którymi tęskniło jego serca. 

Później dostał pozwolenie na udanie się na miejsce odosobnione do tzw. Foresta della Torre w Kalabrii, gdzie założył pustelnię Santa Maria. Później, niedaleko - gdzie dziś stoi obecna kartuzja - ufundował, dla braci konwersów, klasztor San Stefano, przeznaczony do życia wspólnotowego. 

U podstaw życia duchowego Brunona była żarliwa miłość do Boga samego. Poszukiwanie wyłącznie Boga stało się celem, który nieustannie realizował, dla którego porzucił wszystko, co mogłoby przeszkodzić na drodze jego osiągnięcia. Wyjaśniałoby to jego wybór samotności, którą postrzegał jako miejsce uprzywilejowane przez miłość, gdzie zdobywa się spojrzenie pełne spokoju, które porusza miłość niebieskiego Oblubieńca, i w którym żyje się w oczekiwaniu na Boga aby otworzyć Mu natychmiast, kiedy tylko zapuka.