piątek, 3 maja 2013

Sobór o... analfabetyzmie

Analfabetyzm na świecie
kliknij, aby powiększyć
(fot.: forum.gram.pl)
Dziwnym wydaje się dobór tematu. Nie na sam fakt analfabetyzmu chciałbym jednak zwrócić uwagę, ale na coś innego. O to za chwilę, najpierw jednak zobaczmy, co Sobór Watykański II mówi o analfabetyzmie.

Konstytucja Duszpasterska o Kościele w Świecie Współczesnym Gaudium et Spes, już na samym początku, opisując sytuację człowieka w świecie dzisiejszym zauważa ogromny rozdźwięk: Ród ludzki nigdy jeszcze nie obfitował w tak wielkie bogactwa, możliwości i potęgę gospodarczą, a jednak wciąż ogromna część mieszkańców świata cierpi głód i nędzę i niezliczona jest ilość analfabetów. Nigdy ludzie nie mieli tak wyczulonego jak dziś poczucia wolności, a tymczasem powstają nowe rodzaje niewoli społecznej i psychicznej (GS 4). Sobór zauważa, że nie można zachłysnąć się dzisiaj jedynie dobrobytem w którym żyjemy, który obserwujemy, ale winniśmy dostrzegać, że nasi braci chrześcijanie żyją na całym świecie, również tam, gdzie jest ogromne ubóstwo i wspomniany analfabetyzm, który niejako staje się również symbolem tego ubóstwa. 

Dlatego też, w dalszej części swego dokumentu, ukazując pilniejsze zadania chrześcijan w dziedzinie kultury, Ojcowie Soborowi zauważają: obowiązkiem odpowiadającym jak najbardziej myśli naszej epoki, zwłaszcza obowiązkiem chrześcijan, jest gorliwe zabieganie o to, by tak w dziedzinie gospodarczej, jak i politycznej, tak na arenie narodowej, jak i międzynarodowej wydawano podstawowe orzeczenia, dzięki którym prawo wszystkich do kultury osobistej i społecznej, odpowiadającej godności osoby, bez różnicy rasy, płci, narodowości, religii czy stanowiska społecznego, znajdowałoby wszędzie uznanie i realizację. Dlatego wszystkim należy zapewnić wystarczający zasób dóbr kulturalnych, zwłaszcza tych, które zapewniają kulturę tzw. podstawową, żeby dla tylu ludzi analfabetyzm i brak możności odpowiedzialnego działania nie stanowił przeszkody do udziału we współpracy naprawdę ludzkiej dla wspólnego dobra (GS 60). Sobór zauważa i apeluje, że właśnie analfabeci oraz najubożsi, są pozbawieni odpowiedzialnej aktywności w społeczeństwie. Można zapytać: co to ma do mnie? Przecież to raczej dotyczy rządzących, wielkich tego świata, a nie nas. Sobór odpowiada: Ponadto należy usilnie pracować nad tym, by wszyscy uświadomili sobie tak prawo do kultury, jak i obowiązek pracy nad sobą i pomagania w tym innym. Istnieją bowiem niekiedy warunki życia i pracy, które dążeniom kulturalnym ludzi stoją na przeszkodzie i niweczą w nich zapał do kultury (GS 60). Uświadomić sobie obowiązek pracy nad sobą. To już może każdy z nas. Kultura umie się sama rozprzestrzeniać, jeśli jest pielęgnowana. Ty, który może mieszkasz daleko od analfabetyzmu i prawdziwej biedy, umiej dostrzec to wszystko, co masz, umiej to doceniać, umiej za to dziękować i umiej się tym dzielić. A jeśli dojdziesz do momentu, w którym ty będziesz mógł o innym, pamiętaj szczególnie o tych właśnie, którym brakuje kultury, wykształcenia z powodu braku środków, a nie z powodu ich lenistwa. Taki moment przychodzi choćby wtedy, gdy stajemy do wyborów. Czy ci, których mam zamiar wybrać, umieliby zatroszczyć się o tych najmniejszych? Dziś to, co na pewno mogę, to modlitwa za tych, którym potrzebna pomoc i za tych, którzy mogą im pomóc.  


czwartek, 2 maja 2013

2 maja - św. Atanazego, biskupa i doktora Kościoła

św. Atanazy
(fot.: www.deon.pl)
Atanazy, urodzony w Aleksandrii, w Egipcie, około 300 roku, otrzymał dobre wychowanie zanim jeszcze został diakonem i sekretarzem biskupa Aleksandra. 

Wraz z nim wziął udział w Soborze w Nicei, zwołanym przez cesarza Konstantyna w 325 roku. Biskupi, zgromadzeni głównie po to, aby rozwiązać problem podziału, wynikły z powodu kazania, wygłoszonego kilka lat wcześniej przez prezbitera Ariusz, w którym zanegował on bóstwo Słowa, odpowiedzieli Symbolem Wiary który, uzupełniony później przez Sobór Konstantynopolitański, pozostał w tradycji, jako Credo nicejsko-konstantynopolitańskie. W tekście tym - który odmawiamy każdej niedzieli w czasie Mszy świętej - znajduje się pojęcie współistotny, którym wyraża się, że Syn jest "tej samej istoty", co Ojciec, jest Bogiem z Boga. 

Po śmierci biskupa Aleksandra, w 328 roku Atanazy zostaje biskupem Aleksandrii. 

Pomimo wyniku Soboru, kryzys spowodowany arianizmem wciąż pozostawał aktualny. Około pięciu razy - pomiędzy 336 a 366 rokiem - był on zmuszany do opuszczenia swojego miasta, spędzając w sumie siedemnaście lat na wygnaniu. 

W czasie tych przymusowych nieobecności, Atanazy utrzymywał i promował na Wschodzie wiarę nicejską oraz ideały monastyczne, przyjęty w Egipcie przez wielkiego pustelnika, Antoniego. 

Powróciwszy ostatecznie na swoją stolicę, Atanazy poświęcił się wprowadzaniu pokoju religijnego i reorganizacji wspólnot chrześcijańskich. 

Zmarł 2 maja 373 roku. 

środa, 1 maja 2013

Szanować Boga i po chrześcijańsku przeżywać święta

Trzeba dobrze rozumieć przykazania,
żeby nie zniszczyć tych Bożych tablic
(fot.: zapytaj.wiara.pl)
Bardzo często, kiedy mówi się o przykazaniach Bożych, czy też kościelnych, podkreśla się ich wymiar negatywny: zawsze czegoś mi zabraniają, ograniczają, zabierają wolność. Dzisiaj, patrząc na dwa z nich: "Nie będziesz brał Imienia Pana Boga na daremno" oraz "Pamiętaj, abyś dzień święty święcił", zechcemy popatrzeć na ich aspekt pozytywny. Nie tyle zabraniają mi czegoś, ale uczą nas poznać, jakie miejsce winien zajmować Bóg w życiu każdego chrześcijanina.

Zacznijmy od Pisma Świętego:

W Nowym Testamencie możemy spotkać się z nieustannym strachem przed wymawianiem Imienia Bożego. Używano różnych metod, które mogłyby zastąpić Jego użycie: przyzywane na przykład Jego atrybutów lub innych formuł tak, aby wprost nie wypowiedzieć Jego Imienia. Używano, np.: YHWH - słowa złożonego ze spółgłosek zawartych w nazwie, którą się przedstawił Bóg Mojżeszowi: Jestem, który jestem (Wj 3, 13-15), Adonai, Najwyższy, Wszechmogący itp. Dlatego też, kiedy Jezus nazywa Boga Ojcem lub jeszcze bardziej zdrobniale Abba (Tatuś), Żydzi się gorszyli.

Dlaczego tak bardzo unikano Bożego Imienia? W znaczeniu biblijnym Starego Testamentu nazywać kogoś po imieniu lub znać czyjeś imię oznaczało mieć władzę nad tą osobą, znać go dogłębnie. Bóg Adamowi nakazał nazwać zwierzęta po imieniu, co oznaczało danie mu władzy nad nimi. Używać więc Bożego Imienia oznaczałoby mieć nad Nim władzę i znać Go dogłębnie, co jest dla człowieka niemożliwym. Jezus nazywając Boga Ojcem według Izraelitów popełnia wielki grzech, gdyż oni nie wierzyli, że Jezus sam jest Bogiem i że takim zwrotem pragnie nas nauczyć, że Boga mamy traktować jak Ojca. Jezus pokazuje, że nie chodzi tu wcale o nienazywanie Boga wprost, ile raczej o szanowanie Go i kochanie Go jako Boga i Ojca.


Intencje Apostolstwa Modlitwy - Maj 2013


Ogólna:

Aby odpowiedzialni za wymiar sprawiedliwości kierowali się zawsze uczciwością i prawym sumieniem.


Misyjna:

Aby seminaria partykularne, zwłaszcza Kościołów misyjnych, formowały pasterzy według Serca Chrystusa, całkowicie oddanych głoszeniu Ewangelii.


wtorek, 30 kwietnia 2013

30 kwietnia - św. Piusa V, papieża

św. Pius V
(fot.: wiara.pl)
Antonio Michele Ghislieri urodził się w Bosco Marengo w Piemoncie (Włochy) 27 stycznia 1504 roku.

 Mając czternaście lat przyjął habit dominikański, gdzie pod opieką Maryi, rozkwitła w nim pobożność, która ożywiała i była tajemnicą całego jego życia. W jego latach przygotowania się do przyjęcia święceń kapłańskich solidna formacja teologiczna została ułatwiona dzięki ogromnemu intelektowi, jakim charakteryzował się Antonio. 

Po wyborze na papieża przybrał imię Pius V. Jego krótki pontyfikat (1566-1572) znalazł się wśród tych najbardziej chwalebnych w dziejach Kościoła. Z niestrudzoną energią wprowadzał w życie dekrety Soboru Trydenckiego, zreformował Mszał i Brewiarz rzymski, opublikował Katechizm Rzymski, ciągłe pracował nad poprawą obyczajów, wspierał walkę z protestantyzmem; przeciwko zagrożeniom ze strony Ottomanów, które zagrażało chrześcijaństwu, zorganizował kampanię, która zakończyła się zwycięstwem pod Lepanto (7 października 1571): aby wyrazić wdzięczność Maryi -  Papież Jej właśnie przypisał pokonanie nawały muzułmańskiej, zanosząc do Niej prośby poprzez modlitwę różańcową - ustanowił święto Matki Boskiej Zwycięskiej. 

Jako papież nie przestał zakładać białego habitu dominikańskiego, sypiać na desce, odżywiać się warzywami i owocami, poświęcając cały dzień na pracę i modlitwę. 

Zmarł 1 maja 1572 roku.


poniedziałek, 29 kwietnia 2013

29 kwietnia - św. Katarzyny Sieneńskiej, dziewicy i doktora Kościoła, patronki Europy

św. Katarzyna ze Sieny
(fot.: www.sluzew.tercjarze.dominikanie.pl)
Urodzona w Sienie 25 marca 1347 roku, Katarzyna przeżyła swoje mistyczne zaślubiny z Chrystusem w wieku siedmiu lat. 

W wieku piętnastu lat wstąpiła do Trzeciego Zakonu św. Dominika, zaczynając w ten sposób życie pokuty i skrajnego rygoryzmu. Aby przezwyciężyć w sobie odczucie odrzucenia od trędowatego, niemile pachnącego, pochyliła się, aby ucałować jego rany. 

Będąc analfabetką zaczęła dyktować swoje listy, szczere i mądre, adresowane do papieży, królów, przywódców i do pokornej ludności. Jej odważne zaangażowanie społeczne i polityczne wzbudziło liczne zakłopotanie wśród tych wielkich głów, przez co musiała stawić się przed Kapitułą Generalną dominikanów w maju 1377 roku, aby zdać sprawę ze swojego zachowania. 

W Sienie, przyjmując swoją nową celę wypowiedziała Dialog o Opatrzności Bożej, aby w ten sposób wznieść ku Bogu swoją ostatnią pieśń miłości. 

Odpowiedziała na apel papieża Urbana VI, za którego nastąpiła w Kościele wielka schizma, aby przybyć do Rzymu, w tym trudnym momencie rozłamu. Tutaj zachorowała poważnie. Otoczona swoimi licznymi uczniami, którym poleciła jedynie kochać się wzajemnie, oddała swoją duszę Bogu. Było to 29 kwietnia 1380 roku: miesiąc wcześniej skończyła zaledwie 33 lata. 

Została kanonizowana 29 kwietnia 1461 roku. W 1939 roku została ogłoszona główną patronką Włoch wraz ze świętym Franciszkiem z Asyżu. 4 października 1970 roku, Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła.  

 

piątek, 26 kwietnia 2013

Katechizm o... "Amen"

Amen!
(fot.: ministrareparafiawitosa.c0.pl)
Czy zastanawialiśmy się kiedyś co oznacza słowo, powtarzane przy każdej modlitwie: "Amen"? Dzisiaj sięgniemy do Katechizmu zasięgnąć wiedzy, co owo słowo oznacza.

Najważniejszą naszą modlitwą jest Msza św. zacznijmy zatem od tego słowa, używanego w liturgii eucharystycznej. Katechizm Kościoła Katolickiego w punkcie 1345 przekazuje, za św. Justynem, opis Eucharystii z II w. W tym opisie słowo to spotykamy na zakończenie dziękczynienia za dary chleba i wina, dziś ta część Eucharystii nazywana jest liturgią eucharystyczną. Po zakończeniu modlitw przekazujemy sobie nawzajem pocałunek pokoju. Z kolei bracia przynoszą przewodniczącemu chleb i kielich napełniony wodą zmieszaną z winem. Przewodniczący bierze je, wielbi Ojca wszechrzeczy przez imię Syna i Ducha Świętego oraz składa długie dziękczynienie (po grecku: eucharistian) za dary, jakich nam Bóg raczył udzielić. Modlitwy oraz dziękczynienie przewodniczącego kończy cały lud odpowiadając: Amen. Gdy przewodniczący zakończył dziękczynienie i cały lud odpowiedział, wtedy tak zwani u nas diakoni rozdzielają obecnym Eucharystię, czyli Chleb, oraz Wino z wodą, nad którymi odprawiano modlitwy dziękczynne, a nieobecnym zanoszą ją do domów (KKK 1345).

Podobnie słowo to użyte jest na zakończenie naszego wyznania wiary. Wyznanie wiary (Credo), tak samo jak ostatnia księga Pisma świętego, jest zakończone hebrajskim słowem Amen. Spotyka się je często na końcu modlitw Nowego Testamentu. Także Kościół kończy swoje modlitwy słowem „Amen" (KKK 1061). Po raz kolejny więc "Amen" kończy ważne dla chrześcijan prawdy: te zawarte w formule wyznania prawd wiary i te, zawarte w całym Piśmie Świętym.