![]() |
| [Bóg] poleciwszy Abramowi wyjść z namiotu, rzekł: Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić; potem dodał: Tak liczne będzie twoje potomstwo. (fot.: chrystologia.blogspot.pl) |
Nasze rozważania z Katechizmem Kościoła Katolickiego w Roku Wiary rozpoczynamy od ojca naszej wiary, od Abrahama.
Wzór posłuszeństwa Bogu w wierze
Katechizm przedstawia nam Abrahama, jako wzór posłuszeństwa Bogu w wierze. Sam też wyjaśnia nam, co to oznacza być posłusznym: Być posłusznym (ob-audire) w
wierze oznacza poddać się w sposób wolny usłyszanemu słowu,
ponieważ jego prawda została zagwarantowana przez Boga, który
jest samą Prawdą. Wzorem tego posłuszeństwa, proponowanym nam
przez Pismo święte, jest Abraham (KKK 144). Katechizm nie jest pierwszym, który ukazuje Abrahama jako wzór dla wierzących. Odwołuje się bowiem, do słów Pisma Świętego, w którym autor Listu do Hebrajczyków, głosząc wielką pochwałę
wiary przodków, podkreśla w sposób szczególny wiarę
Abrahama, stawiając ją tym samym za wzór do naśladowania. Przez wiarę ten, którego nazwano Abrahamem,
usłuchał (okazał posłuszeństwo) wezwania Bożego, by
wyruszyć do ziemi, którą miał objąć w posiadanie. Wyszedł,
nie wiedząc, dokąd idzie (zob. KKK 145). Poprzez to posłuszeństwo Abraham stał się prawdziwie tym, który nie tyle mówił o wierze, co swoją wiarę uczynił swym życiem. Uwierzył i uczynił według tego, w co uwierzył. W ten sposób, jak podaje Katechizm, Abraham urzeczywistnia (...) definicję
wiary zawartą w Liście do Hebrajczyków: "Wiara... jest
poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych
rzeczywistości, których nie widzimy" (...)
Dzięki tej "mocnej wierze" (Rz 4, 20) Abraham stał się "ojcem wszystkich
tych, którzy... wierzą" (Rz 4, 11. 18) (KKK 146). Wierzyć zatem, to usłuchać głosu Boga, mając pewność, że to, co On mówi wypełni się, nawet, gdyby nic na to nie wskazywało. Tak, jak Abraham, nasz świadek wiary, który "wbrew nadziei uwierzył
nadziei" (Rz 4, 18) (KKK 165). Wystarczy, że tak mówi Bóg - On mylić się nie może. Dlatego bez wahania, na wezwanie Boga Abraham udaje się w drogę,
"jak mu Pan rozkazał" (Rdz 12, 4); jego serce jest
całkowicie "poddane Słowu"; jest posłuszny (KKK 2570). Jego posłuszeństwo Bogu, jego wiara wciąż zostaje przez Boga umacniana. Jako ostateczne oczyszczenie jego wiary, Bóg
żąda od niego jako od tego, "który otrzymał
obietnicę" (Hbr 11, 17), aby złożył w ofierze syna,
którego mu dał. Wiara Abrahama nie słabnie, mówi on:
"Bóg upatrzy sobie jagnię na całopalenie"
(Rdz 22, 8), "pomyślał bowiem, iż Bóg mocen wskrzesić także
umarłych" (Hbr 11,19). W ten sposób ojciec wierzących
upodobnił się do Ojca, który nie oszczędzi własnego Syna,
lecz wyda Go za nas wszystkich Jego posłuszeństwo Bogu, czyli jego wiara nie zależy jedynie od Bożych obietnic, które nie wymagają wielkich poświęceń, ale pozostaje niezachwianą również wtedy, gdy Bóg żąda tego, co dla niego najważniejsze. Dlatego Abraham przez swoją wiarę stał się błogosławieństwem dla "ludów całej ziemi" (KKK 2676). Błogosławili sobie nawzajem jego imieniem, tzn. życzyli sobie, aby i ich wiara była taka, jak wiara Abrahama, i aby przez to Bóg im tak błogosławił i tak prowadził, jak prowadził Abrahama.
Wzór nadziei
Z wiarą nierozerwalnie związana jest nadzieja. Jeśli więc Katechizm, za Pismem Świętym, przedstawia nam Abrahama, jako wzór wiary, to musi również ukazać nam go, jako wzór nadziei. Dlatego tak mocno i dobitnie, mówiąc o świadkach wiary, przypomina słowa św. Pawła, skierowane do Rzymian, o Abrahamie, który "wbrew nadziei uwierzył
nadziei" (Rz 4, 18) (KKK 165). Nasza nadzieja, nadzieja chrześcijańska podejmuje i wypełnia
nadzieję narodu wybranego, mającą swoje źródło i wzór w nadziei
Abrahama. To On, jako pierwszy otrzymał tak wielkie obietnice od samego Boga, który zaufał pełen nadziei, że wszystko to, co mu Pan przekazuje wypełni się. I jeszcze raz: On to wbrew
nadziei uwierzył nadziei, że stanie się ojcem wielu
narodów" (Rz 4,18) (KKK 1819).
