poniedziałek, 22 października 2012

22 października - bł. Jana Pawła II

bł. Jan Paweł II
(fot.: europejczycy.net)
W nadzwyczaj krótkim czasie, Jan Paweł II został beatyfikowany przez papieża Benedykta XVI, 1 maja 2011 roku. W rzeczywistości, już od dnia jego śmierci sensus fidei ludu Bożego nazywał go świętym.

Człowiek pochodzący z dalekiego kraju, wróg komunizmu, wysportowany papież, papież-pielgrzym po świecie, wielki papież: to tylko niektóre tytuły, którymi próbowano streścić wielkie człowieczeństwo, duchowość i historię Karola Wojtyły, kapłana, kardynała i papieża od 16 października 1978 do 2 kwietnia 2005 roku. Te ponad 26 lat posługi i nieustanna siła moralna pozwoliły mu pobić wszelkie rekordy i wycisnąć w historii pewien trwały i decydujący rys, już od pierwszych słów, wypowiedzianych podczas homilii w czasie inauguracji pontyfikatu, 22 października 1978 roku: Nie bójcie się, otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi. Dla Jego zbawczej władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych i politycznych, szerokie dziedziny kultury, cywilizacji, rozwoju! Nie bójcie się! Chrystus wie, co nosi w swoim wnętrzu człowiek. On jeden to wie!. Tego, o co prosił Papież wszystkich, on sam, jako pierwszy dokonał: otworzył na Chrystusa społeczeństwo, kulturę, systemy polityczne i ekonomiczne, odwracając wielką siłą - pochodzącą od Boga - tendencje, które zdawały się niemożliwe do ruszenia i do przemiany. 

Poprzez świadectwo swojej wiary, miłości i odwagi apostolskiej, zjednoczonej z wielką ludzką energią, pomógł chrześcijanom całego świata pozbyć się lęku przynależenia do Kościoła, mówienia o Ewangelii. Przywrócił nam odwagę wierzenia w Chrystusa, ponieważ Chrystus jest Odkupicielem człowieka.

niedziela, 21 października 2012

XXIX Niedziela zwykła (B)

(fot.: chleb-boski.blogspot.com)
Iz 53,10-11
Pierwsze czytanie zawiera króciutki fragment tak zwanej czwartej pieśni o Słudze Pańskim. W niej Izajasz wskazuje cechy pewnej szczególnej i tajemniczej postaci. Żydom, oczekującym Króla Mesjańskiego, który miałby uwolnić naród, prorok przedstawia postać cierpiącą, która dokona tego wyzwolenia, ale nie za pomocą wspaniałych i spektakularnych środków, o jakich myśleli oni. On osiągnie ten skutek poprzez swoje zbawcze cierpienie i poprzez swoją śmierć, która przyniesie korzyść wszystkim. To proroctwo pozostawało tajemnicze, także w czasach Jezusa i nikt nie rozumiał, że to właśnie w Nim ono się wypełni całkowicie w upokorzeniu krzyża. Jezus wiedział, że świat nie potrzebował kolejnego lidera, ale kogoś, kto weźmie na swoje barki cały ból historii, aby nadać mu nowe znaczenie.

Hbr 4,14-16
Idea wielkiego arcykapłana może nas nakierować na pewną postać bardzo uroczystą, bezcielesną, która celebruje swoje liturgie bardzo daleko od świata realnego. Ale Jezus Chrystus, prawdziwy Arcykapłan, który buduje most między Bogiem a człowiekiem, współczujący i miłosierny, jest Synem Bożym. Nie wypełnia On swego kapłaństwa w jakiś sposób pogański, ani tak, jak kapłani Starego Testamentu, ale zamyka całą ludzkość w samym Sercu Bożym. Ale Jezus jest także człowiekiem, takim jak my, On wie co to znaczy żyć jak człowiek, co znaczy cierpieć i walczyć. Oprócz grzechu, całkowicie przyjął On nasze ludzkie uwarunkowania. Dlatego też umie współczuć naszym słabościom. Jest więc zatem źródłem Bożego miłosierdzia. Każda nasza modlitwa i każda nasza łza nie pozostaje niewysłuchana, ponieważ jest echem w sercu Chrystusa tego cierpienia, które On poznał o wiele bardziej niż my. Zwróć się do Niego, złóż w Nim nadzieję, zawierz Jego miłości i Jego pomocy, zachowując w ten sposób stałą wiarę, niezachwianą pomimo różnych trudności.

Mk 10,35-45
Ofiarowanie samego siebie i służba innym jest niewygodna i nie podoba się nikomu; zakłada zdolność stania się bliźnim, zapominając o samym sobie i o własnych potrzebach. Jezus mówi, że właśnie w tej zdolności do ofiarowania się, do kochania i do służenia drugiemu, znajduje się prawdziwa wielkość. Dlatego nawet Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu. Apostołowie, którzy myśleli o przyszłości chwalebnej i pełnej przyjemności obok Mesjasza, nie są w stanie zrozumieć tych słów Jezusa. Dopiero po zstąpieniu Ducha Świętego zrozumieją sens tych słów i misji Jezusa oraz zrozumieją, że największym przywilejem jest właśnie ofiarowanie życia dla innych, bez oczekiwania niczego w zamian, nawet gdyby w cenę wchodziła własna śmierć. Dar z siebie i służba nie są upokarzającymi; nie służy się, aby zyskać władzę. Jedynym motywem, dla którego się służy jest miłość. Właśnie tak powinno być w naszym życiu.

Zatrzymajmy się dzisiaj chociaż na chwilę dłużej przy słowie kluczu dzisiejszej Ewangelii: służyć. Panie, pokaż nam moc Twojego całkowitego daru z siebie, pomóż nam pokochać służbę pokorną i prostą, jaką cechowała się Maryja.

sobota, 20 października 2012

20 października - św. Jana Kantego, prezbitera

św. Jan Kanty
(fot.: powiat.oswiecim.pl)
Jan urodził się w Kętach (ok. 30 km od Oświęcimia) w 1390 roku. 

W Krakowie ukończył swoje studia i został wyświęcony na kapłana. Objął katedrę uniwersytecką w momencie, w którym coraz bardziej rozprzestrzeniała się kontrowersja husytów; uczestniczył w licznych dysputach, otrzymując ze strony przeciwnej więcej obelg niż obiektywnych argumentów. Kiedy jego pokora i cierpliwość były poddawane ciężkim próbom, nie tracąc swego codziennego spokoju, ograniczał się jedynie do odpowiedzi Deo gratias!  

Zarówno w małych, jak i w wielkich przeciwnościach, Jan zawsze cenił sobie bardziej coś ponad własny prestiż, własną karierę i własną wygodę materialną: zawsze w górę, powtarzał często. 

Wyróżniał się zwłaszcza miłosierdziem ewangelicznym i pokorą. Tym cnotom towarzyszyła rzadka prostota, godna zaprawdę dziecka Bożego. Dlatego jego słowa i czyny były bardzo czyste, bez żadnego oszustwa; to co ukrywał głęboko w sercu, ujawniało się w jego słowach. 

Podczas jednej z jego pielgrzymek do Rzymu, dyliżans, którym podróżował został zatrzymany i okradziony przez grupę bandytów, która plądrowała rzymskie okolice. Także Jan został wtedy pozbawiony swojego dobytku; jednakże zorientowawszy się, że w głębi kieszeni pozostała mu jeszcze jedna srebrna moneta, pobiegł za bandytami, mówiąc: Zapomnieliście jeszcze o niej. Bandyci, poruszeni jego zachowaniem, oddali cały zagarnięty łup. 

Zmarł w Krakowie w noc Bożego Narodzenia 1473 roku i został kanonizowany w 1767 roku.

piątek, 19 października 2012

19 października - św. Pawła od Krzyża

św. Paweł od Krzyża
(fot.: blog.wiara.pl)
Paweł od Krzyża urodził się 3 stycznia 1694 roku w Ovada (w Piemoncie, we Włoszech). 

Po pewnym okresie życia pustelniczego, sprzyjającego specjalnym darom mistycznym, poświęcił się kaznodziejstwu: przez około 40 lat dawało się słyszeć jego głos w miastach i regionach Toskanii i Lacjum, pomnażając cuda, nawrócenia i odnawiając duchowe całe społeczeństwa. 

Apostoł ambony i konfesjonału doprowadził wiele dusz do najwyższej doskonałości, zarażając wszystkich codziennym rozważaniem męki Jezusa, bramy, która prowadzi duszę do najgłębszego zjednoczenia z Bogiem i do najwznioślejszej kontemplacji.  

Założył Pasjonistów, otwierając drogę, która łączy rozważanie cierpień Ukrzyżowanego z dziełem ewangelizacji. 

Odszedł do nieba 18 października 1775 roku.


czwartek, 18 października 2012

Porta Fidei

(fot.: rcjfrancisaberion.files.wordpress.com)
Dokładnie tydzień temu, 11 października 2012 roku, na Placu Świętego Piotra został zainaugurowany uroczystą Mszą Świętą, pod przewodnictwem papieża Benedykta XVI, Rok Wiary. Tego samego dnia w wielu naszych polskich diecezjach Eucharystią rozpoczęto obchody Roku Wiary w diecezjach. Pod przewodnictwem swych pasterzy wierni wyrazili swą obecnością gorącą wolę owocnego przeżycia, tych rocznych rekolekcji na temat wiary. Na rozpoczęcie Mszy w wielu katedrach, w uroczystej procesji zostały wniesione Dokumenty Soboru Watykańskiego II oraz Katechizm Kościoła Katolickiego. Prosi się również w wielu diecezjach o to, aby były one wyeksponowane uroczyście w okresie całego roku w dogodnym miejscu w kościołach, najlepiej przy ołtarzu. Pomijam fakt, że osobiście dla mnie jest to lekki zgrzyt. W tym miejscu to naczelne miejsce z ksiąg ma jedynie Pismo Święte. Może właśnie dlatego, choć tyle się mówiło o tych dwóch księgach na Placu Świętego Piotra, nie pojawiły się przy ołtarzu, ani Katechizm, ani Dokumenty Soboru. Czerpią wszak w ogromny sposób inspirację z Pisma Świętego, jednakże nie mylmy oddawania im czci tak, jak to czynimy wobec Księgi zawierającej żywe Słowo Boże. Benedykt XVI nie zachęcał do eksponowania tych ksiąg, ale do ich studiowania, do refleksji nad nimi. Dlatego też, nie wystawiajmy ich na pięknych pulpitach, ale bierzmy je do ręki, aby czytać i rozumieć, tak jak tego chcieli Ojcowie Soborowi.

Dlatego też na moim blogu, w każdy czwartek, w miarę możliwości (nie zarzekam się, bo przecież np. może być brak dostępu do internetu lub inne sprawy), pojawią się dwa cykle, Katechizm o.... oraz Sobór o .... Będą się one pojawiać na przemian: jeden tydzień Katechizm, drugi tydzień Sobór. Mówić będziemy o wybranym konkretnym zagadnieniu, rozważanym w tych dwóch dokumentach. W ten sposób będziemy chcieli uczynić to, o co prosi Benedykt XVI: poznać swoją wiarę, której prawdy zawarte są w tych dwóch dokumentach. 

Zanim jednak przejdziemy do dokumentów, dzisiaj przyjrzymy się dokumentowi, którym Benedykt XVI zapowiedział Rok Wiary: List Apostolski w formie Motu Proprio, Porta Fidei (oznaczać go będę dalej w skrócie: PF).

18 października - św. Łukasza, ewangelisty

(fot: ruda_parafianin.republika.pl)
Święty Łukasz, pochodzący z Antiochii (Syria), prawdopodobnie nawrócił się pod wpływem przepowiadania świętego Pawła w tym mieście. W ten sposób stał się wiernym towarzyszem Apostoła - który go nazywa umiłowany lekarzem (Kol 4,14) - aż do wspierania go swoją obecnością podczas jego dwóch pobytów w więzieniu rzymskim (Kol 4,14; Flm 24; 2Tm 4,11). 

Święty Łukasz, podobnie jak Paweł, bardzo często spotykał się z poganami i to właśnie przede wszystkim im głosił Dobrą Nowinę. Widząc że niektórzy przyjmują rolę świadków Zbawiciela, nie troszcząc się zbytnio o prawdę z Nim związaną, święty Łukasz postanawia potwierdzić swoją naukę od Apostołów. Dlatego też czuje potrzebę spotkania prawdziwych świadków Jezusa, aby opisać to, co oni widzieli i słyszeli. 

Dzięki swemu talentowi, ale zwłaszcza dzięki pomocy Ducha Świętego, redaguje trzecią już wtedy Ewangelię, gdzie eksponuje przede wszystkim powszechność zbawienia i szczególny wybór Jezusa wobec ubogich; przytacza też nowe, oryginalne świadectwa, takie jak Ewangelię dzieciństwa, przypowieści o miłosierdziu i odniesienia, które skłaniają do wrażliwości wobec chorych i cierpiących; dlatego też nazywany jest historykiem łagodności Chrystusowej. 

W Dziejach Apostolskich zarysowuje idealną postać Kościoła, trwającą w nauce Apostołów, we wspólnocie miłości, na łamaniu chleba i na modlitwie. 

środa, 17 października 2012

17 października - św. Ignacego Antiocheńskiego, biskupa i męczennika

św. Ignacy Antiocheński
(fot.: www.skarbykosciola.pl)
Był biskupem Antiochii od roku 70 aż do swojego męczeństwa w 107 roku. 

Jego posługa biskupia była związana z czasem, w którym Syria była teatrem krwawych prześladowań. Wśród wielu, został aresztowany również Ignacy, z powodu swojego złożonego świadectwa w Chrystusa i swoją wiarę; został wysłany do Rzymu, gdzie miał walczyć w amfiteatrze z dzikimi zwierzętami. 

Dla biskupa Antiochii podróż przemieniła się w ogromną szansę do głoszenia Ewangelii. Eskortowany przez dziesiątkę żołnierzy, Ignacy napisał siedem listów, w których stał się świadkiem Kościoła skoncentrowanego na Eucharystii i który, zebrany wokół biskupa i jego prezbiterów, tworzy symfonię doskonałej jedności i zgody. Jego ciepłe słowa o miłości do Chrystusa i do Kościoła pozostaną w pamięci wszystkich przyszłych pokoleń a jego wspomnienie było obchodzone tego dnia w Antiochii już od IV wieku. 

Wyrażenia Kościół katolicki i chrześcijaństwo są neologizmami stworzonymi właśnie przez niego. 

Z listów tych, charakteryzujących się bardzo oryginalnym stylem, wyłania się postać rozpalona żarliwą, mistyczną miłością do Chrystusa i gorącym pragnieniem męczeństwa. Dlatego też Ignacy prosi chrześcijan w Rzymie, aby nie przeszkodzili w jego męczeństwie, ponieważ tak bardzo pragnie jak najszybciej dołączyć do Jezusa Chrystusa. I wyjaśnia: Lepiej mi umrzeć w Chrystusie niż panować nad całą ziemią. Szukam Tego, który za nas umarł; pragnę Tego, który dla nas zmartwychwstał... Pozwólcie mi naśladować mękę mego Boga!