niedziela, 1 kwietnia 2012

Niedziela Palmowa, Męki Pańskiej

fot. www.deon.pl
Niedziela Palmowa wprowadza nas w Wielki Tydzień. W tym dniu, podobnie jak tłum z Jerozolimy, z gałązkami palmowymi i oliwnymi, z wielką radością ogłaszamy Chrystusa Królem chwały. 

Procesja z palmami jest wyrażeniem wiary, poprzez którą chcemy rozpoznać Jezusa jako Mesjasza, Pana i Króla naszego życia: rozpoznać Go i przyjąć oznacza słuchać Jego Słowa i wprowadzać je w czyn; oznacza naśladować Go na drodze, którą On nam wyznacza: drogę miłości i ofiarowania, którą On sam przeszedł jako pierwszy. 

Po procesji, Liturgia Słowa doprowadza nas do rozważenia tajemnicy naszego odkupienia w cierpieniu Pana. Nasze zbawienie nie przychodzi poprzez drogę triumfu, ale poprzez tajemnicę miłości i cierpienia, przyjętego i przeżytego do samego końca dla każdego z nas: Człowiek jest dla Boga tak bardzo cenny, że On sam stał się człowiekiem, aby móc współcierpieć z człowiekiem, w sposób rzeczywisty, w ciele i krwi, jak to nam przedstawia opis Męki Jezusa. Stąd w każde cierpienie ludzkie wszedł Ktoś, kto je z nami dzieli i znosi; stąd w każdym cierpieniu jest odtąd obecne con-solatio, pocieszenie przez współcierpiącą miłość Boga, i tak wschodzi gwiazda nadziei. (...) Tak również małe kłopoty codzienności mogą nabrać sensu i być wkładem w ekonomię dobra, miłości pośród ludzi. (Spe salvi 39-40) 

W Liturgii Eucharystycznej, w znaku chleba i wina, Pan przychodzi do każdego z nas i staje się naszym Towarzyszem na drodze życia. Z każdym człowiekiem dzieli radość, cierpienie i próby, nadając im nowe, głębsze znaczenie. 

W tę niedzielę, w diecezjach na całym świecie katolickim, obchodzi się Światowy Dzień Młodych, którego punkt centralny dokonuje się na Placu Świętego Piotra w obecności Papieża.

Wielki Tydzień

(fot.: www.parafia-toszek.pl)
Tydzień, który rozpoczyna się Niedzielą Palmową, nazywa się Wielkim, ponieważ w nim, nie tylko wspomina się, ale na nowo przeżywa się wielkie tajemnice naszego odkupienia: od tego Tygodnia cała ludzkość zaczęła - i może znów dzisiaj rozpocząć na nowo - przeżywać prawdziwie swoje istnienie, jako dzieci Boże, a więc również, jako ci, którzy dziedziczą Królestwo Boże. Jest naprawdę nieprawdopodobne to, co Jezus przeżył dla każdego z nas. Nie ma większej miłości od tej. Bóg wziął na siebie nasze grzechy: akt Bożej miłości, nad którym możemy rozmyślać, aby dojść do nieustannego dziękczynienia za tak wielki dar. Poprzez swoją mękę i zmartwychwstanie Jezus, Syn Boży, uczynił nas nowym stworzeniem, godnym odzyskania na nowo utraconego Raju... jeśli przyjmiemy i żyć będziemy Jego życiem w nas.  

Wielki Tydzień nie jest jedynie ważnym momentem w roku liturgicznym, ale jest źródłem wszystkich innych uroczystości w ciągu roku. Wszystkie one bowiem, odwołują się do Misterium Paschalnego, z którego wypływa zbawienie nasze i całego świata. Jest to Tydzień, który opowiada pełną i wierną miłość Ojca, który ofiaruje nam Syna. Jezus, przeżywając "swoją mękę", nie patrzy na naszą nędzę, ludzi "w potrzebie", bez miłości Ojca, ale przyjmuje ją, aby przyprowadzić nas na nowo do pełni życia, poprzez Swoją śmierć na krzyżu, jedyną drogę, aby otrzymać dar zmartwychwstania.

Największymi celebracjami Wielkiego Tygodnia są:
- Niedziela Palmowa, wspomnienie wjazdu Jezusa do Jerozolimy.
- Msza Krzyżma, sprawowana w Wielki Czwartek rano (w kościołach katedralnych). Biskup, wraz ze wszystkimi kapłanami diecezji, błogosławi święte oleje, które będą wykorzystywane, w ciągu całego roku, do sprawowania sakramentów:
              - olej katechumenów do Chrztu Świętego;
              - olej chorych do Namaszczenia Chorych;
              - krzyżmo (olej zapachowy) do Sakramentu Bierzmowania i Sakramentu Święceń.

Kolorami liturgicznymi tego okresu są czerwony w Niedzielę Palmową; fioletowy w poniedziałek, wtorek, środę; biały podczas Mszy Krzyżma w Wielki Czwartek.

Od Środy Popielcowej Słowo Pańskie, jak w duchowej pielgrzymce, przeprowadzało nas, trzymając za rękę, towarzysząc nam, abyśmy byli gotowi przeżyć Wielki Tydzień. W najbliższych dniach Słowo Boże spotęguje się tak, aby nasze oczy mogły zatrzymać się na Jezusie, śledząc Go krok po kroku, aby uczyć się z jego postawy miłości do wszystkich. Musimy mieć oczy utkwione w obliczu Jezusa, który przyjmuje nawet śmierć, aby nas zbawić. Tylko w ten sposób będziemy mogli spotkać jego wzrok pogrążony w bólu, ale zawsze pełny miłosierdzia i uczucia, który spojrzy na nas tak, jak spojrzał na Piotra, który się go wyrzekł, i poczujemy w głębi naszego serca pewną więź bólu wraz z Nim i zaczniemy naśladować Go swym nowym sercem. Pozwólmy, aby łaska Boża mogła otworzyć nasze serca na zrozumienie bezcennego daru, jakim jest zbawienie zdobyte poprzez ofiarę Chrystusa.

Jak przeżyć ten czas?
Patrzmy na Ukrzyżowanego i rozmyślajmy nad męką Jezusa: jaką odpowiedź mojej miłości mogę dać za tak wielką miłość dla mnie?

środa, 21 marca 2012

Bezpłodność - czym jest?

fot. rodzina.wiara.pl
Bardzo łatwo dzisiaj zauważyć, że niepłodność dotyka dosyć znaczną liczbę par. Liczba ta zdaje się nieustannie powiększać, do czego przyczynia się, jak mówi jednogłośnie wielu bioetyków (m.in. M. Aramini), tzw. styl życia zachodniego.

Według definicji medycznej, poprzez niepłodność rozumie się niemożność pary do zajścia w ciążę po roku utrzymywania normalnego współżycia seksualnego, bez użycia metod antykoncepcji. Niektórzy z uczonych wydłużają ten okres nawet do dwóch lat. Wśród tych par istnieją takie, dla których niemożliwy jest w ogóle moment zapłodnienia, oraz takie, w których kobieta, z różnych przyczyn nie jest w stanie utrzymać ciąży aż do rozwiązania. Są pary, które są bezpłodne całkowicie, bądź takie, które posiadają bardzo niską płodność, ze względu na różne przyczyny przejściowe, które można leczyć.

Jeśli sięgniemy do statystyk na temat bezpłodności, znajdziemy bardzo różne ich rezultaty, można jednak powiedzieć, że średnio problem bezpłodności dotyka 12-13% par. Z czego należy zauważyć, że ok. 30% tych przypadków spowodowanych jest bezpłodnością męską, ok. 20-30% żeńską, i ok. 40-50% przypadków, to pewne zbieżność czynników męskich i żeńskich.

środa, 14 marca 2012

Modlitwa za kapłana

fot. www.kaplani.com.pl
Okres Wielkiego Postu to czas wzmożonej modlitwy. 

Nie zapominajmy również, aby ta modlitwa miała ze sobą zawsze intencje. Chciałbym poprosić, aby w tym szczególnym czasie, pojawiły się również intencje za kapłanów, za wszystkich, ale także te szczególne, za konkretnego kapłana, o którym wiem, że może podejmuje trudne decyzje, przeżywa trudne chwile... 

Paralityka do Jezusa przyniosło czterech przyjaciół, i to ze względu na ich wiarę i prośbę, Jezus uzdrowił chorego... 

Bądźmy także przyjaciółmi kapłanów, przynieśmy ich w swojej modlitwie do Jezusa, bo może coraz łatwiej im się pogubić w swoim życiu powołaniem kapłańskim. 

Niech służy nam pomocą strona www.kaplani.com.pl, gdzie w Strefie modlitwy, znajdziemy intencje za konkretnych kapłanów, ale gdzie również możemy zgłosić do modlitwy konkretnego, znanego nam księdza. A może któryś z kapłanów zechce w ten sposób prosić o modlitwę w swojej intencji. 

Jest rzeczą niezwykle tajemniczą, iż modlitwa i cierpienie jednej osoby mogą się przyczynić do zbawienia drugiej (Pius XII). 

Braci kapłanów zachęcam też do zajrzenia na Strefę myśli z felietonami, bogatą czytelnią oraz bazą rekolekcji dla kapłanów.

poniedziałek, 12 marca 2012

12 marca - św. Alojzego (wł. Luigi) Orione

św. Alojzy Orione
(fot. www.niedziela.pl)
Urodził się 23 czerwca 1872 roku w Pontecurone (Włochy). 

Jan Paweł II przedstawiał go jako wspaniałe i genialne wyrażenie miłości chrześcijańskiej, jedną z najznakomitszych osobowości tego wieku ze względu na swoją wiarę chrześcijańską, otwarcie wyznawaną. Miał hart i serce apostoła Pawła, był wrażliwy do łez, niezmordowany i odważny aż do ryzyka, wytrwały i dynamiczny aż do heroizmu.  

On sam, natomiast, określał się, jako Boży tragarz. Wszystkim wskazywał drogę dobra. Zawsze gotowy i pochylony na potrzebami ubogich, starał się wypełnić miłością wszelkie bruzdy ziemi, pełne egoizmu i nienawiści. Serce tego wielkiego stratega miłości było bez granic, poszerzone miłością Chrystusa. Cierpienia fizyczne i moralne, wysiłki, trudności, niezrozumienia i przeszkody wszelkiego rodzaju znaczyły mocno jego posługę apostolską.  

Chrystusa, Kościół, dusze - mawiał - musimy kochać i służyć im na krzyżu, jako ukrzyżowani; inaczej nie kochamy ich i nie służymy im wcale. Cierpienie dla Chrystusa było duszą jego życia, wewnętrznym poruszeniem do altruizmu bez żadnych ograniczeń, źródłem niezniszczalnej nadziei. 

Ten pokorny syn brukarza głosił, że jedynie miłość ocali świat i powtarzał wszystkim, że doskonała radość pochodzi jedynie z doskonałego poświęcenia siebie Bogu i ludziom, wszystkim ludziom. 

W sposób konkretny i widoczny, wyraził swoją miłość do Maryi, wznosząc w Tortonie ogromne sanktuarium, poświęcone Matce Bożej Czuwającej (Madonna della Guardia). 

W ten sposób podsumowywał program swojego życia: Cierpieć, milczeć, modlić się, kochać, ukrzyżować się i adorować.  

Pius XII z okazji jego śmierci, która miała miejsce 12 marca 1940 roku, określił go ojcem ubogich i wybitnym dobroczyńcą ludzkości cierpiącej i opuszczonej. 

Koniecznie trzeba dodać, że św. Alojzy był ogromnym przyjacielem narodu polskiego. Powtarzał, że gdyby nie był Włochem, chciałby być Polakiem. Gdy 1 września 1939 roku Niemcy hitlerowskie napadły na Polskę, kazał odprawić w intencji Polski nabożeństwo błagalne o ratunek dla niej. Przy ołtarzu nakazał wtedy umieścić flagę biało-czerwoną.

piątek, 9 marca 2012

Aborcja po narodzeniu?

(fot. www.rp.pl)
Pod koniec lutego tego roku, w bardzo znanym czasopiśmie medycznym "Journal of Medical Ethic" ukazał się artykuł dwojga włoskich autorów: Alberto Giubiliniego i Franceschi Minerva, pod tytułem: “After-birth abortion: why should the baby live?” (Aborcja po narodzinach: dlaczego dziecko powinno żyć?). Jak na etyków, pracujących m.in. dla uniwersytetu w Oxfordzie, stwierdzenia zawarte w swej pracy są dość mocno szokujące, co wywołało liczne debaty na powyższy temat.

Jak zawsze w takich przypadkach, Ateneum Bioetyki Uniwersytetu Katolickiego Sacro Cuore, wydało notę ustosunkowującą się do powyższych wypowiedzi.

Włoscy etycy mianowicie, w swym artykule uważają za legalne zabójstwo małych dzieci (dzieciobójstwo), posługując się pewną manipulacją językową, nazywając cały fakt "aborcją po-narodzeniu". (Warto zauważyć, że w każdym tego typu przypadku, dotyczącym szacunku wobec ludzkiego życia, zaczynało się właśnie od zmiany słów lub sformułowań tak, by brzmiało "ładniej").

9 marca - św. Franciszki Rzymianki, zakonnicy

św. Franciszka Rzymianka
(fot. www.brewiarz.pl)
Wydana w bardzo młodym wieku za mąż za Wawrzyńca de Ponziani, komendanta papieskich oddziałów miejskich Rzymu, Franciszka, urodzona w arystokratycznej rodzinie rzymskiej w 1384 roku, była przez czterdzieści lat przykładną matką i żoną. 

Jej życie było naznaczone utratą dwojga swych dzieci oraz zmiennymi kolejami losu epoki o politycznie niespokojnych czasach. Dlatego też nieustannie poświęcała swój czas na modlitwę i pomoc ubogim; lud nazywał ją biedaczka z Zatybrza. 

Pielęgnowała żarliwie swoją pobożność do Męki Pańskiej i do Najświętszej Eucharystii. 

Anioł Stróż, którego miała łaskę często oglądać, był zawsze blisko niej i prowadził ją swym światłem poprzez ciemne godziny jej życia, gdy oczekiwała i przyjmowała swoje obowiązki, ale odwracał od niej swoje oblicze, gdy zaniedbywała swój obowiązek czytania i modlitwy. 

Aby móc rozszerzyć swoją działalność charytatywną w 1425 roku założyła zgromadzenie Oblatek Benedyktynek z Góry Oliwnej. Po śmierci męża, złożyła śluby przyjmując imię Rzymianka. Została wybrana przełożoną zgromadzenia przez siebie założonego, którą to funkcję pełniła aż do śmierci, 9 marca 1440 roku.