wtorek, 31 stycznia 2012

31 stycznia - św. Jana Bosko, kapłana

św. Jan Bosko
(fot. wodna.salezjanie.pl)
Urodził się w Castelnuovo d'Asti, 16 sierpnia 1815 roku w rodzinie rolników. Po śmierci swego ojca, Franciszka, był wychowywany przez matkę (Służebnicę Bożą Margheritę Occhiena) w wierze, w duchu Ewangelii. 

Gdy miał zaledwie dziewięć lat, we śnie została mu objawiona jego przyszła misja: wychowanie młodzieży. 

Jako bardzo dynamiczny i konkretny młodzieniec, założył wśród mieszkańców towarzystwo radości, opierające się na wojnie z grzechem. 

Po wielu poświęceniach przyjął święcenia kapłańskie w Turynie (1841). Natychmiast zaangażował się, z wielką gorliwością, w tworzenie dzieł wychowawczych dla opuszczonej młodzieży, w obronę zagrożonej wiary klasy robotniczej, w ewangelizację odległych terenów. Dla formacji dobrych chrześcijan i uczciwych mieszkańców, założył dla młodzieży Oratorium, pomyślane jako miejsce spotkań, rekreacji, ewangelizacji, katechezy i promocji społecznej, z myślą o założeniu szkół zawodowych. Życzliwość stanowiła najwyższą zasadę pedagogiczną przyjętą przez don Bosko, który zauważał, że nie wystarczy kochać młodych, ale należy zabiegać, by oni czuli się kochani. 

Źródłem jego nieustannej aktywności i skuteczności działań były: jego stałe zjednoczenie z Bogiem oraz nieograniczone zaufanie do Maryi Wspomożycielki, która uważał za Inspiratorkę i Wspomożycielkę całego swojego dzieła. 

Założył Towarzystwo Świętego Franciszka Salezego (1859), zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych (1872) wraz ze świętą Marią Dominiką Mazzarello, oraz Współpracowników salezjańskich (1876). Swoim salezjańskim dzieciom pozostawił w dziedzictwie sposób prostego życia zakonnego, mocno zbudowanego na cnotach chrześcijańskich, i scharakteryzowanego przez słowa: praca i wstrzemięźliwość.

Zmarł 31 stycznia 1888 roku.   

sobota, 28 stycznia 2012

28 stycznia - św. Tomasza z Akwinu, kapłana i Doktora Kościoła

Fra Angelico, Św. Tomasz z Akwinu
(fot. pl.wikipedia.org)
Tomasz urodził się w 1225 roku w Roccasecca (Włochy) w rodzinie hrabiego Akwinu. Jako młodszy syn został przeznaczony do kariery kościelnej. 

W wieku pięciu lat został oddany przez rodziców na formację i wychowanie do Benedyktynów z opactwa na Monte Cassino, aby tam mógł zostać potężnym i wpływowym opatem. Pozostał tam osiem lat, po których został wysłany na studia na uniwersytecie w Neapolu. Tutaj Tomasz poznał braci dominikanów, z niedawno założonego przez św. Dominika zgromadzenia, i postanowił wstąpić w ich szeregi.

Jego rodzina bardzo mocno przeciwstawiała się tej decyzji, a ponieważ Tomasz pozostawał w niej nieugięty, porwali go i więzili przez dwa lata. Jego siostry, z którymi Tomasz był mocno związany, zostały zobowiązane przez rodziców do pracy nad nim, aby zmienił decyzję. Ich wysiłki pozostały jednak daremne. Dlatego też postanowiono kusić go młodą służącą, która miała za zadanie uwieźć go; również i tym razem, rodzice nie osiągnęli zamierzonego celu. Ostatecznie, jego siostry, ujęte dobrocią Tomasza, przeszły na jego stronę i pomogły mu w uciecze. 

Udał się na studia do Kolonii, następnie do Anglii, by ostatecznie przenieść się do Paryża, stając się wykładowcą na Sorbonie. Gdy wrócił do Włoch był już bardzo znanym i cenionym nauczycielem, dlatego też natychmiast jego rodzina zaakceptowała wreszcie jego wybór. 

Tomasz nauczał w Bolonii, następnie w Rzymie i ostatecznie w Neapolu. Otrzymywał wiele zadań i obowiązków od papieży, pisał wiele książek, wśród których najważniejszą jest Summa Teologiczna, dzieło, które wciąż jeszcze jest arcydziełem teologii, ze względu na jej jasność i ważność, studiowana na wielu uniwersytetach całego świata.

Tomasz jednak, przede wszystkim, był wielkim świętym. Bardzo często przerywał swoją pracę na modlitwę. Niektórzy współbracia widzieli go uniesionego nad ziemią w ekstazie przed krzyżem. 

Śmierć dotknęła go 7 marca 1274 roku w klasztorze w Fossanova podczas podróży na Sobór Lyoński. Miał zaledwie 48 lat.     

środa, 25 stycznia 2012

25 stycznia - Nawrócenie świętego Pawła, Apostoła

Caravaggio, Nawrócenie św. Pawła
(fot. www.niedziela.pl)
Nawrócenie świętego Pawła, które Kościół obchodzi jako święto, ukazuje moc łaski, która rozlewa się obficie tam, gdzie wzmaga się grzech. 

Na drodze do Damaszku spotyka on Chrystusa zmartwychwstałego i, dzięki Bożemu światłu, uwierzył w Ewangelię. 

W tym zawiera się jego i nasze nawrócenie: w uwierzeniu w Jezusa umarłego i zmartwychwstałego i w otwarciu się na oświecenie jego łaską. 

W tym momencie Paweł zrozumiał, że jego zbawienie nie zależało od dobrych uczynków, wypełnianych według prawa, ale z faktu, że Jezus umarł także za niego - prześladowcę - i że zmartwychwstał. Prawda ta, która poprzez Chrzest oświeca istnienie każdego chrześcijanina, zmienia całkowicie nasz sposób życia. Nawrócić się oznacza, także dla każdego z nas, uwierzyć, że Jezus wydał samego siebie za mnie, umierając na krzyżu (por. Ga 2,20) oraz że, zmartwychwstały, żyje ze mną i we mnie. 

Powierzając się jego mocy przebaczenia, pozwalając się wziąć przez niego za rękę, mogę wydostać się z ruchomych piasków pychy i grzechu, kłamstwa i smutku, egoizmu i każdej fałszywej pewności, aby poznać i żyć bogactwem Jego miłości. 

Zaproszenie do nawrócenia, potwierdzone świadectwem świętego Pawła, rozbrzmiewa dziś, na zakończenie Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan, w sposób szczególny także na gruncie ekumenizmu. My, chrześcijanie, nie osiągnęliśmy jeszcze pełnej jedności, ale jeśli pozwolimy, aby Pan nieustannie nas nawracał, dojdziemy do niej z pewnością. 

Maryja, Matka Kościoła, niech nam wyprasza dar prawdziwego nawrócenia, aby jak najszybciej zrealizowało się pragnienie Jezusa: Aby byli jedno (aż staną się jednym).  

wtorek, 24 stycznia 2012

24 stycznia - św. Franciszka Salezego, biskupa i Doktora Kościoła

św. Franciszek Salezy
(fot. www.deon.pl)
Kiedy przyszedł na świat, 21 sierpnia 1567 roku w Sabaudii, jego ojciec już planował dla niego karierę błyskotliwego adwokata. Pochodząc ze szlacheckiej rodziny pana Boisy, otrzymał od najmłodszych lat najlepsze wykształcenie. Matka natomiast wychowywała go do pojmowania życia w jego chrześcijańskim sensie, do modlitwy i do czynów miłości wobec ubogich.

W wieku 11 lat, wbrew ojcu, zechciał przyjąć tonsurę, wycięcie włosów na głowie, charakterystyczne dla tych, którzy rozpoczynali swoje przygotowanie do kapłaństwa. W wieku 15 lat udał się na nauki do Paryża, do Liceum prowadzonego przez jezuitów: tutaj otrzymał wyjątkowe wychowanie humanistyczne.

Jego relacja z Bogiem staje się coraz bardziej intensywna, co wyrażało się w jego stylu życia, wyróżniającego się od swoich kolegów, którzy widzieli go każdej niedzieli, zbliżającego się do spowiedzi i do Komunii Świętej. Pomimo dość żywego i "ognistego" temperamentu, stał się tak miłym i dobrym, że szybko zaczęto go nazywać nasz anioł.

Miał zaledwie 22 lata i studiował jeszcze w Padwie, kiedy napisał swoją podstawową dewizę swego życia: Na wzór umiłowanego ucznia, Jana, będę zawsze na piersi i sercu pełnym miłości naszego najukochańszego Zbawiciela.

18 grudnia 1593 roku biskup Genewy wyświęcił go na kapłana. Natychmiast poświęcił się apostolstwu: odprawiał codziennie Mszę Świętą z wiarą i zapałem, po której poświęcał godzinę na medytację, poświęcał wiele godzin na spowiadanie, przykładał się do głoszenia kazań, aby przyciągnąć wszystkich do Jezusa. Głosił kazania, aby nawracać braci dla Chrystusa, letnich katolików, protestantów, tych, którzy stali daleko od Boga. Kto go słuchał, zmieniał swoje życie. Tajemnicą jego sukcesów był jedynie Jezus Prawda i Miłość, który Go inspirował do komunii z Nim i do niesienia wszędzie prawdy i miłości.

Mianowany biskupem Genewy (1602), został zmuszony do rezydowania w Annecy, ponieważ jego stolica biskupia pozostawała w rękach kalwinistów.

W 1604 roku spotkał Joannę de Chantal, z którą dał początek Zgromadzeniu Sióstr Wizytek.

W kierownictwie dusz, Franciszek kierował się jedną myślą: Bóg wzywa wszystkich, w Chrystusie, do stania się świętymi: nie tylko mnichów, księży i siostry, ale również mężczyzn i kobiety, żyjących w małżeństwie, pracujących, w jakimkolwiek stanie i warunkach swego życia.

Z jego pism warto szczególnie wymienić dwa, najbardziej znane, które prowadziły - i wciąż prowadzą - do świętości: Wprowadzenie do życia pobożnego (Filotea) oraz Traktat o miłości Bożej (Teotimo).

Zmarł w Lyonie, 28 grudnia 1622 roku. 24 stycznia 1623 roku jego ciało zostało przeniesione do Annecy.

Został kanonizowany w 1665 roku a Leon XIII, w 1887 roku, ogłosił go Doktorem Kościoła. 26 stycznia 1923 roku Pius XI ogłosił go Patronem dziennikarzy i tych wszystkich katolików, którzy poprzez publikacje lub gazety, lub przez jakiekolwiek inne teksty opisują, promują i bronią doktryny chrześcijańskiej. W rzeczywistości bowiem Święty, nie będąc do końca zadowolony z odbioru, jaki wywoływały jego kazania z ambony, wykazał talent do publikowania broszurek, które następnie rozwieszał na murach lub zostawiał pod drzwiami domów.

Franciszek Salezy rozwinął również język migowy, aby móc przekazywać Ewangelię również niesłyszącym, dlatego jest również uważany za patrona głuchoniemych.

 

piątek, 20 stycznia 2012

20 stycznia - św. Fabiana, papieża i męczennika; św. Sebastiana, męczennika

Św. Fabian
(fot. martyrologium.blogspot.com)

Święty Fabian był jedną z pierwszych ofiar prześladowania za Decjusza w 250 roku. Jako jeden z pierwszych, którzy odmówili składania ofiary bogom, zmarł w więzieniu, gdzie został pozostawiony na śmierć głodową i z wycieńczenia. 


Prawie nieznany przed wyborem na papieża (Złota legenda - zbiór żywotów świętych, napisana pod koniec XIII wieku, słynna w Średniowieczu - mówi o białym gołębiu, który usiadł na jego głowie, podczas, gdy asystował on chrześcijanom zgromadzonym, by wskazać kandydata na papieża), został doceniony, nie tylko za innowacje administracyjne, ale przede wszystkim za swoje wystąpienia doktrynalne, zwłaszcza w związku z pojawiającymi się kontrowersjami w Kościele afrykańskim. 


Został pochowany w Katakumbach św. Kaliksta. 






św. Sebastian
(fot. brewiarz.pl)


Święty Sebastian, członek gwardii cesarskiej, był bardzo ceniony, zarówno przez Dioklecjana, jak i przez Maksymiana. Obaj władcy nie wiedzieli, że jest on chrześcijaninem i że udziela pomocy więzionym i skazanym na śmierć chrześcijanom. Podejmował się także dzieła misyjnego, nawracając na wiarę żołnierzy i więźniów; sam gubernator Rzymu, Kromacjusz i jego syn, Tyburcjusz, nawróceni przez niego, stanęli w obliczu męczeństwa. 


Cała ta jego gorliwość nie pozostała jednak niezauważona i w końcu ktoś doniósł o wszystkim cesarzowi Dioklecjanowi, który go zganił za zdradę jego zaufania. Sebastian odpowiedział: Modliłem się zawsze do Chrystusa o twoje zdrowie i o bezpieczeństwo w całym cesarstwie. Cesarz skazał go na śmierć. Został przywiązany do drzewa i przeszyty wieloma strzałami.

wtorek, 17 stycznia 2012

17 stycznia - św. Antoniego, opata

św. Antoni, opat
(fot. brewiarz.pl)
O tym, najbardziej znamienitym mnichu Kościoła starożytnego, zmarłym jako człowiek ponad stuletni (250-356), otrzymaliśmy biografię napisaną przez świętego Atanazego, który był przyjacielem i gorliwym uczniem Antoniego. 
Urodził się w Koman, w sercu Egiptu, w bardzo bogatej rodzinie; w wieku 18 lat, wchodząc do kościoła, usłyszał czytany fragment Ewangelii: Jeśli chcesz być doskonałym, idź sprzedaj wszystko co masz... Odczytał te słowo jako skierowane wprost do niego i szybko powrócił do domu, sprzedał wszystkie swoje dobra otrzymane od ojca, rozdając ubogim pieniądze z ich sprzedaży; następnie wycofał się na pustynię, gdzie rozpoczął życie pracy, pokuty i modlitwy. 

Uciekł najpierw w miejsce pustynne i niegościnne, później jednak przeniósł się na brzegi Morza Czerwonego, gdzie przez osiemdziesiąt lat wiódł życie samotne, poświęcając się ascezie, modlitwie i kontemplacji. Diabeł bardzo mocno nastawał na niego ze swoimi gwałtownymi pokusami, które miały go nakłonić do powrotu do świata, jednak on zawsze wychodził z nich zwycięsko. 

Bardzo wielu młodych, pociągniętych przykładem jego cnót, udawali się do niego i poznawali drogę świętości tak, że wkrótce pustynia zapełniła się mnichami, chętnych do wypełniania jego pouczeń. Sława o jego świętości rozprzestrzeniła się do tego stopnia, że pielgrzymi, kapłani, biskupi, chorzy i potrzebujący przybywali do niego, aby otrzymać porady lub pocieszenie. 

W jego życiu nie zabrakło także głębokich momentów "ciemniej nocy", kryzysów i walk wewnętrznych, do tego stopnia, że kiedy pewnego dnia ukazał mu się Jezus, święty rzekł do Niego: Gdzie byłeś?, i usłyszał odpowiedź: Antoni, byłem tutaj z tobą i towarzyszyłem Ci w twojej walce...

wtorek, 10 stycznia 2012

Nota zawierająca wskazania duszpasterskie na Rok Wiary

(fot.: www.wiadomosci24.pl)
07. stycznia Kongregacja Nauki Wiary opublikowała Notę zawierającą wskazania duszpasterskie na Rok Wiary. Jest ona niejako "praktycznym" dopowiedzeniem do wydanego przez Benedykta XVI Listu apostolskiego Porta fidei, którym ogłosił on Rok Wiary (11. października 2011 - 24. listopada 2013).

Kongregacja we wstępie przypomina, za Papieżem, cel tego Roku: by wszyscy wierni głębiej zrozumieli, że fundamentem wiary chrześcijańskiej jest «spotkanie z wydarzeniem, z Osobą, która nadaje życiu nową perspektywę, a tym samym decydujące ukierunkowanie». «Również w naszych czasach wiara jest darem, który trzeba na nowo odkryć, pielęgnować i dawać o nim świadectwo», ażeby Pan «sprawił, że każdy z nas doświadczy z radością, jak pięknie jest być chrześcijaninem».

Ważnym przypomnieniem jest również podkreślenie dwóch wydarzeń, które przyczyniły się do podjęcia decyzji o ogłoszeniu Roku Wiary: pięćdziesiątą rocznicą otwarcia Soboru Watykańskiego II, który zwołał błogosławiony Jan XXIII (11 października 1962 r.), i dwudziestą rocznicą ogłoszenia Katechizmu Kościoła Katolickiego, ofiarowanego Kościołowi przez błogosławionego Jana Pawła II (11 października 1992 r.). Obydwa wydarzenia odegrały ogromny wpływ na kształt dzisiejszego Kościoła i wiary. Sobór, według Papieża Jana XXIII, miał na celu «przekazanie czystej i nieskażonej nauki katolickiej bez łagodzenia jej bądź przeinaczania», i starał się aby «ta pewna i niezmienna nauka, która musi być wiernie respektowana, została pogłębiona i przedstawiona w sposób odpowiadający potrzebom naszych czasów». Natomiast Katechizm Kościoła Katolickiego, z jednej strony stanowi «autentyczny owoc Soboru Watykańskiego II», a z drugiej pragnie ułatwiać jego recepcję. Jego opracowanie było odpowiedzią na potrzebę, by ofiarować Ludowi Bożemu kompendium całej nauki katolickiej i pewny tekst, stanowiący punkt odniesienia dla katechizmów lokalnych.