niedziela, 18 listopada 2012

XXXIII niedziela zwykła (B)

św. Michał Archanioł,
zwyciężający szatana i zło
(fot.: www.siedlce.odnowa.org)
Dn 12,1-3
Język proroków, bardzo często, zdawał się wręcz niezrozumiały. Jednakże przesłanie tego fragmentu jest jasne: przyjdzie taki czas, w którym Bóg wezwie swój naród na dzień zbawienia. Wtedy to ci, którzy w życiu czynili sprawiedliwość i innych uczyli ją zachowywać rozbłysną swą sławą, jak gwiazdy na niebie. To piękne wiedzieć, że gdy się uczy kogoś bycia sprawiedliwym i mądrym, zapala się światło w niebie. Oznacza to, że tak jak zło ma swoje szkodliwe skutki, tak przede wszystkim dobro otwiera drogi i perspektywy, które wyznaczają drogę w historii ludzkości, także niezależnie od tych, którzy to dobro czynili. Dlaczego więc nie zacząć wskazywać innym, zwłaszcza przykładem własnego życia, prawdziwą radość, której doświadcza, żyjąc sprawiedliwie, według Słowa Bożego, które uczy sprawiedliwości i prawdy?

Hbr 10,11-14.18
Rzeczywistość grzechu jest czymś duchowym, czego się nie widzi. Ale nie oznacza to, że przez to jest mniej realne. Tylko ofiara z siebie Jezusa Chrystusa przyniosła na nowo pokój do ludzkiego istnienia, który oddalił się od Boga przez swoje nieposłuszeństwo. Dlatego autor listu do Hebrajczyków podkreśla, że ofiara Jezusa jest jedyną i wyjątkową, która zgładziła grzechy raz na zawsze; wszystkie inne ofiary, składane dotychczas były jedynie wyobrażeniem tej jedynej ofiary, złożonej przez Jezusa. I ponieważ On tą ofiarą nas wydoskonalił, teraz wszystko co ofiarujemy Bogu staje się Jemu miłym o tyle, o ile jest to złączone z Jego darem. Dlatego też jesteśmy zaproszeni, aby codziennie jednoczyć się z Jego życiem i Jego śmiercią, aby móc doświadczyć mocy zmartwychwstania w naszym życiu i w naszym ciele.

Mk 13,24-32
W epoce ogromnego zamieszania i braku pewnych punktów odniesienia, pocieszające jest usłyszeć dzisiejsze słowa Jezusa. Przemijają królestwa i przemijają ludzie, ale Jego Słowo nie przeminie nigdy. Oznacza to, że nie utraci Ono nigdy na znaczeniu, nie utraci nowości i odnowy, które niesie wraz z sobą; jest prawdziwym punktem odniesienia, które pozwala nam zrozumieć, w którym kierunku podążać, szczególnie wtedy, gdy mamy uczucie zagubienia i wątpliwości, jakich wyborów dokonywać w życiu. Wszystko to jednak jest możliwe, pod warunkiem, że jesteśmy w stanie znaleźć miejsce w naszym życiu dla Słowa Bożego: jeśli słuchamy Go jedynie powierzchownie i z roztargnieniem nie tylko nie przyniesie w nas żadnego owocu, ale uczyni nas winnymi przed Bogiem za nieprzyjęcie prawdziwej kotwicy zbawienia dla naszego życia. Nie pozwólmy nam uciec żadnej okazji do przyjęcia, jako prawdziwego daru Bożego, Jego Słowa, które zbawia i oświeca.

Gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, że blisko jest, we drzwiach. To wszystko o czym mówisz Jezu, już się dzieje wokół mnie, dlatego nie przestanę się modlić i przyjmować Ciebie w Eucharystii i w sakramencie pokuty i pojednania, abyś zastał mnie gotowym na Twoje przyjście.
Muszę myśleć poważnie i z odpowiedzialnością o spotkaniu z Bogiem i o Jego sądzie, starając się czynić dobro, walcząc ze złem, wypraszając przebaczenia dla moich grzechów. Wtedy nie muszę się lękać ani końca świata, ani mojej własnej śmierci.

sobota, 17 listopada 2012

Selekcja przy in vitro...

(fot.: www.deon.pl)
Zupełnie niedawno sąd w Cagliari wydał wyrok, który praktycznie, w myśl włoskiego prawa, nakazuje każdej jednostce (szpital, klinika, laboratorium) dokonującej zabiegów in vitro, dokonywania, przed przeniesieniem embrionu do macicy matki, tzw. diagnostyki przedimplantacyjnej (preimplantacyjna, PGD).

Sprawa dotyczyła skargi rodziców, których dziecko po zabiegu in vitro urodziło się chore, czego, według nich oraz opinii sądu, można było uniknąć, dokonując powyższej diagnostyki i przenosząc do łona matki inny (czyt. zdrowy embrion).

Oczywiście sama procedura in vitro niesie ze sobą ogromny sprzeciw moralny, czego składowymi są poszczególne procedury, które składają się na cały projekt in vitro. Jedną z nich jest właśnie omawiana tutaj diagnostyka preimplantacyjna.

Papież do młodych: Idźcie i czyńcie uczniami wszystkie narody!

(fot.: www.jerychomlodych.pl)
16 listopada br. Stolica Apostolska opublikowała przesłanie Ojca Świętego z okazji przyszłorocznego Światowego Dnia Młodzieży, które odbędzie się w dniach 23-28 lipca 2013 r. w Rio de Janeiro, w Brazylii. 

Hasłem zarówno przesłania, jak i ŚDM są słowa z Ewangelii wg św. Mateusza: Idźcie i czyńcie uczniami wszystkie narody (Mt 28,19).

Wspominając ostatnie spotkanie w Madrycie, papież jeszcze raz gorąco pragnie zaprosić wszystkich na kolejne, którego symbolem stanie się słynny posąg Chrystusa Odkupiciela. Jego rozpostarte ramiona są znakiem przyjęcia, jakie Pan zgotuje tym wszystkim, którzy przybędą do Niego, a jego serce przedstawia niezmierzoną miłość, jaką żywi On do każdego i każdej z was. Pozwólcie, aby was pociągnął! Łącząc ze sobą Rok Wiary i hasło przewodnie ŚDM w Rio, Benedykt XVI zaprasza młodych, aby włączyli się całym sercem w misję ewangelizacji całego Kościoła: sprawienie, aby znano Chrystusa, jest najcenniejszym darem, jaki możecie przekazać innym.

17 listopada - św. Elżbiety Węgierskiej, zakonnicy

św. Elżbieta Węgierska
(fot.: www.franciszkanie.pl)
Elżbieta urodziła się na Węgrzech w 1207 roku. 

Uczyniła swoim styl życia Jezusa Chrystusa, który ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi (Flp 2,7). 

Wezwana, by poślubić landgrafa Turyngii, Ludwika IV, nie przestała oddawać się trosce o ubogich, w których dostrzegała podobieństwo do swego Mistrza. Umiała łączyć obowiązki przykładnej żony i matki z praktyką cnót ewangelicznych, czerpiąc przykład ze szkoły św. Franciszka z Asyżu. Dała się poznać jako prawdziwa córka Kościoła, ofiarując konkretne, widzialne i znaczące świadectwo miłosierdzia samego Chrystusa. 

W 1226 roku ukazała się jej Maryja, wyjaśniając jej niektóre tajemnice związane z czasem spędzonym przez Nią w świątyni jerozolimskiej. 

Po śmierci męża poświęciła się całkowicie pokucie, modlitwie i dziełom miłosierdzia. Zapisała się do Trzeciego Zakonu św. Franciszka. Ufundowała szpital w Marburgu, w którym osobiście usługiwała chorym. Całkowicie oddana Bogu, pracowała bez wytchnienia, aż do utraty sił. 

Zmarła 17 listopada 1231, mając zaledwie 24 lata. 

Po jej śmierci, jej spowiednik wyznał, że gdy jeszcze żył jej mąż, ona poświęcała się chorym, także tym w najbardziej odrażającym stanie: Karmiła niektórych, dla innych zdobywała łoże, innych nosiła na własnych plecach, będąc przy tym zawsze chętna i hojna, nigdy jednak nie przeciwstawiając się swemu mężowi. 

Umieszczała swoje poświęcenie w ramach swej codzienności, zawierającej także drobne gesty "zewnętrzne", wynikające nie ze zwykłej dobroci, ale z prawdziwego i głębokiego szacunku dal tych "najmniejszych", czym był choćby fakt, że kazała się nazywać po imieniu służącym. Uważała również, aby nie przesadzać w osobistej pokucie, która mogłaby ją osłabić i uczynić mniej gotową do pomocy innym. 

Żyła ubogo i jak uboga zachorowała, rezygnując również z powrotu na Węgry, jak tego chcieli jej rodzice oraz król i królowa tego kraju.


piątek, 16 listopada 2012

16 listopada - świętych Małgorzaty Szkockiej, królowej oraz Gertrudy, dziewicy

św. Małgorzata Szkocka
(fot.: www.brewiarz.katolik.pl)
Małgorzata (ur. na Węgrzech ok. 1046 roku), żona Malcolma III, króla Szkocji, z którym miała sześciu synów i dwie córki. 

Mszał rzymski opisuje ją jako przykład matki i królowej, ze względu na swą dobroć i mądrość. 

Opowiada się, że król nie umiał czytać i dlatego też miał wielki szacunek dla swojej wykształconej żony: całował modlitewniki, które widział, jak ona czytała z wielką pobożnością. 

Czyniła dzieła miłosierdzia wobec ubogich, sierot, chorych, towarzyszyła im osobiście i do tego samego nakłaniała Malcolma III. 

Gdy była już poważnie chora, otrzymała wiadomość o zabiciu jej męża i starszego syna w czasie bitwy pod oblężonym zamkiem Alnwick: powiedziała, że swoje cierpienia ofiaruje jako wynagrodzenie za ich grzechy. 

Zmarła w Edynburgu 16 listopada 1093 roku.



św. Gertruda
(fot.: info.wiara.pl)
Gertruda (ur. w 1256 roku w Helfcie koło Eisleben w Niemczech - zm. 17 listopada ok. 1301 lub 1302 roku), zwana Wielką, wstąpiła do zakonu cysterek w Helfcie. Otrzymała kompletną formację: literacką, filozoficzną, teologiczną i muzyczną, w czym pomagała jej niezwykła inteligencja i pamięć. 

W wieku 25 lat doświadczyła życia mistycznego poprzez widzenie Jezusa (27 stycznia 1281 roku). 

Poświęciwszy się całkowicie Bogu, doświadczyła wielkiej komunii z Nim, czemu towarzyszyły nadzwyczajne znaki, jak rana miłości, wymiana serc i stygmaty wewnętrzne. 

W cudowny sposób kroczyła drogą doskonałości, poświęcając się modlitwie i kontemplacji, używając swej wysokiej kultury w celu tworzenia dzieł wiary, wśród których najbardziej znane są jej Objawienia. 

Wspominana jest jako jedna z inicjatorek kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa.


czwartek, 15 listopada 2012

15 listopada - św. Alberta Wielkiego, biskupa i doktora Kościoła

(fot.: wierzymy.blogspot.pl)
Urodził się w południowych Niemczech około 1206 roku, w rodzinie rycerskiej. Jako młody młodzieniec został wysłany na studia na słynny Uniwersytet w Padwie. 

Zachwycony nauczaniem brata Jordana z Saksonii, bezpośredniego następcy św. Dominika, poprosił o możliwość wstąpienia do zakonu dominikanów. 

Objął katedry najsławniejszych uniwersytetów Niemiec, a następnie uniwersytetu w Paryżu, gdzie kierował katedrą teologii przez trzy lata, podczas których miał wyjątkowego ucznia, Tomasza z Akwinu, któremu zresztą przepowiedział jego wielkość i sławę. 

Tajemnicą jego elokwencji były dobroć i pobożność, które zdawały się wypływać z każdego jego słowa, aby poruszać dusze jego słuchaczy. 

W 1260 roku, papież Aleksander IV wyświęcił go na biskupa Ratyzbony, z którego to urzędu zrezygnował rok później, aby znów poświęcić się nauczaniu i przepowiadaniu. 

W 1227 roku całkowicie się wycofał ze swych funkcji, aby móc poświęcić się kontemplacji i studiom. Jego pobożność w tych ostatnich latach wciąż wzrastała, zwłaszcza jego oddanie Matce Najświętszej i Sercu Jezusowemu. 

Zmarł w swojej celi w klasztorze Świętego Krzyża w Kolonii, 15 listopada 1280 roku.


poniedziałek, 12 listopada 2012

12 listopada - św. Jozafata, biskupa i męczennika

św. Jozafat
(fot.: www.realfaithgroup.com)
Jan urodził się na Ukrainie. 

Wysłany przez swoich prawosławnych rodziców do Wilna, w celu zajęcia się kupiectwem. Szybko jednak porzucił to zajęcie, przyłączając się do Kościoła greckokatolickiego (unici), zjednoczonego z Rzymem.W wieku 20 lat przyjął regułę zakonną bazylianów w klasztorze  świętej Trójcy, przyjmując imię Jozafat.

Mianowany arcybiskupem Połocka (Białoruś), pracował niezmordowanie na rzecz zjednoczenia ze Stolicą Rzymską i na rzecz promocji religijnej i społecznej narodu. Dobrze przyjęty przez lud, spotkał się z wrogą do siebie postawą dysydentów i wyższych klas społecznych. Wy - zwracał się do nich Jozafat - wy nienawidzicie mnie śmiertelnie, podczas gdy ja was wszystkich noszę w sercu, i byłbym bardzo szczęśliwy, móc umrzeć dla was. Były to prorockie słowa. Schizmatycy, sprzymierzając się z władzami świeckimi, wkradli się do mieszkania biskupa, zabijając go ciosami miecza. Później jego ciało, nagie, zostało wrzucone do rzeki Dźwina. Działo się to wszystko w Witebsku na Białorusi, 12 listopada 1623 roku. 

Został kanonizowany przez Piusa XI w 1867 roku. 

Jego wspomnienie ma dziś charakter ekumeniczny. Dzięki niej katolicy rytu wschodniego, zwłaszcza na Ukrainie, którzy aż do dziś cierpią z powodu swej jedności z Rzymem, mogą stać się niejako pośrednikami dialogu o jedność pomiędzy chrześcijanami Wschodu i Zachodu.