niedziela, 11 listopada 2012

XXXII Niedziela zwykła (B)

Prorok Eliasz
(fot.: www.dojlidy.cerkiew.pl)
1 Krl 17,10-16
Wobec prośby Eliasza, wdowa z dzisiejszego czytania, zdaje sobie sprawę, że prorok tak naprawdę prosi ją o ślepą nadzieję w moc Bożą. Rzeczywistość bowiem jest trudna: głód sprawił, że ona i jej syn powoli umierają z głodu. Natomiast prorok mówi jej, by się nie bała, ponieważ Bóg ma szczególne upodobanie właśnie w osobach bezbronnych, takich jak sieroty i wdowy. Ale najpierw, musi ona dokonać konkretnego aktu wiary: musi przygotować podpłomyk z końcówki jej mąki dla proroka, a następnie dla siebie i swojego syna. Pan prosi cię, abyś mu zaufał, zwłaszcza kiedy, tak po ludzku, nie ma już nadziei: On może dokonać tego, co wydaje się niemożliwe, pod warunkiem, że ty zechcesz mu zaufać. Wtedy otworzą ci się możliwości, o których nawet byś nie pomyślał: to On pozwoli ci zrozumieć, że kto zaufa Bogu nigdy nie straci. 

Hbr 9,24-28
Świątynia była miejscem najświętszym dla Izraela: była miejscem, które przypominało o obecności Boga pośród swojego ludu. W niej było miejsce szczególne i święte, do którego wnętrza mógł wejść jedynie najwyższy kapłan raz w roku. Autor listu do Hebrajczyków mówi nam, że taka praktyka była jedynie obrazem innej rzeczywistości: prawdziwym Najwyższym Kapłanem jest Jezus Chrystus, który osobiście wszedł do sanktuarium nieba. Nie złożył On ofiar, jak kapłani świątynni: ofiarował samego siebie Ojcu w ofierze całopalnej. Być chrześcijanami oznacza ofiarowywać się każdego dnia wraz z Jezusem, aby również nasze życie stało się ofiarą kapłańską, miłą Bogu. Jeśli nie mamy tej świadomości, nasze akty kultu - nawet jeśli wydają się piękne i właściwe - pozostają puste. Bóg nie pragnie naszych liturgii, jeśli one nie pomagają nam każdego dnia ofiarowywać samych siebie wraz z Nim z radością.

Mk 12,38-44
Pomiędzy faryzeuszami a wdową jest podstawowa różnica, jeśli chodzi o ocenę ich osobistych relacji z Bogiem. Pytanie, tak naprawdę, sprowadza się do tego, co należy Mu ofiarować i co byłoby dla Niego miłym. On nie wie, co zrobić z tym, na czym nam zbywa, nawet, jeśli za to można by wybudować katedry i pomniki; Jego interesuje coś innego i zdaje się właśnie, że to zrozumiała owa kobieta. Czym są owe drobne pieniążki wobec tak wielkiej skarbony? Mimo to, kobieta wraz z tymi pieniążkami wrzuciła do skarbony całe swoje życie, tzn. to wszystko, co miała na przeżycie. Tym wielkim aktem odwagi i zaufania w dobroć Bożą i Jego miłosierdzie, wrzuca swoją przyszłość i swoje istnienie w ręce Boga, pewna, że taka ofiara będzie Jemu miła. A ty, co ofiarujesz Bogu? To z czego ci zbywa, czy samego siebie i twoje całkowite zaufanie, które w Nim pokładasz? 

Wezmę sobie ubogą wdowę za wzór. Jej wiara i jej miłość popchnęły ją, aby oddać wszystko co posiada Panu. Nie jest niewolnicą rzeczy, ani samej siebie, jest wolna. Panie Jezu, daj mi odważną wiarę tej wdowy, aby móc zawsze coraz lepiej służyć Tobie!


sobota, 10 listopada 2012

10 listopada - św. Leona Wielkiego, papieża i doktora Kościoła

św. Leon Wielki
(fot.: www.stleothegreat.com)
Został diakonem Kościoła rzymskiego około 430 roku. 

Latem 440 roku zmarł papież Sykstus III a na jego następcę został wybrany właśnie Leon, którego wiadomość o wyborze zastała go podczas misji pokojowej w Galii, którą wykonywał na zlecenie papieża. Powróciwszy do Rzymu, nowy papież został wyświęcony 29 września. 

Czasy, w których żył Leon, były czasami bardzo trudnymi: nieustające najazdy barbarzyńców, stopniowe osłabianie się autorytetu cesarskiego na Zachodzie i długi kryzys społeczny zmusiły go do podjęcia kluczowej roli w sprawach społecznych i politycznych. 

Znany jest epizod z 452 roku, kiedy papież w Mantui spotkał się z Atyllą, wodzem Hunów i nakłonił go do zaprzestania dalszej wojny inwazyjnej, przez którą zostały już zniszczone północno-wschodnie regiony Włoch. W ten sposób ocalił on pozostałą część Półwyspu. 

Natomiast wiosną 455 roku, Leonowi nie udało się zapobiec najazdu Wandalów na Rzym. Pomimo to, gest papieża - który, bezbronny i otoczony swym klerem, wyszedł na spotkanie najeźdźcy, aby błagać o powstrzymanie się od swego zamiaru - wyjednał to, że budynki miasta nie zostały podpalone i ocalone zostały bazyliki św. Piotra, św. Pawła i św. Jana, w których schroniła się część ludności. 

Zmarł 10 listopada 461 roku.  

piątek, 9 listopada 2012

9 listopada - rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej

Bazylika św. Jana na Lateranie
Świętujemy dziś rocznicę poświęcenia Bazyliki Laterańskiej, matki wszystkich kościołów, katedry Rzymu. 

Zbudowana przez cesarza Konstantyna, początkowo była poświęcona Najświętszemu Zbawicielowi, a potem także świętym Janowi Chrzcicielowi i Janowi Ewangeliście. 

Czym dla duchowości chrześcijańskiej jest poświęcenie kościoła i samo istnienie kościoła? Jezus naucza, że świątynią Bożą jest przede wszystkim serce człowieka, które przyjmuje Jego Słowo. Mówiąc o sobie i o Ojcu, mówi: przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy (J 14,23), a św. Paweł pisze do chrześcijan: Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga? (1Kor 3,16). Nową świątynią Bożą jest zatem każdy wierzący. Ale miejsce obecności Boga i Chrystusa jest również tam, gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje (Mt 18,20). Sobór Watykański II nazywa rodzinę chrześcijańską domowym Kościołem (Lumen Gentium, 11), to znaczy małą świątynią Bożą, właśnie dlatego, że poprzez sakrament małżeństwa, jest ona w sposób szczególny miejscem, w którym dwoje lub więcej zebranych jest w Jego imię. 

Dlaczego więc przywiązujemy tak wielką wagę do kościoła, jeśli każdy z nas może adorować Ojca w swoim własnym sercu lub w swoim własnym domu? Dlaczego więc ten obowiązek udawania się w każdą niedzielę do kościoła? Ponieważ Jezus Chrystus nie zbawia nas oddzielnie, pojedynczo; on przyszedł na świat, aby utworzyć lud, wspólnotę osób, w jedności ze Sobą i między sobą. To, czym dom jest dla rodziny, tym kościół jest dla rodziny Bożej.

piątek, 2 listopada 2012

2 listopada - wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych

(fot.: bosko.pl)
Od zawsze Kościół wzywał do modlitwy za zmarłych i do patrzenia na tajemnicę śmierci nie jako na ostatnie słowo ludzkiego losu, ale jako na przejście do życia wiecznego. I gdy rozpadnie się dom doczesnej pielgrzymki, - czytamy w prefacji Mszalnej - znajdą przygotowane w niebie wieczne mieszkanie.

Ważną i konieczną jest modlitwa za zmarłych, ponieważ, nawet jeśli zmarli w łasce i w przyjaźni z Bogiem, być może wciąż potrzebują ostatecznego oczyszczenia aby móc wejść do radości nieba (Katechizm Kościoła Katolickiego, n. 1030).

W liturgii dzisiejszego dnia proponowane są do wyboru różne czytania do wyboru; wszystkie, z różnymi akcentami, odnoszą się do miłości Chrystusa, do ostatecznego celu, który nas czeka, do sprawiedliwości i do miłosierdzia Bożego, do konieczności pochówku i pamięci i potwierdzają nam, że dusze, które przebywają w Czyśćcu, są już pewne swego zbaweinia, po odbyciu koniecznego oczyszczenia.

Pamięć o zmarłych wyraża się w różny sposób, między innymi poprzez odwiedzanie cmentarzy. Zatrzymanie się w tych miejscach świętych stwarza okazję aby pomyśleć nad sensem życia ziemskiego i ożywić w sobie nadzieję na szczęśliwą wieczność w Raju.

Maryja, Brama niebieska, niech nam pomoże nie zapominać i nie tracić nigdy z oczu niebieskiej Ojczyzny, ostatecznego celu naszej ziemskiej pielgrzymki.


 

czwartek, 1 listopada 2012

Odpust zupełny za zmarłych

(fot.: www.krzyz-lubliniec.pl)
Co to takiego jest?

Grzechy nie tylko niszczą lub ranią komunię z Bogiem i i wykluczają nas z życia wiecznego (wina), ale powodują również zachwianie wewnętrzej równowagi osoby i jego normalnych relacji wobec stworzenia. Do całkowitego uzdrowienia nie wystarczy jedynie żal i odpuszczenie grzechów w czasie spowiedzi, ale również naprawa powstałego nieporządku, który musi być odpokutowany (kara) albo na ziemi poprzez modlitwę i dzieła pokutne, albo w czyśćcu. Podczas, gdy w spowiedzi wymazujemy winę, ale nie karę, odpust zupełny natomiast eliminuje całą karę. Odpust zupełny może uzyskać, ofiarując go jedynie duszom zmarłych jeden raz w roku, wierny, który spełnia następujące warunki:

1. jest ochrzczony i nie ekskomunikowany;
2. ma intencję uzyskania odpustu;
3. dokonuje nawrócenia serca i wykazuje brak przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet lekkiego;
4. odbył Spowiedź sakramentalny;
5. uczestniczył we Mszy świętej i przyjął Komunię Świętą;
6. od 1 do 8 listopada odwiedził cmentarz, i w czasie wizyty pomodlił się, choćby w myślach, w intencji zmarłych;
7. od południa 1 i przez cały 2 listopada odwiedzi kościół lub kaplicę, i w czasie wizyty: 
         - odnowi wyznanie wiary, poprzez odmówienie Wyznania Wiary-Credo (dla potwierdzenia swojej tożsamości chrześcijańskiej);
         - odmówi Ojcze nasz (aby potwierdzić swoją tożsamość dziecka Bożego, otrzymaną na Chrzcie świętym);
         - pomodli się w intencjach Papieża, aby potwierdzić swoją przynależność do Kościoła, której podstawą i widzialnym centrum jedności jest Papież (Ojcze nasz, Zdrowaś Mario, Chwała Ojcu lub inna dowolnie wybrana modlitwa).


1 listopada - Wszystkich Świętych


(fot.: swietabarbara.pl)

Radujemy się dziś ze świętości tych wszystkich osób, ktyóre przyjęły łaskę Bożą i przemienili ją w dzieła dobroci i w konkretne świadectwo wierności samemu Bogu. Jest to ogromna rzesza ludzi, której nikt nie jest w stanie policzyć; ich imiona nie są zapisane w kalendarzach u ludzi, ale w księdze życia.

W ten sposób stali się naszymi przykładami i naszymi orędownikami u tronu Bożego, gdzie wyśpiewują Jego chwałę. Jeśli zatrzymujemy się, aby uznać nadzwyczajne dary, którymi wielu z nich było obdarzonymi, albo ich wyjątkowe zdolności i dzieła, których byli protagonistami, nie możemy czuć się niegodni lub bardzo oddalonymi od drogi świętości i nie możemy stwierdzić, że jest ona poza naszym zasięgiem.

Kościół wciąż przypomina nam, że świętość jest podstawowym powołaniem każdego człowieka, gdyż sam Bóg jest święty; i ponieważ w każdym, jak pieczęć wycisnął swój obraz a gdy nastąpiła pełnia czasów, posłał jako Odkupiciela, Mistrza i Wzór swojego Syna.

Sekret świętości? Naśladować Jezusa Chrystusa w swojej codzienności, w pełnym zaufaniu do Boga Ojca, w bezinteresownym dawaniu siebie. Tylko ufność w Bogu i dar z siebie przemieniają płacz w radość, głód sprawiedliwości w pokój i śmierć w zmartwychwstanie.


Intencje Apostolstwa Modlitwy - Listopad 2012



INTENCJE APOSTOLSTWA MODLITWY

LISTOPAD 2012



Ogólna

Aby biskupi, kapłani i wszyscy słudzy Ewangelii dawali odważne świadectwo wierności ukrzyżowanemu i zmartwychwstałemu Panu.


Misyjna

Aby Kościół pielgrzymujący na ziemi był promiennym światłem narodów.