wtorek, 19 czerwca 2012

19 czerwca - św. Romualda, opata

św. Romuald
(www.kameduli.info)
Romuald urodził się w Rawennie w 952 roku. 

W wieku dwudziestu lat, zmuszony do uczestniczenia w pojedynku pomiędzy swoim ojcem, księciem Sergiuszem a jednym z jego krewnych (który został zabity w owym pojedynku), Romuald zdecydował się zamknąć w klasztorze benedyktyńskim Świętego Apolinarego w pobliżu Rawenny, aby odpokutować winę ojca, czterdziestu dniami ciężkich praktyk pokutnych.

Po upływie tego okresu, zafascynowany życiem monastycznym, nie chciał więcej wracać do życia świeckiego i pomimo sprzeciwu rodziny decyduje się zostać mnichem. 

Zaangażował się w promocję odnowy religijnej żarliwości, łącząc ze sobą pustelników w klasztorach, jednakże bez tworzenia życia cenobitycznego. Pustelnicy w ramach jednego klasztoru wciąż zamieszkiwali osobne domki. 

Słynął w całym Kościele ze swego surowego życia kontemplacyjnego, jak również z daru proroctwa oraz czynienia cudów.  Jego sława i jego charyzma wiele razy doprowadzały do jego spotkań z książętami i prałatami. 

Nawrócił Ottona III, który nominował go opatem Świętego Apolinarego, którego to tytułu Romuald zrzekł się rok później, udając się do Monte Cassino. Stąd na nowo rozpoczął swoje wędrówki, zakładając liczne eremy, spośród których ostatnim był ten w Camaldoli. W ten sposób stał się ojcem nowej rodziny zakonnej: kamedułów. 

Po życiu spędzonym na pokucie i modlitwie, zmarł w 1027 roku w małej celi w ostatnim założonym przez niego klasztorze w Val di Castro (koło Ankony).

niedziela, 17 czerwca 2012

XI niedziela zwykła (B)

Nasienie kiełkuje i rośnie
(barankowy.blogspot.it)

Ez 17, 22-24
To piękne porównanie proroka Ezechiela symbolizuje odnowienie narodu Izraelskiego po niewoli babilońskiej: zostaje ona przedstawiona jako pewien rodzaj zmartwychwstania. Na początku jest on bardzo delikatną gałązką ułamaną z wysokiego cedru, która później wyrośnie i stanie się majestatycznym drzewem. Prorok wygłasza to proroctwo jeszcze w Babilonii, w czasie wygnania. Naród Izraelski jest już bardzo pomniejszony: tylko nieliczni wierzący pozostali wierni prawdziwemu prawu. Ale dla proroka nie jest jeszcze nic straconego: Bóg sprawi, że z maleńkiej sadzonki wyrośnie wielkie drzewo, które bardzo mocno powiększy swoją liściastą koronę. To porównanie odnosi się do Kościoła zbudowanego na Chrystusie: od swoich skromnych początków, poprzez nieprzerwane działanie Słowa Ewangelii, rozszerzy się On na całą ludzkość.

2 Kor 5, 6-10
Paweł, pewny że znajduje się w relacji miłości do Boga, któremu starał się być zawsze wierny, wykazuje swoje całkowite zaufanie Bogu. Opisuje on swoim wiernym trudności napotkane w swojej posłudze. Wyraża swoje przekonanie, że właśnie poprzez te trudności, prawdziwe życie kiełkuje i rośnie. Oczywiście, jeśli chodziłoby jedynie o niego, zapewne chciałby już być przeniesiony do tego pełnego światła; ale, poddając się Bogu, będąc pewnym, bycia na drodze do osiągnięcia pełni życia, akceptuje trudności i próby teraźniejszego czasu. Za przykładem Pawła, chrześcijanin musi podjąć wysiłek podobania się Panu, dokładnie wypełniając Jego Wolę. Tylko w ten sposób może ze spokojem oczekiwać dnia sądu, będąc pewnym otrzymania nagrody wiecznej.

Mk 4, 26-34
Jezus głosił, że przyszedł, aby ustanowić królestwo Boże na ziemi. Ale aż do tej pory nic takiego nie da się zaobserwować: jedynie mało znaczącą grupę uczniów, bez żadnych instrukcji i wpływu, a na dodatek już widać powstałą wobec nich opozycję ze strony władzy religijnej. Aby się temu przeciwstawić, Jezus opowiada dwie przypowieści: o ziarnie pszenicy i o ziarnku gorczycy, które kiełkują i rosną także wtedy, gdy nikt się o to nie troszczy. Po wrzuceniu ziarna w glebę, rolnik czeka: wszystko zdaje się zastałym i nieaktywnym; ale ziarno nie stoi w miejscu: wciąż kiełkuje i rośnie. Czasami zdarza się i nam podzielić niepokój pierwszych uczniów. Zdaje się nam, że dzieło Kościoła jest nieskuteczne i że królestwo Boże w ogóle się nie rozwija. Trzeba się nam uwolnić od tych niepokojów. Bądźmy spokojni i ufni. Bóg jest z nami. Przypowieść o ziarnie, które niejako stawia nas wobec czasu, koniecznego na jego kiełkowanie i przyniesienie owocu, zaprasza nas do cierpliwości w dziele Bożym, zarówno jeśli chodzi o cały Kościół, jak i o każdego z nas.

piątek, 15 czerwca 2012

Najświętszego Serca Pana Jezusa

(swjozef.nazwa.pl)
Poprzez dzisiejszą uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, Kościół proponuje kontemplację tajemnicy Bożego Serca, który się wzrusza, który nie poddaje się wobec niewdzięczności ani wobec odrzucenia przez naród wybrany; wręcz przeciwnie: w swym nieskończonym miłosierdziu posyła na świat Swojego Syna Jednorodzonego aby wziął na siebie los miłości odrzuconej; aby, pokonując moc zła i śmierci, mógł zwrócić godność dzieci istnieniom ludzkim zamkniętym w niewoli grzechu. 

To wszystko dokonało się za ogromną cenę: Jednorodzony Syn Ojca ofiarowuje się na krzyżu. Symbolem tej miłości jest Jego bok przebity włócznią: Jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok, a natychmiast wypłynęła krew i woda (Zob. J 19,34). 

W Sercu Jezusa została nam objawiona i ofiarowana cała nowość Ewangelii: miłość, która nas zbawia i pozwala nam żyć już teraz w wieczności z Bogiem. Jego Boskie serce wzywa zatem i nasze serca; zaprasza nas do wyjścia z samych siebie, do opuszczenia naszych ludzkich pewności, aby zaufać Jemu i podążając Jego przykładem, uczynić z siebie samych dar miłości bez żadnych ograniczeń. 

Jeśli jest prawdą, że zaproszenie Jezusa do trwania w Jego miłości (por. J 15,9) jest skierowane do każdego ochrzczonego, w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, światowy dzień modlitw o uświęcenie kapłanów, to zaproszenie rozbrzmiewa z jeszcze większą mocą do kapłanów. Módlmy się zawsze za nich, aby mogli być dobrymi i skutecznymi świadkami miłości Chrystusa. 

Panie Jezu Chryste, który objawiłeś się jako nieskończona miłość i miłosierdzie, przyjmij nasz akt wynagrodzenia za wszelkie bluźnierstwa, profanacje eucharystyczne, obrazy Twojej Boskiej miłości i miłości bliźniego.
Tą modlitwą poświęcamy się Tobie i oddajemy się Twojej świętej Woli, przez Niepokalane Serce Maryi, we wszystkich sytuacjach życia i pełni nadziei ofiarujemy Twojemu Boskiemu Sercu wszystkie nasze oczekiwania i nadzieje, aby być miłym w oczach Ojca niebieskiego i w ten sposób otrzymać wszelkie łaski materialne i duchowe konieczne dla naszego wiecznego zbawienia w radosnej komunii świętych.

środa, 13 czerwca 2012

13 czerwca - św. Antoniego z Padwy, kapłana i doktora Kościoła

św. Antoni z Padwy
(www.zurawiczki.bernardyni.pl)
Urodził się w Lizbonie w 1195 roku, podczas chrztu otrzymał imię Ferdynand. Wzrastał w zdrowym i spokojnym środowisku, w którym królowała bojaźń Boża. W wieku 15 lat, ku zaskoczeniu członków swojej rodziny, wstąpił do Kanoników Regularnych św. Antoniego w Coimbrze. 

Kiedy w styczniu 1220 roku, bierze udział w uroczystościach sprowadzeniu do kraju ciał pierwszych pięciu męczenników franciszkańskich, podjął decyzję o osiągnięciu w swoim życiu franciszkańskiego ideału.

Spotkał św. Franciszka w Porcjunkuli w czasie kapituły generalnej franciszkanów w 1221 roku. Został przypisany do prowincji Romania, gdzie wiódł pustelnicze życie w konwencie, w pobliżu Forli, gdzie był przeznaczony do prac służebnych jako kucharz do czasu, gdy jego przełożeni odkryli jego nadzwyczajny dar kaznodziejski. 

Antoni przeniósł się do klasztoru Arcella, w pobliżu murów Padwy. Stąd udaje się wszędzie tam, gdzie zostaje zaproszony, aby głosić kazania i nauczać. 

W 1231 roku, Antoni dotknięty chorobą został przewieziony na wozie siana z klasztoru do Padwy. 

Zmarł w Arcelli 13 czerwca 1231 roku.  

Święty, jak był nazywany w Padwie, został kanonizowany w 1232 roku, zaledwie rok po swojej śmierci. 

Wspomnij o święty Antoni, że zawsze pomagałeś i pocieszałeś każdego, kto zwracał się do Ciebie w swoich potrzebach. Z wielką ufnością i pewnością, że moja modlitwa nie pozostanie daremna, także i ja uciekam się do Ciebie, który jesteś tak bogaty w zasługi przed Panem.
Nie odrzucaj mojej modlitwy, lecz spraw, aby za Twoim wstawiennictwem dotarła przed Boga. Przyjdź z pomocą w obecnych trudnościach i uproś mi łaskę, o którą usilnie błagam, jeśli jest ona dla dobra mojej duszy.....
Błogosław moją pracę i moją rodzinę. Zachowaj ją od chorób i niebezpieczeństw duszy i ciała. Spraw, abym w godzinie cierpienia i próby, mógł pozostać mocny w wierze i miłości Bożej. 

poniedziałek, 11 czerwca 2012

11 czerwca - św. Barnaby, Apostoła

św. Barnaba
(www.brewiarz.pl)
Barnaba, którego imię oznacza syn pocieszenia lub proroctwa, był lewitą pochodzącym z Cypru. Przyjął Ewangelię całym sercem, do tego stopnia, że sprzedał swoje pole a jego równowartość przekazał Apostołom, aby służyła braciom potrzebującym. Jako człowiek cnotliwy i pełen Ducha Świętego, wzywał wszystkich do trwania przy Panu całym sercem. 

To on przedstawił dobrą opinię o Pawle, jako nowym uczniu Chrystusa, wobec Kościoła w Jerozolimie. 

Udał się do Tarsu, by tam odnaleźć Pawła i udać się wraz z nim do Antiochii, gdzie przez rok, poświęcili się dziełu ewangelizacji i edukacji neofitów. 

Także wraz z Pawłem udał się w pierwszą podróż apostolską do Cypru i Azji Mniejszej. Z Pawłem dzielił radości, niepokoje, trudy i prześladowania związane z ich misją. Był również obecny wraz z nim w czasie Soboru Jerozolimskiego, który zatwierdził ich dzieło. 

Później obaj Apostołowie rozdzielili się: Barnaba, wraz z Janem Markiem, przyszłym ewangelistą, powrócił na Cypr, gdzie poprzez męczeństwo dał największe świadectwo swojej miłości do Chrystusa. 

Jego imię zostało wpisane do Kanonu Rzymskiego. 

niedziela, 1 kwietnia 2012

Niedziela Palmowa, Męki Pańskiej

fot. www.deon.pl
Niedziela Palmowa wprowadza nas w Wielki Tydzień. W tym dniu, podobnie jak tłum z Jerozolimy, z gałązkami palmowymi i oliwnymi, z wielką radością ogłaszamy Chrystusa Królem chwały. 

Procesja z palmami jest wyrażeniem wiary, poprzez którą chcemy rozpoznać Jezusa jako Mesjasza, Pana i Króla naszego życia: rozpoznać Go i przyjąć oznacza słuchać Jego Słowa i wprowadzać je w czyn; oznacza naśladować Go na drodze, którą On nam wyznacza: drogę miłości i ofiarowania, którą On sam przeszedł jako pierwszy. 

Po procesji, Liturgia Słowa doprowadza nas do rozważenia tajemnicy naszego odkupienia w cierpieniu Pana. Nasze zbawienie nie przychodzi poprzez drogę triumfu, ale poprzez tajemnicę miłości i cierpienia, przyjętego i przeżytego do samego końca dla każdego z nas: Człowiek jest dla Boga tak bardzo cenny, że On sam stał się człowiekiem, aby móc współcierpieć z człowiekiem, w sposób rzeczywisty, w ciele i krwi, jak to nam przedstawia opis Męki Jezusa. Stąd w każde cierpienie ludzkie wszedł Ktoś, kto je z nami dzieli i znosi; stąd w każdym cierpieniu jest odtąd obecne con-solatio, pocieszenie przez współcierpiącą miłość Boga, i tak wschodzi gwiazda nadziei. (...) Tak również małe kłopoty codzienności mogą nabrać sensu i być wkładem w ekonomię dobra, miłości pośród ludzi. (Spe salvi 39-40) 

W Liturgii Eucharystycznej, w znaku chleba i wina, Pan przychodzi do każdego z nas i staje się naszym Towarzyszem na drodze życia. Z każdym człowiekiem dzieli radość, cierpienie i próby, nadając im nowe, głębsze znaczenie. 

W tę niedzielę, w diecezjach na całym świecie katolickim, obchodzi się Światowy Dzień Młodych, którego punkt centralny dokonuje się na Placu Świętego Piotra w obecności Papieża.

Wielki Tydzień

(fot.: www.parafia-toszek.pl)
Tydzień, który rozpoczyna się Niedzielą Palmową, nazywa się Wielkim, ponieważ w nim, nie tylko wspomina się, ale na nowo przeżywa się wielkie tajemnice naszego odkupienia: od tego Tygodnia cała ludzkość zaczęła - i może znów dzisiaj rozpocząć na nowo - przeżywać prawdziwie swoje istnienie, jako dzieci Boże, a więc również, jako ci, którzy dziedziczą Królestwo Boże. Jest naprawdę nieprawdopodobne to, co Jezus przeżył dla każdego z nas. Nie ma większej miłości od tej. Bóg wziął na siebie nasze grzechy: akt Bożej miłości, nad którym możemy rozmyślać, aby dojść do nieustannego dziękczynienia za tak wielki dar. Poprzez swoją mękę i zmartwychwstanie Jezus, Syn Boży, uczynił nas nowym stworzeniem, godnym odzyskania na nowo utraconego Raju... jeśli przyjmiemy i żyć będziemy Jego życiem w nas.  

Wielki Tydzień nie jest jedynie ważnym momentem w roku liturgicznym, ale jest źródłem wszystkich innych uroczystości w ciągu roku. Wszystkie one bowiem, odwołują się do Misterium Paschalnego, z którego wypływa zbawienie nasze i całego świata. Jest to Tydzień, który opowiada pełną i wierną miłość Ojca, który ofiaruje nam Syna. Jezus, przeżywając "swoją mękę", nie patrzy na naszą nędzę, ludzi "w potrzebie", bez miłości Ojca, ale przyjmuje ją, aby przyprowadzić nas na nowo do pełni życia, poprzez Swoją śmierć na krzyżu, jedyną drogę, aby otrzymać dar zmartwychwstania.

Największymi celebracjami Wielkiego Tygodnia są:
- Niedziela Palmowa, wspomnienie wjazdu Jezusa do Jerozolimy.
- Msza Krzyżma, sprawowana w Wielki Czwartek rano (w kościołach katedralnych). Biskup, wraz ze wszystkimi kapłanami diecezji, błogosławi święte oleje, które będą wykorzystywane, w ciągu całego roku, do sprawowania sakramentów:
              - olej katechumenów do Chrztu Świętego;
              - olej chorych do Namaszczenia Chorych;
              - krzyżmo (olej zapachowy) do Sakramentu Bierzmowania i Sakramentu Święceń.

Kolorami liturgicznymi tego okresu są czerwony w Niedzielę Palmową; fioletowy w poniedziałek, wtorek, środę; biały podczas Mszy Krzyżma w Wielki Czwartek.

Od Środy Popielcowej Słowo Pańskie, jak w duchowej pielgrzymce, przeprowadzało nas, trzymając za rękę, towarzysząc nam, abyśmy byli gotowi przeżyć Wielki Tydzień. W najbliższych dniach Słowo Boże spotęguje się tak, aby nasze oczy mogły zatrzymać się na Jezusie, śledząc Go krok po kroku, aby uczyć się z jego postawy miłości do wszystkich. Musimy mieć oczy utkwione w obliczu Jezusa, który przyjmuje nawet śmierć, aby nas zbawić. Tylko w ten sposób będziemy mogli spotkać jego wzrok pogrążony w bólu, ale zawsze pełny miłosierdzia i uczucia, który spojrzy na nas tak, jak spojrzał na Piotra, który się go wyrzekł, i poczujemy w głębi naszego serca pewną więź bólu wraz z Nim i zaczniemy naśladować Go swym nowym sercem. Pozwólmy, aby łaska Boża mogła otworzyć nasze serca na zrozumienie bezcennego daru, jakim jest zbawienie zdobyte poprzez ofiarę Chrystusa.

Jak przeżyć ten czas?
Patrzmy na Ukrzyżowanego i rozmyślajmy nad męką Jezusa: jaką odpowiedź mojej miłości mogę dać za tak wielką miłość dla mnie?